تازه از مسافرت برگشتم. یعنی همین اول سالی سه روز از مرخصی‏ها پَر! لحظه تحویل سال تو عروسی بودیم. یعنی کلهم اصلاً نفهمیدیم کی این اومد و کی اون یکی رفت! ولی خب با توجه به اینکه میگن سالی که نکوست از لحظه سال تحویلش پیداست، انتظار میره که امساله رو خدا وکیلی دیگه عروس شیم! گوش شیطون کر! D:
حالا که برگشتم منگ منگم! اصلاً نمی‏دونم این چند وقته چه خبر بوده و دنیا دست کی بوده! اونجا تعطیل تعطیل بودم. خیلی خوب بود. آدم هر چی کمتر بدونه بهتره. نمی‏دونید مردم تو شهرستان چقدر راحت زندگی می‏کنن. بی‏‏خیال دنیا و سیاست. زندگی خودشونو می‏کنن بی‏دغدغه. هر کاری هم بخوان می‏کنن. دیگه کاری ندارن به اینکه دنیا دست کیه. شبا تا سه، چهار صبح بیدار، صبحا تا ساعت ده، یازده خواب! ناهار ساعت چهار بعد از ظهر، شام ساعت یازده، دوازده شب! یعنی یه چیز بی‏سابقه تو زندگی خانواده ما! کلاً خیلی خوش گذشت. فقط حالا بعد از اینهمه شب زنده‏داری و روزخوابی، نمی‏دونم فردا چطوری صبح به اون زودی باید پا شم برم سرکار! خیلی سخته‏ها!



الان فقط اومده بودم که بگم سال نو مبارک باشه. قبل از سال نشد تبریک بگم. امیدوارم برای یک بار هم که شده سال خوبی داشته باشیم. امیدوارم سالی مثل سال 88 هیچ وقت دیگه تو زندگی‏هامون تکرار نشه. برای همه آرزوی سلامتی دارم.

Labels: زندگی, سفر, عمومی, عید

اه! چقدر این هفته آخری دلگیره! انگار یه چیزی دل آدمو گرفته و هی فشار میده! بس که این روزا، روزای خداحافظیه! حالا گیریم که خداحافظی موقتی باشه (که البته هیچ تضمینی هم وجود نداره که واقعاً موقتی باشه!)، باز هم چیزی از غم اون که کم نمی‏کنه! این گرمای عجیب غریب هوا هم که شده قوز بالا قوز! انگار بیشتر دلگیر کرده فضا رو. یه جورایی امید به زندگی رو کم می‏کنه گرما! باورکنید راست می‏گم! نمی‏دونم چرا همه اولین‏ها و بی‏سابقه‏ها رو نسل ما باید تجربه کنه! بیست و سوم اسفند و هوای آخر اردیبهشت! الحمد لله!
خیلی دلم می‏‏خواست تو این روزا یکی بود که می‏تونستم باهاش فارغ از این هیاهوها و شلوغی‏های آخر سال، برم یه جایی، یه گوشه این شهر بزرگ، با هم بشینیم، حرف بزنیم، بگیم، بخندیم یا شاید هم فقط سکوت کنیم. به هر حال زیاد فرقی نمی‏کنه چون در هر صورت کسی نیست. همه سرشون شلوغه و مشغول رتق و فتق امورشون. جای خالی اون یه نفر خیلی وقته که خالیه منم هی میخوام بهش عادت کنما ولی هیچ اتفاقی هم که نیفته، یهو این تغییر فصل‏ها میشن باعث و بانی و باز داغ دل ما رو تازه می‏کنن!
Any way! خوش باشید.

Labels: آدم, تنهایی, روزمره, زندگی, شخصی