روزهای بی‌خاطره

رهسپار کوی دوست

2012-01-28T19:05:00.000+03:30

دارم میرم عراق! عتبات عالیات، کربلا و نجف و شاید کاظمین و سامرا. اگر خدا بخواد فردا میریم. مقصد اولیه بغداده ولی اونجا توقفی نداریم. میگن سفر پر خطریه. به همین خاطر گفتم بیام اینجا یه طلب حلالیت بکنم از دوستان! ;)

اگه برگشتیم طبق معمول برنامه سفرنامه خواهیم داشت البته اگر حس و حالش بود و تنبلی اجازه داد. اگر هم برنگشتیم که برید با پُستای قبلی ما حال کنید و به یادمون باشید و هی بگید خیلی دختر خوبی بود، خدابیامرزدش. یادتون نره‌ها! D:

امسال تولدم در حرم حضرت علی (ع) خواهم بود ان شاءالله. هیچ‌وقت فکرش رو هم نمی‌کردم! حتماً برام خیلی جالب و خاطره‌انگیز میشه D: حس خوبی دارم. گ فته بودم که، کلاً بهمن، ماهِ اتفاقاتِ مهمه برام ;) به یادتون خواهم بود در کربلا و در جوار حرم‌های شریف. زیاده عرضی نیست.

گزیده‌ای از تذکرة‌الأولیای عطار نیشابوری

2012-01-27T21:36:00.002+03:30

گزیده تذکرة‌الأولیاء رو می‌خوندم. بعضی روایت‌هاش رو خیلی دوست داشتم. جالب بود برام که روزگاری مردمی وجود داشتن که اینطوری فکر و عمل می‌کردن، با یقین و اخلاص! نمی‌دونم واقعاً میشه به این درجاتِ یقین رسید یا اینا همه‌ش داستان‌های غلو شده‌س. ولی اگر حقیقت داشته باشه، خوشا به حالشون، حال عجیب و قشنگی داشتن. درس‌های زیادی داشت این کتاب ولی از بین تذکره‌های مختلف، از اونجایی که من یک زن هستم، ذکر رابعه العَدَویه رو بیشتر دوست داشتم و یه قسمتش رو اینجا میارم:

نقل است که دو بزرگِ دین به زیارت او درآمدند. هر دو گرسنه بودند. با یکدیگر گفتند:«بوک طعامی به ما دهد، که طعام او از جایگاه حلال بوَد.» چون بنشستند، ایزاری بود دو گِرده بر او نهاده، ایشان شاد شدند. سایلی فرا درآمد، رابعه هر دو گرده بدو داد. ایشان هر دو نتغیر شدند و هیچ نگفتند. زمانی بود، کنیزکی درآمد و دسته‌ای نان گرم آورد و گفت:«این، کدبانو فرستاده است.» رابعه شمار کرد، هژده گرده بود. گفت:«مگر که این به نزدیک من نفرستاده است.» کنیزک هرچند گفت، سود نداشت. کنیزک بستَد و ببُرد. مگر دو گرده از آنجا برگرفته بود از بهر خویش. از کدبانو پرسید، آن هر دو بر آنجا نهاد و باز درآورد.

رابعه بشمرد، بیست گرده بود. بستَد، گفت:«این مرا فرستاده است.» و در پیش ایشان بنهاد. می‌خوردند و تعجب می‌کردند. پس بدو گفتند:«این چه سر بود که ما را نانِ تو آرزو کرد، از پیش ما برگرفتی و به درویش دادی، آن‌گاه آن نان گفتی که:"هژده گرده است، از آنِ من نیست." چون بیست گرده شد، بِستَدی؟» گفت:«چون شما درآمدیت، دانستم که گرسنه‌اید. گفتم:"دو گرده در پیش دو بزرگ چون نهم؟" چون سایل به در آمد، سایل را دادم و حق-تعالی- را گفتم:"الهی! تو گفته‌ای که یکی را ده باز می‌دهم- و در این به یقین بودم-. اکنون دو گرده برای رضای تو بدادم تا بیست باز دهی برای ایشان." چون گرده هژده آوردند، بدانستم که از تصرفی خالی نیست، یا از آنِ من نیست.»

گزیده تذکرة‌الأولیاء- به انتخاب شهرام رجب‌زاده- مؤسسه انتشارات قدیانی

رفتن یا نرفتن، مسأله این است!

2012-01-23T00:21:00.000+03:30

خراب بشه این مملکت که هیچ‌چیزش سر جاش نیست! هیچ‌وقت عمه‌م رو اینطوری ندیده بودم. آخه این عمه جان ما خیلی آدم محکمیه. آدم انتظار احساساتی شدن نداره ازش! انگار که چیزی گم کرده باشه. همه مات و مبهوت شدیم وقتی عمه و شوهرش گریه کردن سر سفره. رفته بودیم آش پشت پای دخترعمه رو بخوریم مثلاً. همین دو، سه روز پیش رفت. پسر عمه هم که قبلاً رفته بود. تنها شدن حسابی. خیلی ناراحت شدم که گریه‌شونو دیدم.

شاید هیچ‌وقت اینقدر از نزدیک با قضیه مهاجرت روبه‌رو نشده بودم. واقعاً به خانواده‌ها فشار زیادی وارد میشه. پدر و مادرها یه عمری بچه بزرگ می‌کنن و به ثمر می‌رسونن، بعد تا میان شیرینی‌شو بچشن نگاه می‌کنن و می‌بینن که تنها موندن. نمیشه هم تو این شرایط افتضاح به کسی گفت بمون و نرو که.

یه چند وقتی بود داشتم به این فکر می‌کردم که چرا موندم. از یه طرف حس می‌کنم موندن تو این وضعیت، یه اشتباه بزرگه. از طرف دیگه هم رفتن یعنی مواجه شدن با سیل مشکلات و صد البته مهمتر از همه دلتنگی و درد دوری از خانواده. کلاً به نظر میاد شرایط حالای ما، قرار گرفتن تو یه بازیِ دو سر باخته. نمی‌دونم چیکار باید کرد یا چی به صلاح ماست. اینقدر همه چیز مجهول و پر از ابهامه که هیچ چیز رو نمیشه پیش‌بینی کرد. تازه الان دیگه من تو سن و سالی نیستم که فرصت زیادی داشته باشم. باید همین حالا هر تصمیمی که میخوام بگیرم. خیلی ناراحتم از اینکه تو کشوری به دنیا اومدم و زندگی می‌کنم که بیشتر جوونهاش تو یه مقطع از زندگی باید به این سؤال جواب بدن که بمونن یا برن! این درگیری ذهنی، درگیری کمی نیست. آدمو خیلی اذیت می‌کنه. خلاصه اینکه نمیخوام سیاه نمایی کنم. همه چیز به اندازه کافی خودش سیاه هست. ولی آدمای بدبختی هستیم!

