Labels: خودشناسی, روزمره, زندگی

• اگر می‏‏‏‌خواهید اعصاب و روان خود را به فنا دهید، اگر می‏‏‌خواهید افسرده و پریشان حال‏‌تر از اینی که هستید بشید (!)، اگر خودآزاری دارید و می‏‌خواهید عیشتون رو منقص کنید و اگر می‏‌خواهید یک دل سیر گریه کنید، برید این فیلم قصه پریا رو ببینید! خودمون کم غم و غصه داریم، اینا هم از این فیلما به خوردمون می‏دن! خجالتم نمی‏کشن! والله با این نوناشون!

• واقعاً فرق هست بین نوشته‏‌ای که خودبه‏‌خود و از دل میاد و یک نوشته سفارشی! اولی رو نمی‏‌تونی زمین بذاری حتی اگر چهارصد، پونصد صفحه باشه و دومی رو به زور روزی یه صفحه می‌ری جلو! حالا اینکه مگه آدم مجبوره اون چیزی رو که دوست نداره بخونه، بماند ولی نکته قابل توجهش اینه که هر دو به قلم یک نویسنده هستن! دوستان عزیز نویسنده! لطفاً نوشته سفارشی ننویسید! حال آدم بد می‏شود!

• آقا ما قریب به یکساله که می‏‌خواهیم بیاییم اینجا یه چیزی بگیم هی نشد! حالا هم اینقدر دیره که رومون نمیشه بگیمش! ولی خب چون ممکنه شاید یک درصد به درد کسی بخوره میگیم! D:

Labels: ادبیات, داستان کوتاه, روزنوشت, فیلم, معرفی کتاب

Labels: آدم, ازدواج, روزمره, زندگی

• اصولاً وقتی مضطربم یا وقتی نگران یا منتظرم، نوشتنم می‏گیره! قبل‏تر که این نوشتن‏ها خیلی آرامش‏دهنده بود ولی حالا اونقدرها هم تأثیر نداره انگار! یه اتفاقی تا بیاد بیفته و رد شه جونم به لبم میاد. قبلاًها دست کم این حُسن رو داشت که آدم رو از آب و خوراک می‏نداخت و لاغر می‏شدیم! حالا که اینو هم نداره بحمدالله!
• در این هفته‏ای که گذشت، مامانِ خونه بودم! اصلاً خوش نگذشت. چیه؟! هی باید یا به فکر غذا درست کردن باشی یا ظرف شستن و رفت و روب! تازه با این فرض که خرید خونه با یکی دیگه باشه! دوستش نداشتم به هیچ وجه! آدم از فعالیت‏های فرهنگی نظیر ولگردی در خیابان، ولگردی در وب، کتابخوانی، خواب و ... باز می‏مونه! این خانومای کارمند چطوری به کاراشون می‏رسن واقعاً؟!
  
• من معمولاً توی سرویس اداره، در مسیر رفت و برگشت، یا سرم تو کتابه یا خوابم. بنابراین کمتر پیش میاد با کسی حرف بزنم. اون روز یکی از خانوما که تو یه اداره دیگه کار می‏کنه اومد بغل دستم نشست. کلی ازم حرف کشید! منم مثل اینایی که دارن اعتراف می‏کنن همه چی رو گفتم. هر چی خواست! بعد برگشته بهم میگه:"شما تو سرویس خیلی ساکتی ولی فکر کنم خیلی شیطون باشی! نیستی؟!". میگم:"نمی‏دونم!". میگه:" آخه من یه همکار داشتم مثل تو. اولاش خیلی آروم بود. همش بهش می‏گفتم تو چرا اینقدر ساکتی. اونم میگفت اینطوری بهتره. بعد که کم کم روش باز شد دیدیم وای وای وای! چقدر شیطونه! تو هم فکر کنم همینطوری باشی. خیلی رفتارات مثل اونه. باید از همکارات بپرسم!". من طبعاً تو دوربین نگاه کردم چون کار دیگه‏ای نمی‏تونستم بکنم!!!!!!!
• در راستای اینکه همه چی دقیقاً اون وقتی که میخوای انجام نمیشه و اون زمانی که نمیخوای قطعاً اتفاق میفته، الان که حس تعطیلی و بی‏حالی و تو خونه موندن نیست، سه روز تعطیلیم! با صد نفر قرار بیرون گذاشتم که حالا نمی‏دونم چجوری به همه‏ش برسم! برنامه نداریم برا زندگیمون که! همینطور باری به هر جهت! غرض اینکه می‏ترسم آخر به هیچ کدومش نرسم و علی بمونه وحوضش!
  
• اوه اوه اوه! یه سالنامه حاوی روزنوشت کشف شده مملو از آبروریزی! مانی کشفش کرده! یعنی با این چیزایی که تعریف و یادآوری کرد، فکر کنم اون سال ما فوق لیسانس اُسکلیسم بین‏الملل رو گرفته باشیم! جای بسی تأسف است! آخه آدم اینقدر علاف؟! روم نمیشه حتی بگم چی بودن!
• به طور کلی هم اوضاع خودمون و هم مملکتمون قمر در عقربه. چرت و پرت میگیم یادمون بره! خدا آخر عاقبت ما رو به خیر کنه. بلند بگو آمین!
  

Labels: دغدغه‏های ذهنی, روزمره, هذیان