موضوع‌های پراکنده-3

2012-01-15T21:35:00.001+03:30

نمی‌دونم کجای زندگی، کدوم اشتباه بزرگ رو کردم که الان یه جایی قرار گرفتم مثل اینجا! همه تو زندگیشون اشتباه می‌کنن. اشتباه‌های کوچک و بزرگ. به ازای هر اشتباهی، آدم باید یه تاوانی رو بپذیره. اگه نپذیره، خودش آسیب می‌بینه چون اون تاوان، اجتناب ناپذیر و غیر انتخابیه. غمگین بودن، تنها یه تاوان کوچیکه برای خیلی از اشتباه‌ها.
الان شاد بودن و شاد زیستن واقعاً هنره. غمگین بودن نه حالا، بلکه هیچ زمان دیگه‌ای هم هنر نبوده و نخواهد بود. نمی‌دونم هم اولین بار کی اینو باب کرد که جزء ژست‌های روشنفکری حساب بشه! اما غمگینی تو زمونه ما، واقعاً ژست نیست. تو زمونه‌ای که از در و دیوارش، رنج و بلا و مصیبت می‌باره، تو یه جامعه نکبت‌زده و رو به افول، چه چیزی باقی می‌مونه برای کسی که حوصله داشته باشه و بخواد ژست هم بگیره؟!
نمی‌دونم چرا این همه آسمون ریسمون بافتم! خلاصه یه جای کارم حتماً یه ایراد بزرگ داشته که حالا از من آدمی ساخته ناراضی، غمگین و تنها. نمیشه آدما رو عوض کرد. نمیشه خود رو عوض کرد. همیشه برمی‌گردی به اصل و ریشه حتی اگه یه عالم فاصله گرفته باشی ازش. بعضی وقتا فکر می‌کنم که اگه دوباره متولد می‌شدم چکار می‌کردم که نرسم به اینجا. ولی بعد که تکه تکه‌های زندگیمو میذارم کنارهم، می‌بینم که نمی‌تونم یا شاید هم نمیشه تغییر زیادی توش ایجاد کرد! هر کسی یه راه منحصر به فرد رو تو زندگی‌ش طی می‌کنه و نسخه کسی رو هم نمیشه برای یکی دیگه پیچید. الان هم که گذشته دیگه گذشته. من هیچ‌وقتِ دیگه بیست سالگی یا بیست و چند سالگی یا هر زمانی رو در گذشته تجربه نخواهم کرد. پس واقعاً چی رو میشه عوض کرد؟ آینده‌ای رو که پر از ابهام و تردیده؟! نمی‌دونم شاید هم من دارم مثل همیشه اشتباه می‌کنم. شاید این نشستن و دست رو دست گذاشتن و هر چه پیش آید خوش آیدها ازهمه اون اشتباهات گذشته‌م مهلک‌تر باشه و تاوان سنگین‌تری رو هم در پی داشته باشه. ولی خب راه حل جالبی هم به ذهنم نمی‌رسه. اینه که کلاً ول‌اش کردم. می‌ترسم آخرش به بی‌تفاوتی برسم و اون مرحله هم که قشنگ تیر خلاصه! آره، تیر خلاص!

موضوع‌های پراکنده-2

2012-01-14T20:25:00.000+03:30

نمی‌دونم فراموشی چیز خوبی هست یا نه ولی قبول کنید که حتی اگر در مواردی فراموشی خوبه ولی در خیلی از شرایط و موقعیت‌ها بده! شاید خیلی وقت‌ها مشغله ذهنی باعث و بانی فراموشی میشه اما وقتی هی این از یاد رفتگی‌ها تکرار میشه یه کم جای نگرانی داره! تو فکرم یه روز بشینم همه ایمیلا و پسوردا و رمز کارتامو و این جور چیزا رو یه جایی بنویسم که اگه یهو همه چی از ذهنم دیلیت شد، دستم به یه جا بند باشه! هر چند فکرشو نکردم که اون موقع از کجا باید یادم بیاد که اونا رو کجا یادداشت کردم!!!

موضوع‌های پراکنده-1

2012-01-13T23:30:00.000+03:30

نمی‌دونم دل‌نازک بودن چیز خوبی هست یا نه ولی فکر می‌کنم هیچ‌وقت مثل حالا اینقدر دل‌نازک نبوده‌ام و اینو هم بگم که هیچ خوشم نمیاد از این وضعیت پیش اومده! که چی مثلاً اینقدر لوس و بی‌ظرفیت؟! منی که قبلاًها باید خیلی زور می‌زدم تا اشکم دربیاد، حالا سر کوچکترین چیزی اشکم دم مشکمه! چی شده؟ خودم هم نمی‌دونم ولی خب حتماً دلایل متعددی داره که یکیش همون افزایش سن و ساله! بگذریم از اینکه شرایط تأسف‌بار محیطی هم کم اثر ندارن و همینطور پیوسته حال آدمو بد و بدتر می‌کنن! یه زمانی می‌گفتن گریه آدمو سبک می‌کنه ولی حالا ما باید چکار کنیم که مستی هم دردمونو دیگه دوا نمی‌کنه؟!

از پریشان حالی و درماندگی!

2012-01-05T21:10:00.000+03:30

فرازی از دعای کمیل:

یا مَنْبِیَدِهِ ناصِیَتى یا عَلیماً بِضُرّى وَ مَسْکَنَتى، یاخَبیراً بِفَقْرى وَ فاقَتى یا رَبِّ یا رَبِّ یا رَبِّأَسْأَلُکَ بِحَقِّکَ وَ قُدْسِکَ وَ اَعْظَمِصِفاتِکَ وَاَسْمائِکَ اَنْ تَجْعَلَ اَوْقاتی مِنَ اللَّیْلِوَالنَّهارِ بِذِکْرِکَ مَعْمُورَةً، وَ بِخِدْمَتِکَمَوْصُولَةً، وَ اَعْمالى عِنْدَکَ مَقْبُولَةً حَتّىتَکُونَ اَعْمالی وَ اَوْرادى کُلُّها وِرْداً واحِداً وَ حالى فى خِدْمَتِکَ سَرْمَداً.

اى کسى که زمام اختيارم به دست اوست، اىدانای به حال زار و ناتوانم، اى آگه از بينوايى و وضع پريشانم، اى آگاه از فقر وبی‌چيزيم، اى خدای من، اى خدای من، اى خدای من،

از تو می‌خواهم به حق حقيقت‌ات و به ذاتمقدس‌ات و بزرگترين صفات و اسماء مبارک‌ات که اوقات مرا در شب و روز به ياد خودمعمور گردانى و پيوسته به خدمت بندگي‌ات بگذرانى و اعمالم را مقبول حضرت‌ات فرمايىتا کردار و گفتارم همه يک جهت و خالص براى تو باشد و احوالم تا ابد به خدمت و طاعت‌اتمصروف گردد.

یه روز دیگه از زندگی!

2012-01-04T22:12:00.000+03:30

باز هم امروز خونه بودم. حالم خوش نیست. همه‌اش ولو بودم رو تخت و نای تکون خوردن نداشتم. این داروها بدجوری همه سیستم آدمو می‌ریزه به هم. خواب آلودگی و حالت تهوع و بی‌قراری. بعد بدیش به اینه که وقتی حالت بده، حال نداری هیچ کار دیگه‌ای هم انجام بدی. با این‌همه کتابای تل‌انبار شده‌ی نخونده، اصلاً حس‌اش نیست یه کتاب برداری بخونی. خیلی تأسف‌آوره! با این حال رفتم باریک‌ترین کتابی رو که می‌شد تو کتابخونه پیدا کرد برداشتم: "من گنجشک نیستمِ" مصطفی مستور. هی دو صفحه می‌خونم، هی وسطاش خوابم می‌بره! داستانش هم البته خیلی پر کشش نیست که اونم مزید بر علته. خلاصه اینکه همین کتاب باریک رو هم نتونستیم تمام کنیم.

حالا که بعد از مدت‌ها تنها هستم و دلم می‌خواست خیلی کارا می‌کردم، زرتی مریض شدم و حال کارای روزمره‌ام رو هم ندارم، چه برسه به کارای دیگه. تو این چند روزی که تنها بودم، فهمیدم که عادت کردن به تنهایی، چندان هم کار راحتی نیست. اولش ممکنه هیجان‌انگیز باشه ولی بعدش یواش یواش حوصله آدم سر می‌ره. نمی‌دونم. شاید هم آدم عادت می‌کنه. به هر حال آینده‌ی دور از تصوری نیست این تنهایی و باید یه جورایی باهاش کنار اومد.

این کار خونه هم که تمومی نداره! اوف!

تنها در خانه

2012-01-02T21:03:00.000+03:30

قصه از همون شبی شروع شد که خانم "ن"، من و خانم "م" رو دعوت کرد خونه‌شون به مناسبت مهمونی خداحافظی با خانم "م". همون شب بود که توی گلوم احساس سوزش شدید کردم و شروع کردم به خوردن قرص سرماخوردگی و لیمو‌شیرین. فکرشو نمی‌کردم کارم به این حال خراب برسه!

وقتی سرفه‌ها شدت پیدا کرد و امونمو برید، رفتم دکتر. پریشب بود. گفتم حالا فوقش یه آمپول دگزامتازون میده دیگه. دکتر گلومو که دید با چرک زیادی که داشت، یک عدد پنی‌سیلین، یک عدد دگزامتازون، مقادیر معتانبهی کپسول کوآموکسی‌کلاو و شربت کتوتیفن مرحمت فرمودن! گفت که از این ویروس‌های جدیده. آمپولا رو که زدیم گفتیم حله دیگه. خوب شدیم. فرداش از سر اجبار پا شدیم رفتیم اداره چون یه کاری رو حتماً باید انجام می‌دادیم. نزدیکای ظهر دیگه داشتم از سر درد و حال خرابی می‌مردم! رفتم بهداری اداره. دکتر گفت اوضاع گلو و سینوسام خرابه و فرداشو برام استعلاجی نوشت. ساعت دو از اداره زدم بیرون و با دربست خودمو رسوندم خونه و افتادم! خانواده هم که همگی رفتن مسافرت و فکرشو بکن با این حال، من تنها، من غریب، من مریض! :(

امروز که بیدار شدم، حالم خیلی بهتر بود. واقعاً هیچ‌چیز به اندازه استراحت و خواب باعث بهبود سرماخوردگی نمیشه. دیدم حالم بهتره، شروع کردم به تمیز کردن خونه و رفت و روب! یه کوت ظرف جمع شده بود. همه رو شستم، گاز و هود رو دستمال کشیدم، کابینت‌ها رو تمیز کردم، یخچال رو پاک کردم، کف آشپزخونه رو تی کشیدم، پذیرایی رو جارو و گردگیری کردم، توالت و حمام رو شستم، ماشین لباسشویی رو زدم، ناهار پختم، چند تا مانتو اتو کردم، میوه شستم و آخر سر هم شام فردا رو درست کردم، لازانیا. یعنی مونده بودم خونه که استراحت کنم! سر جمع فکر نکنم تا همین الان دو، سه ساعت بیشتر نشسته باشم، بس‌که همیشه تو خونه ما کار هست!

با این حال، الان تر و تمیز و حموم کرده و مرتب نشستم دارم وبلاگ می‌نویسم و حالم هم خیلی بهتره! D: کاش می‌شد همیشه آدم حداقل یه روز در هفته مرخصی بگیره و بشینه خونه. کار واقعاً باعث استهلاک آدم میشه. اگر کار جوهر مرده، برای زن چیزی جز دردسر و خیلی ببخشید، حمالی نیست! خسته شدیم به خدا. حالا جماعت نسوان میخواین فحش بدین، بدین. ما فعلاً تا اطلاع ثانوی موضع‌مون همینه! خدایا یه شوور پول‌دار و سخاوتمند به ما بده که ما دیگه نریم سر کار! آفرین D:

باز هم همان!

2011-12-25T22:25:00.000+03:30

توی این دوره و زمونه و روزگار خراب با این اوضاع و احوال روحی و روانیِ خراب‌تر، همه‌اش دو تا دلخوشی داشتیم، یکیش گودر بود، یکی دیگه‌ش هم همشهری داستان! اولی رو که با کمال نامردی ازمون گرفتن انگار که از پشت خنجر زده باشن به آدم، دومی هم که هیچ تضمینی نیست برای موندنش تو این آشفته بازار نشر و مطبوعات، تازه این دومی که هیچ‌وقت هم به اندازه اولی محبوب قلب‌های ما نشد! کلاً نمی‌دونم ما چرا هر وقت دلمون می‌گیره هی گوشه ذهنمون یاد این گودر خدا بیامرز میفتیم! خلاصه داستانی داریم. خدا از باعث و بانی تعطیلیش نگذره! خودمون مُردیم بس که این یارو رو نفرین کردیم! D:

پسرعمه جان هم بالأخره رفت ینگه دنیا. رفت که مثلاً درس بخونه ولی قصدش موندنه. باورم نمیشه که شاید دیگه اون پسربچه شیطونی رو که دیوار راست رو بالا می‌رفت و یه کفش و لباس سالم نداشت، همونی رو که جزء بسیار محدود پسرهای مهربونی بود که تا حالا دیدم، هیچ‌وقت یا حداقل به این زودیا نمی‌بینم! بد مملکتی داریم. حیف!

آدم گاهی به بن بست زندگی می‌رسه. هر طوری که نگاه می‌کنه نمی‌تونه بفهمه کجای کارش ایراد داره. دیدین وقتی یه برنامه کار نمی‌کنه، فقط یه کد کوچولوش مشکل داره؟ دیدین که هر چی آدم تلاش می‌کنه پیداش نمی‌کنه؟ ولی وقتی پیدا میشه به نظر میاد که خیلی واضح بوده! شاید اشکال کار ما هم اینقدر واضحه که دیده نمیشه! امروز کلی نشستیم با مانی فکرکردیم. دو تا کیک گنده با چای و یه عالمه غذا هم کالری به مغزمون رسوندیم ولی افاقه نکرد. کل بحث بی‌نتیجه موند! نمیشه یکی بیاد این اشکال برنامه ما رو پیدا کنه؟! D:

کماکان در مود فیلم‌های عاشقانه هستیم. چرایش را نیز نمی‌دانیم! ولی می‌دانیم که بسیار دل‌نازک شده‌ایم! باور کنید قبلاً هرگز این چنین نبودیم. نمی‌دانستیم سن و سال چه بلاها که سر آدم نمی‌آورد! غرض از اطاله کلام اینکه اگر پیشنهاد جالبی دارید بگید! با آغوش باز پذیراییم ;)

ما را رها کنید در این رنج بی‌حساب!

2011-12-23T22:02:00.000+03:30

الان نیم ساعته نشستم اینجا هی دارم فکر می‌کنم چطوری بنویسم که باز دوباره نوشته‌م رنگ غُرغُر و چس‌ناله پیدا نکنه! باور کنید اصلاً هیچی به ذهنم نمی‌رسه! از هر جا که بخوام شروع کنم اینقدر چیزای مختلف واسه نالیدن پیدا می‌کنم که کلاً یادم می‌ره قرار گذاشتم با خودم که هی غُر نزنم! نمیذارن که!

خوشم نمیاد از این‌طور زندگی کردن. زندگیِ بدون هدف، بدون اثر، بدون انگیزه چه معنی و مفهومی می‌تونه داشته باشه؟! انگار که به یه ربات برنامه بدی تا هر روز یه کارای معین و مشخصی رو انجام بده بعدش هم یه چند ساعتی شات‌داون و فردا دوباره از اول! حالِ آدم گرفته می‌شه! بعد می‌شینی با خودت فکر می‌کنی که خب که چی؟! آخرش مثلاً قراره چی بشه؟! حالا تو هی بیست سال، سی سال، هر روز بلند شو همین کارای تکراری رو انجام بده! نهایتش چی؟ به کجا می‌رسی؟ واقعاً به نظرم نمیاد که چیز خاصی در انتظار کسی باشه! بعد جالبیش اینجاست که همه‌مون مثل چی چنگ زدیم به همین زندگی نکبتی و هی همدیگه رو بابتش اذیت و آزار می‌دیم!

این‌همه آدم تو کل جهان هر روز بلند شدن و شاد و شنگول یه سری کارا رو انجام دادن، بعدش هم مردن و تمام! نه چیزی رو تغییر دادن نه کار مهمی کردن. نه انگار که کلاً بود و نبودشون فرقی به حال این جهان داشته! خیلی هم اگر تأثیر داشتن، مسلماً چیزی به جز شلوغ‌تر و آلوده‌تر کردن زمین و کمک به روند رو به رشد نابودی‌ش نبوده! بوده؟! مگه چند نفر تو دنیا زندگیِ مثبت و پربار داشتن؟ حالا درسته که کل زمین و ساکنانش زندگی‌شون وابسته و مدیون اوناست، ولی مگه تعداد این‌طور آدما از همون اول اولش چندتا بوده؟! اینو مقایسه کنید با میلیاردها آدم بی‌اثر و کم‌اثر و با اثر منفی که هر روز به دنیا میان و از دنیا میرن.

بعد می‌بینی همینا، همینایی که در خوشبینانه‌ترین حالت، بود و نبودشون هیچ فرقی به حال جهان نداره، تازه اگر منشأ شر و بدبختی نباشه، عین چی افتادن به جون دنیا و ما فیها و هی زور می‌زنن که اینجا رو از این آشغال‌دونیی که هست بدتر کنن! ول کنین آقا جان! ما همین که مجبوریم تو این دنیای نکبت‌زده زندگی کنیم کافیمونه! چرا هی فشارشو بیشتر می‌کنین؟!!! بذارید ما به درد خودمون بسوزیم و بمیریم. ول کنید. فقط ول کنید!

راز شب!

2011-12-16T01:29:00.000+03:30

چیزی در من عوض شده. باور کردم. افسوس که دیر است و دور!

دشمن پنداری

2011-12-13T20:02:00.001+03:30

یک عدد پدیده روانی (یا روان‌پریشی!) در کشور ما و به خصوص در بین مردان شایع شده، از صدر تا ذیل (که البته ظاهراً در صدرها فراوانی بیشتری از آن مشاهده می‌شود!) که در آن فرد مورد نظر همه و از جمله اطرافیانش را موجوداتی خطرناک، زیر آب‌زن، موذی و در یک کلمه "دشمن" می‌پندارد و به این حس‌اش اعتقاد شدید هم پیدا می‌کند و سعی دارد به بقیه افراد نیز بقبولاند که صاحب بهترین تشخیص است و درست می‌گوید!

عجب زندگی دردناکی برای خودشان می‌سازند این‌گونه آدم‌ها! اینکه همه را دشمن ببینی و مجبور باشی بین آنها زندگی کنی! وای! تصورش هم وحشتناک است! بروید خودتان را اصلاح کنید بابا جان! اه!

یک پست بیات شده!

2011-12-12T18:24:00.000+03:30

والله ما الان سه روزه می‌خوایم یه پست بذاریم این فیلِ لامذهب نمیذاره! پست شنبه رو حالا باید بذاریم، اونم به زور!

بچه‌ها رفتن ناهار. تو اتاق تنها هستم.این اولین باریه که تو اداره دارم وبلاگ می‌نویسم! یه دفعه هوس کردم روزنوشتبنویسم! هر چند به هر حال نمیشه پستش کرد، بابت فیلتر بودن بلاگر و کلاً مشکلاتامنیتی! اینجا تو قسمت ما یه جورایی حریم خصوصی معنایی نداره! حتی استفاده از تمامکامپیوترها هم بین افراد مشترکه. جانب احتیاط رو باید رعایت کرد به هر حال! :D

امروز نسبت به روزای دیگه یه کم سرم خلوت‌تره.هر چند تا همین الان کار داشتم ولی مثل کارای فوری فوتی، آدم تحت فشار نیست. مردممیرن اداره دولتی که کم کار کنن ما هم اومدیم تو دولت ولی عین چی باید کار ‌کنیمصبح تا شب! کلاً شانس نداریم! لب دریا هم بریم خشک میشه از فیض حضور ما! نمونهآخریش هم همین تعطیلی سفارت روباه پیر استعمار! حالا این به ما چه ربطی داره، ربطشاینه که کلی از مدارک ما موند دست این از خدا بی‌خبرا به لطف و درایت خیلی زیادِ برادرایهنرمند و باهوش و انقلابی! راستی، این قضیه یک میلیون پوند خسارت صحت داره؟!بگذریم. در این مورد حرفی نزنم بهتره!

جدیداً هر کی منو می‌بینه میگه لاغر شدی(لاغر که هیچی، کلی هم اضافه وزن دارم!) یا میگن چهره‌ت خسته‌س. خسته هستم بهطور کلی ولی اونایی هم که میگن لاغر شدی میخوان بگن خسته‌ای واژه کم میارن یحتمل!فکر کنم باید برم مسافرت. منی که اون همه می‌رفتم مسافرت حالا خوب خونه‌نشین شدم (خونهکه البته چه عرض کنم، تهران‌نشین!). حالا خودم هیچی، بر و بکس هم مثل سابق دیگهحال و حوصله ندارن یا پایه نیستن. الان خیلی وقته که اگه من یه برنامه‌ای برایبیرونی، سینمایی، چیزی بذارم، بقیه هم شکسته بسته میان، وگرنه که کلاً هیچ! دلممیخواد بعضی وقتا هم برم سر آماده! یعنی اگه برنامه‌ای هست یه نفر دیگه به رتق وفتق امورش بپردازه و هماهنگی کنه و من فقط آخر سر حضور به هم برسونم! تنبل خانشدم! :D

این آخر هفته‌ای یهو دلم خواست رمنسببینم! بعد چون هیچی سراغ نداشتم گفتم برم "شب‌های روشن" ببینم. فیلمشکه خوب بود کلاً ولی خب، بودنِ مهدی احمدی هم بی‌تأثیر نبود در این انتخاب! :D رفتم بخرم، دو تا از مغازه‌های پاساژ نداشتنش منمبی‌خیال شدم. ولی خب اون هوسه رو نمی‌شد کاری کرد. به خاطر همین دوباره فیلم"Pride & prejudice " رو که تو هارد داشتم دیدم. باز هم محظوظشدیم از این فیلم و علی‌الخصوص از مستر دارسیِ عزیز با اون همه جنتلمنی‌ای که ازهمه وجناتش می‌باره! به ویژه از نگاه‌هاش! :D

خب بسه دیگه. پا شیم بریم به کار وزندگیمون برسیم. امیدواریم یه روزی هم بیاد که دنیا بر وفق مراد تنهایانِ عالمبگذره. به امید اون روز! ;)

تاکسی نوشت‌ها *

2011-12-03T20:02:00.001+03:30

پرده اول

آقاهه از اون سنگین وزنا بود. از همینایی که خیلی هیکلی هستن. رفته بود نشسته بود صندلی جلو. من که نشستم، ظرفیت تکمیل شد ولی دیدم راننده نمیاد راه بیفته! وایساده بود بیرون به داد و بیداد که آی من نمی‌رم و تازه فنرهای صندلی جلو رو عوض کردم و از این حرفا! من که اولش تو حال خودم بودم و متوجه نشدم چه خبره. بعد که رانندهه با عصبانیت اومد نشست و با اون مسافر جلو دهن به دهن شد، تازه فهمیدم جریان از چه قراره! من که گفتم الان این آقا گندهه می‌گیره اونو له می‌کنه! ولی یارو فقط بهش گفت حیف که خانوم اینجا نشسته و پیاده شد و رفت!!! خب اینا باید چیکار کنن این سایزی هستن؟!!!

پرده دوم

از یه خط دیگه اومد تو خط اکباتان مسافر سوار کرد. نوحه گذاشته بود. با صدای بلند. از سر اکباتان دیدیم آقا داره با سرعت حداکثر 40 میره. یه مسافر که پیاده شد، خانمی سوار شد که می‌خواست بره آزادی. گفت میخواد میدون پیاده بشه نه پارک‌سوار. کلی نشسته باهاش چونه می‌زنه که الان میدون شلوغه و قبل از میدون پیاده شو. خانومه گفت بابا من اصلاً پیاده میشم. نمیذاشت پیاده بشه ولی هی غر هم می‌زد! بعد میگه الان که می‌بینی من دارم آهسته میرم به خاطر اینه که نَرَم بیفتم تو ترافیک!!!!! از رو سرعت‌گیرا هم که با سرعت 20 رد میشد. مسافرا هم همینجور هاج و واج! هر چی هم بهش می‌گفتن گوش نمیداد! خلاصه از سر اکباتان تا فاز دو فکر کنم 20 دقیقه‌ای طول کشید!!!!!!

پرده سوم

پول خُردام نو بود. فقط توی کیف پول یه تای ملایم خورده بود از وسط. پولو که بهش دادم چشماش برق زد. کلی خوشحال شد. هم پول خرد بود و هم نو و چی بهتر از اینه برای راننده تاکسی! برگشته بهم میگه بَه چه پولای نویی. اینا رو از کجا آوردی. جواب ندادم. دوباره گفت: حتماً شوهرت بانکیه نه؟ خیلی جدی گفتم: نه! منتظر ادامه توضیحات بود که گفتم پیاده میشم! به مقصد رسیده بودم البته! ;)

* عنوان از کتاب "تاکسی نوشت‌ها" نوشته ناصر غیاثی

چندگانه مثلاً فرهنگی!

2011-11-28T20:57:00.001+03:30

درباره "شهربانو" نوشتن، به نظر من کلاً محلی از اعراب نداره! رمانی که اسیر کلیشه‌هایی از نوع صدا و سیماییه، با همون تعاریف و همون شخصیت‌ها! چیزهایی که هزاربار در سریال‌های آبکی تلویزیون به خوردمون دادن و واقعاً هیچ‌وقت حتی تصورش رو هم نمی‌کردم از طریق نوشته‌های کسی مثل محمدحسن شهسواری بازسازی و تکرار بشه! رمانی شعارزده، لوس، با شخصیت‌های سیاه و سفیدِ غیرواقعی و غیرملموس، تا حدودی به‌هم ریخته و دور از انتظار! آقای شهسواری! کاش پیشکش بهتری داشتی برای تقدیم به همه شهربانوهای سرزمینت!

همشهری داستان آبان، در قسمت "درباره داستان"، جستاری آورده در مورد نقش قصه‌گویی و داستان در بازی‌های کامپیوتری. با اینکه خیلی اهل این نوع بازی‌ها نیستم (کلاً استعدادشو ندارم!)، ولی به نظرم مطلب جالبی بود که به احتمال زیاد خوندنش برای دوستداران این بازیا خالی از لطف نیست.

چند وقتیه هی می‌بینم بابا میره کتاب‌های اصول رمان‌نویسی و نقد رمان و چگونه بیوگرافی بنویسیم و اینا می‌خره! بهش میگم بابا میخوای رمان‌نویس بشی یا میخوای زندگی‌نامه‌تو بنویسی همه‌ش میری از این کتابا می‌خری! میگه نه بابا. یکی از دوستام که در خارج از کشور زندگی می‌کنه، رمانی نوشته و برام فرستاده تا من نظرمو بگم. برای این می‌خرم اینا رو. بعد می‌شینه راست راستکی هم می‌خوندشونا! واقعاً بهش غبطه می‌خورم که اون با این سن و سال اونطوری و من با نصف سن اون اینطوری! کلاً عاشقشم! ;)

بر توهمات خود مسلط باشید!

2011-11-26T20:38:00.001+03:30

ما تازگیا بین دخترها یه چیزی کشف کردیم که بسیار شایعه (حالا البته شاید در بین پسرها هم باشه و ما بی‌خبریم!). چون خیلی دیدم میگما وگرنه ما غلط بکنیم از گل نازک‌تر به جماعت نسوان بگیم. ولی خب یه چیزایی رو هم دیگه شورشو درمیارن و ایضاً لج ما رو! D:

آقا این دخترا بعضی وقتا امر بهشون مشتبه میشه، همینجوری الکی! مثلاً اگه یکی بهشون سلام کنه یا بخواد یه ناهار باهاشون بخوره یا مثلاً تو یه جر و بحثی حق رو به اونا بده و ازشون پشتیبانی بکنه یا یه کادویی من باب دوستی بهشون بده یا ...، حالا با اینکه اون یکی ممکنه واقعاً یکی نباشه و چند نفر باشن، فکر می‌کنن بله، طرف شیفته و واله اوناست! بعد به شدت هم به این فکرشون اعتقاد پیدا می‌کنن! تازه اگر برعکس طرف هی حالشونو هم بگیره، اینا هی با خودشون فکر می‌کنن اگر با من نبودش هیچ میلی، چرا اومد ظرف ما رو شکوند لیلی و این حرفا!

عرض شود که بنده نمیخوام بگم هیچ وقتِ هیچ وقت هم این حسشون درست نبوده‌ها ولی خواهر من، عزیز دلم، هر نوع محبتی رو که آدم نباید به منظور بگیره که! ملت که علاف و بی‌کس و کار نیستن که تو هر جا میری منتظر تو بوده باشن و به محض دیدن تو حالی به حالی بشن! باور کن یه سری ارتباط‌ها فقط از روی دوستی و معاشرته. چرا تو هی به خودت میگیری؟! زیاد به توهماتت بها نده. باور کن بعداً خودت اذیت میشی‌ها! از ما گفتن!

از این جور آدما!

2011-11-24T23:35:00.001+03:30

بعضی آدما هستن که نیاز به توضیح ندارن. تو یه ف که میگی تا فرحزاد میرن. یعنی کافیه کوچکترین اشاره‌ای به چیزی یا نکته‌ای بکنی، تا تهِ تهش رو می‌فهمن. باهاشون که حرف می‌زنی هی لازم نیست توضیح بدی که حالا منظورت از فلان کلمه و بهمان جمله چی بود. چی و چرا و چطوری زیاد تو کارشون نیست. ورژن‌های پیشرفته‌ترش حتی نگاهت رو هم می‌خونن. خیلی کم پیدا میشن ولی هستن. خواستم بگم عاشقشونم! D:

روزمریات!

2011-11-21T19:37:00.001+03:30

اول اینکه این فقدان گودر بدجوری داره اذیت می‌کنه! ضربه حسابی کاری بود! اولش اینقدر شوکه بودم و گرم که خیلی درد رو احساس نکردم، ولی هر چی می‌گذره اثر ضربه بیشتر خودشو نشون میده و کبودیاش بیشتر معلوم میشه! یه دلخوشی داشتیم اونو هم ازمون گرفتن! خدا از باعث و بانیش نگذره!

تو این مدتی که نبودم، اینقدر اتفاقای جور و واجور دور و برم افتاده که فکر نکنم هیچ‌وقتِ دیگه، سرم تا این حد شلوغ بشه! از عقد و عروسی و خوشحالی گرفته تا عزا و ناراحتی و گریه و زاری. اتفاقایی که ظاهراً هیچ ربطی به من نداشتن ولی باطناً تأثیرات بسیار عمیقی روی روح و روانم داشتن. حالا چه اثرات مثبت و چه منفی!

نگران هستم. نگران آینده. مشغله کاری‌ام زیاد شده. سعی می‌کنم خوشبین باشم ولی می‌دونم که روزای سختی رو پیش رو دارم اگر عمری باقی باشه. بزرگترین مشکل پیش رو در این مسئله، تنهاییه. تقریباً هیچ کسی وجود نداره که دست آدمو بگیره یا بهتره بگم خیلی نمیشه روی کسی حساب کرد. بیشتر افراد طوری برخورد کردن که فقط میشه انتظار حداقل‌ها رو ازشون داشت. اینقدر همیشه در طول روز کار هست، که وقتی می‌رسم خونه کاملاً خسته‌م و انرژی‌ای برای کارای دیگه برام باقی نمونده. باز قبلاً می‌رسیدیم خونه چهار تا مطلب تو گودر می‌خوندیم دلمون باز می‌شد. ولی حالا چی؟! با این پلاسه هم که هیچ رقمه نتونستیم کنار بیاییم! آخه این کجا و اون کجا!

در باب مؤخره هم باید عرض کنم که کلاً آدمهای بدبین و غرغرویی مثل من، حوصله اطرافیانشون رو سر می‌برن! اینکه یکی بشینه بغل گوشت و هی نیمه‌های خالی لیوان‌های زندگیتو بهت یادآوری کنه، شاید اولش خیلی بد نباشه و همدردی به نظر بیاد، ولی اگر مرتب تکرار بشه، حال طرفو بد می‌کنه! آدم دوست نداره یکی هی مدام بدی مملکتش رو، رشته‌ش رو، شغلش رو و بدبختیاش رو بزنه تو سرش! به نظرم بد نیست اگه گاهی اوقات یه آدم مثبت هم تو زندگی آدم وجود داشته باشه و یا حتی ما آدمِ مثبت زندگی یکی باشیم. چطوره؟!

شروع یک زن

2011-10-18T22:45:00.000+03:30

ظاهراً "شروع یک زن" دومین رمان خانم فریبا کلهر برای رده سنی بزرگسالانه. خوندنش کار 4، 5 ساعت بیشتر نبود. اونم 4، 5 ساعتی که قرار بود صرف سینما بشه! من کار قبلی کلهر، پایان یک مرد، رو نخوندم ولی می‌تونم بگم که این کار رو تقریباً نپسندیدم! میگم تقریباً چون بعضی قسمتها و جملاتش رو دوست داشتم.

کتاب، داستان زنِ متأهلِ صاحب فکریه که با هدف اولیه طلاق از همسرش از کانادا به ایران اومده و در این مدت ماجراهایی براش پیش میاد که طیِ اونا چیزهایی براش روشن میشه. چیزهایی که مسیر زندگیش رو تغییر میده. داستان، مرتب فلاش بک‌هایی به گذشته‌های دور و نزدیک داره، فلاش بک‌هایی که قراره خواننده رو به نتیجه پایانی برسونه.

به نظر من داستان، صرفنظر از طرح اصلی، موضوعاتِ جانبیِ بلاتکلیف و بی‌ربطی داشت. موضوعاتی مثل طرح مسأله انتظار و امام زمان که کلاً با هیچ وصله‌ای به داستان و فضای اون نمی‌چسبید و یا حتی جنبش زنان، که با وجود تم زنانه داستان، باز هم به شدت بی‌ربط بود، از این جمله هستن. در حاشیه باید بگم که تصویری که از دختران و زنان فمنیست در این کتاب ارائه شده هم در نوع خودش جالب و درخورِ بحثه! درضمن، اظهارفضل‌ها و سخنان قصار و گاه شعارزده شخصیت اصلی هم بد آزاردهنده بود!

این رو هم بگم که، این داستان بسیار تحت تأثیر فیلم و داستان "بر باد رفته" بود. اینو نه به خاطر اینکه بارها و بارها توی کتاب از این فیلم و شخصیتهاش نام برده شده بود، بلکه به خاطر برداشت‌های گاهگاهی و نه چندان مطلوب شخصیتهای کتاب از شخصیتهای اون فیلم میگم وگرنه، نه پروین شایسته هیچ شباهتی به اسکارلت اوهارا داشت و نه بهمن به رت باتلر و نه حتی بهرام به اشلی ویلکس!

در مجموع، به نظر می‌رسه که فریبا کلهر خواسته طوری بنویسه که نه سیخ بسوزه و نه کباب! به همین خاطر هم، مذهب و دین و ولایت و روابطی سخت ممنوع و سیاست و جنبش زنان و سرکوب و مهاجرت و ... رو با هم آمیخته و معجونی درست کرده که بعید می‌دونم خیلی به مذاق کسی خوش بیاد!

شروع یک زن- فریبا کلهر- انتشارات ققنوس- قیمت 3500 تومان

بیا شمعِ شش رو هم فوت کن فرزندم!

2011-10-17T18:47:00.000+03:30

همیشه، یعنی از همون وقتی که فهمیدم کتاب چیه و با داستان آشنا شدم، دوست داشتم بتونم بنویسم. حتی می‌تونم بگم که نوشتن، خوب نوشتن، یک آرزوی دیرینه‌س برام. اول‌ها که چیزی جز قلم و کاغذ نبود، یه چیزایی روی سعی می‌کردم تو دفتر خاطرات بنویسم. نوشته‌هایی که معمولاً هم چیز خوبی از آب درنمی‌اومدن! کتاب که می‌خوندم، سبک نوشتن نویسنده روم تأثیر زیادی می‌گذاشت و اگه همون لحظه چیزی می‌نوشتم، متنی می‌شد دقیقاً شبیه به متن همون نویسنده! هر چند این نوشته‌ها بیشتر تو ذهنم بود تا روی کاغذ. ولی جدی‌ترین تلاش‌های اون زمان من برای نوشتن، بیشتر محدود می‌شد به کلاس انشا و موضوعاتِ اون! همیشه‌ی خدا سر امتحان انشا وقت کم میاوردم و مجبور می‌شدن منو ببرن تو دفتر مدرسه تا بقیه انشامو تموم کنم!

دوران تحصیل گذشت و ما کم‌کم داشتیم فراموش می‌کردیم که یه زمانی دوست داشتیم نویسنده بشیم، که یهو یه دوست ناباب (!) دست ما رو گرفت و پرتمون کرد توی دنیای دوست داشتنی و شگفت‌انگیز وبلاگ‌ها! اولش با اشتیاق فقط خواننده مطالب دیگران بودیم و بس. بعدها این دوستمون مجبورمون کرد که بریم وبلاگ بزنیم! دقیقاً شش سال پیش بود در چنین روزی! دوباره شروع کردم به نوشتن. ابتدا خیلی جدی و مرتب و این اواخر بسیار جسته گریخته!

تو همه این مدت، هیچ‌وقت نتونستم خوب بنویسم، اون‌طوری که دلم میخواد. همیشه وقتی شروع می‌کنم به نوشتن، یه وسواس عجیبی باعث میشه جملاتم و نگارشم همونی نباشه که میخوام. نوشته باید جذاب باشه، فرقی نمی‌کنه موضوعش چیه. بعضی‌ها اینقدر خوب می‌نویسن که حتی روزنوشت‌هاشون هم کاملاً جذابه. من هرگز نتونستم اینطوری بنویسم ولی الان دیگه مهم نیست. الان مهم برام اینه که این وبلاگ رو دارم. "روزهای بی‌خاطره" منو می‌بره به روزهای زندگیم. روزهایی که برام مهم بودن و اتفاقات تلخ و شیرینشون، حداقل بیشتر اونها، اینجا ثبت شدن. الان دیگه مهم اینه که، یعنی نه دقیقاً همین الان بلکه از یه زمانی به بعد، به واسطه این وبلاگ، با هر نوشته‌ای که توش بود، بگو اصلاً چرندیات (!)، دنیای من تغییر کرد. وسیع‌تر شد و عمیق‌تر، حداقل به زعم خودم. با کسانی آشنا شدم که اگرچه خیلی‌هاشون رو هیچ‌وقت ندیدم، ولی دوستی‌شون برام بسیار بسیار ارزشمنده. همه اینها منو به اندازه کافی راضی می‌کنه.

حالا هم گاهی وقتی نوشته‌ای رو جایی می‌خونم و به دلم می‌شینه، باز فیلم یاد هندوستان می‌کنه و با خودم میگم کاش من این مطلبو نوشته بودم. بعضی مطالب هم هستن که اصلاً انگار طرف اومده ذهن تو رو خونده و اونا رو به یه روشی که تو دوست داشتی و بلد نبودی، نوشته! واقعاً لذت می‌برم از خوندنشون. ولی خب اصولاً هر کسی رو بهر کاری ساختن دیگه. هر چند من هنوز نمی‌دونم بهر چه کاری ساخته شده‌ام ولی نباید زیاد سخت گرفت کلاً! D:

نمی‌دونم هنوز هستن کسانی که اینجا رو می‌خونن یا نه. به هر حال الان همه، حتی خودم، خوندن مینیمال‌ها یا نوشته‌های حداکثر یک پاراگرافی رو ترجیح میدیم به نوشته‌های طولانی و خیلی وقت‌ها بی‌کشش. با این حال هنوز دلم میخواد اینجا رو ادامه بدم حتی شده چند ماهی یک دفعه. به خصوص الان که بچه دیگه شش سالش تموم شده و وقت مدرسه رفتنشه! ;) من که هیچ‌وقت به آرزوی نویسنده شدنم نمی‌رسم، چه اشکالی داره اینجا بنویسم، به جایی برنمیخوره که. میخوره؟! D:

خُرم آن روز کز این منزل ویران بروم

2011-10-10T23:47:00.000+03:30

از این جامعه زن‌ستیز خسته‌م. واقعاً خسته‌م. قبلاً متنفر بودم ولی الان فقط خسته‌م. اینجا زن بودن یک جرمه، اگر نه در بهترین حالت، یک اتهام! من نه هیچ‌وقت فمنیست دو آتشه بودم و نه فعال زنان نه هیچ‌چیز دیگه ولی این دلیل نمیشه که از شرایط موجود رنج نبرم! خسته شدم از نگاه‌های تحقیرآمیز و جنسیتی، خسته شدم از جنس دوم بودن، خسته شدم از پذیرفتن حرف زور، از حرف و حدیث‌ها، از متلک‌ها، خسته شدم از اینکه برای هر نوع فعالیتی- زندگی اصلاً- مجبور باشم به توضیح، مجبور باشم به اثبات!

یادمه یه جایی چیزی خوندم تو این مایه‌ها که تو یه کشوری مردم بسیار مواظبن در رفتار با زنان که نکنه یه وقت اونا فکر کنن که مثل سالیان دور جنس دوم حساب میشن! همون موقع هم البته باورم نشد که این می‌تونه حقیقت داشته باشه. ولی اگر باشه دوست دارم حتی برای یک روز هم شده اونو تجربه کنم. یک روز زندگیِ فارغ از جنسیت! اینجا، کوچک و بزرگ نداره. همه در هر موقعیت و مقامی (چه اجتماعی چه فکری)، از راننده تاکسی گرفته تا استاد دانشگاه، با هم هم‌عقیده‌ن! عقیده راسخشون هم همین زن ستیزیه! اینجا برعکسِ اونجا، عامدانه باید جنس دوم حساب بشی. اگر نه حتی در عمل، شده در حرف، در نگاه، در رفتار!

خروجیِ فشارهایی چنین از طرف جامعه‌ای بیمار، لاجرم دختران و زنانی خیلی طبیعی و عادی نخواهد بود! زنانی که در خوشبینانه‌ترین حالت، یکی در میون افسرده‌ن! اعتماد به نفس ندارن، توقعات عجیب و غریب دارن، معنای خوشی و آزادی رو نمی‌دونن و کلاً زندگی کردن رو بلد نیستن. یک جور حسِ انتقام در همه دختران سرزمین من وجود داره و همین باعث میشه تلخ زندگی کنن!

کاش می‌شد فرار کرد. کاش جای بهتری در زمین وجود داشت. نمی‌دونم آیا آسمان همه جا همین رنگه؟

گرفتاری‌های یک آدم درمانده!

2011-10-09T20:58:00.000+03:30

ناخواسته درگیر مسائلی شدم که اصلاً دوست نداشتم وارد اونها بشم! کلاً این زندگی اجتماعی کار سختیه! کلی انرژی می‌بره از آدم! من نمی‌دونم چرا مردم مسائلشون رو خودشون حل و فصل نمی‌کنن و بی‌خودی یکی دیگه رو می‌ندازن وسط! کسی که نه سر پیازه و نه ته پیاز چرا باید بیاد قاطی مشکلات شما؟! عجب گرفتاری شدیما!

کاش زنجیرها گسستنی بود!

2011-09-28T23:30:00.000+03:30

دلم دنیای بدون حد و مرز می‌خواهد! دنیای آزادی و سرخوشی و یکه‌تازیِ احساس. دنیایی که اینقدر روزهای غمگینی نداشت! کاش می‌شد، حتی برای یک روز و حتی اگر تمام می‌شد زندگی در پایان آن روز!

چاقی، دومین معضل بزرگ بشریت!

2011-09-23T21:58:00.000+03:30

خیلی حال داد این سه روز تعطیلی. یعنی پنجشنبهکه تعطیل نبود، خودم تعطیلش کردم که برم به مهمونم برسم. بعد از ناهارِ پنجشنبه همکه دیگه آزاد. دوباره چند وقتیه حال و حوصله اداره رفتن ندارم. نیست که هیچ علاقهخاصی به کارم ندارم، این مرضه هی هر چند وقت یک بار عود می‌کنه و رفتنِ سر کارمیشه مصیبت عظما! ولی خب چاره‌ای نیست. تو خونه هم که بمونم حوصله‌م سر می‌ره. اول‌هافکرمی‌کردم اگه آدم یه عالمه پول داشته باشه و دیگه لازم نباشه بره سر کار خیلیخوبه. میره به فعالیت‌های مفید دیگه‌ش می‌پردازه. ولی خب از اونجایی که پولداراتنهان، دیدم که این مستلزم اینه که بقیه دوستان هم به همون اندازه پول داشته باشنکه بتونیم با هم باشیم، دور هم خوش بگذره! بنابراین کل قضیه منتفی شد در همونابتدا! :D

آهان! چی داشتم می‌گفتم؟! از تعطیلات بود. گفتیمحالا که تعطیلیم پا شیم بریم خرید مایحتاج عروسی! ان‌شاء‌الله تعالی قراره یهچندتا عروسی داشته باشیم به همین زودیا. البته واضح و مبرهن است که طبق معمول توخونه ما خبری نیست و این شتره قصد اتراق در برابر درب منزل ما نداره! اینه کهمجبوریم بریم سورو سات بقیه! می‌فهمی مجبوریم! :D

از مایحتاج عروسی، مهمترینش همانا لباس است کهبدترین قسمت قضیه‌س (البته بعد از آرایشگاه رفتن!). به خصوص برای ما که چند وقتیهشدیداً اوت آو سایز شدیم در حد فاجعه! خرید دپرس کننده‌ای بود با این هیکل قناس!حالا درسته که سن و سالمون بالا رفته ولی خداییش دیگه فکر نمی‌کردیم همین اولِراهِ پیری، اینقدر هیکل‌مون به‌هم بریزه! چه وضعشه آخه! اصلاً تقصیر همین کار کردنو پشت میز نشستنه (و اینجاست که از بدی‌های کار هر چی بگم کم گفتم!). بعدش هم قیمت‌های سرسام‌آور لباس‌ها! آخه چهدلیلی داره آدم برای دو، سه ساعت مجلس عروسی، لباس چهارصد هزار تومانی بخره و بعدشهم لباسو بندازه تو کمد هی خاک بخوره و بلا استفاده؟! با همه این معضلات، باز همشانسی یه چیزی گیرم اومد که بدک نیست. خودم دوستش دارم ولی والده گرامی فرمودن کهاین تَنگه! بنابراین ما مجبوریم تا روز عروسی کمِ کم، دو کیلو کم کنیم!

خلاصه اینکه حالا میخوام یه رژیم زود بازدهبگیرم که البته خیلی هم دپرس‌کننده نباشه، اعصابم بریزه به‌هم! یه رژیمی یا یه راهحلی که از اینا نباشه که بهت بگه صبح اینو بخور، ظهر اینو، شب اینو! و با توجه بهداشتن یک عدد معده بسیار ناز نازی و سوسول، یه رژیم بدون خشونت و درد و خونریزی!سراغ ندارین؟! :D

زندگیِ خالی

2011-09-18T19:52:00.000+04:30

جالبه! آدم‌ها در طول زمان چه تغییراتی می‌کنن! چقدر عوض میشن! بالأخره تجربه، محیط، آدم‌های جدید، رخدادها و اتفاق‌ها، شرایط روحی و فکری، کتاب‌ها و ... همه دست به دست هم می‌دن تا کمک کنن به تغییر انسان. من فکر می‌کنم عوض شدن در طول زندگی و زمان، یه امر اجتناب‌ناپذیره و آدم باید خیلی دگم و یک‌دنده باشه که در عمرش تحت تأثیر هیچ چیزی قرار نگیره و عوض نشه! معمولاً این تغییرات اونقدر نرم نرم و آهسته آهسته اتفاق میفته که آدم متوجهش نمیشه ولی بعد که یه نگاه به عادات و سلایق و روش زندگیش می‌ندازه، می‌بینه که بله! خیلی همه چیز ناگهان عوض شده!

من هم دقیقاً ناگهان (!) خیلی دچار تغییرات اساسی شدم! درسته که آدمِ مثلاً 23 سالگیِ من با آدمِ 18 سالگی‌ام هم فرق محسوس داشت، ولی هیچ‌وقت به اندازه حالا تغییر نکرده بودم، چه در رفتار، چه در علایق و سلایق، چه در اعتقادات و افکار و چه در روش زندگی و آرزوها! اول که متوجه این تغییرات شدم، راستش رو بخواین کمی جا خوردم! از شما چه پنهان یه مدت هم تلاش کردم برگردم و بشم همون آدم سابق. انگار طوری که از اون قبلی‌ها راضی‌تر بوده باشم! ولی بعد دیدم تلاش، بیهوده‌س. آدمی که عوض شده، همینطوری و باری به هر جهت عوض نشده که! شرایطش، جهان‌بینی‌ش، ایده‌ش و خیلی چیزهای دیگه‌ش تغییر کرده که اون هم متحول شده و یه آدم متحول شده در طول زمان رو نمیشه بدون تغییر شرایط و زمان، برگردوند به حالت قبلیش (حالا البته من متحول به معنای خاص کلمه هم نشدم که!).

به هر جهت فکر می‌کنم الان یه زندگی دیگرگونه رو دارم تجربه می‌کنم. یه زندگیِ خالی! خالی از هدف، خالی از آرزو، خالی از علایق، خالی از دوست داشتن و دوست داشته شدن، خالی از دلتنگی و خالی از هیجان. یه زندگیِ روتین و روباتیک! تنها چیزی که باقیمونده، پایبندی به قوانین انسانی و اجتماعیه. اونم از روی مجبوری به خصوص بابت قوانین اجتماعی!

تو رودربایستیِ یکی، دارم یه کتاب از پائولو کوئیلو (ورونیکا تصمیم می‌گیرد بمیرد) رو می‌خونم. یه آسایشگاه روانی هست تو این داستان، که افرادی که اونجا بستری هستند، ملزم به رعایت هیچ‌کدوم از اصول اجتماعی و فرهنگی نیستن! مثلاً لازم نیست از کسی عذرخواهی کنن، یا حرفای کسی رو تحمل کنن، یا پایبند باشن به یه رابطه یا ظاهرشون رو حفظ کنن. شدیدترین احساسات و ممنوع‌ترین افکار آدمی، اجازه بروز و ظهور دارن بدون ملاحظه و در نظر گرفتن چیزی! مدینه فاضله‌ایه برای خودش! تا اونجا که افراد، هیچ تمایلی به مرخص شدن از آسایشگاه و برگشت به جامعه ندارن و حتی اگر برن هم خیلی زود دوباره برمی‌گردن. منی که اونقدر آدمِ قانونمدار و اصول‌گرایی بودم، الان دلم واقعاً یه همچین جایی می‌خواد. جایی که مجبور نباشی نقاب بزنی، بازی کنی، تحمل کنی و رنج بکشی!

به هر حال از شرایط فعلی نه می‌تونم بگم راضیم و نه ناراضی. یک جور حالت بی‌تفاوتیه بیشتر، البته نه هنوز در رابطه با دیگران، بلکه نسبت به زندگی خودم. گذاشتم خودش هرطور میخواد بگذره. فعلاً انرژی و توان و انگیزه‌ای ندارم برای تغییر. ولی دیر یا زود، این نیز بگذرد.

خودِ واقعی و خودِ ایده‌آلِ من!

2011-08-26T23:26:00.002+04:30

بالأخره با یه روانشناس صحبت کردم. از ناآرومی‌ها و اضطراب‌هام گفتم. گفتم که همه چیز از اون سال‌های مزخرف کنکور شروع شد وگرنه من قبلش اصلاً نمی‌دونستم اضطراب یعنی چی!
تو دوران مدرسه خیلی بچه درسخونی نبودم. بیشتر سعی می‌کردم سرکلاس یاد بگیرم تا تو خونه به جای درس خوندن به کارای دیگه‌م برسم، کتاب و تلویزیون و فوتبال و مجله! با این‌حال همیشه شاگرد زرنگ کلاس بودم و رتبه اول یا دوم. یادمه یه بار امتحان فیزیک داشتیم و چون تولد برادرام بود نتونسته بودم بخونم. فقط آخر شب یه نگاه سرسری به کتاب انداختم. فرداش تنها کسی که تو کلاس بیست گرفت من بودم! یعنی می‌خوام بگم که تا این حد ریلکس بودم!
خلاصه ما همینطوری سرخوش زندگی می‌کردیم تا اولین سال کنکور که با یه شکست بزرگ (به زعم خودم) مواجه شدم! سال بعدش هم با اینکه تو یه دانشگاه دولتی در تهران قبول شدم ولی به هیچ‌وجه در هیبت یه شخص موفق و خوشحال نبودم، بلکه بیشتر یه حالت سرخورده و مستأصل داشتم. بعدش هم دچار روزمرگی شدیم و گذشت. ولی خب تأثیراتش به شدت بر من باقی موند! اولین اثرش سلب اعتماد به نفسم بود و اثر بعدیش اضطراب! دیگه بعد از اون نشد که من یه امتحانی رو راحت بدم. اون ریلکسی دوران مدرسه بالکل محو شد! و خب اولین نتیجه‌ش هم چیزی نبود جز خرده شکست‌ها (البته باز هم به زعم خودم!). رشته‌ای رو که دوست نداشتم تا فوق لیسانس خوندم و الان شغلی دارم که اون رو هم دوست ندارم! نه رشته‌م رشته بدی بود و نه کارم کار بدیه. ولی همیشه حس می‌کنم هیچ‌کدوم منطبق بر علایق، استعدادها و توانمندی‌های من نبودن و نیستن!
به دکتر روانشناس جریان رو گفتم و گفتم که دلم یه موفقیت بزرگ می‌خواد به جبران همه اون شکست‌ها! گفتم که اشتباهات خودم رو نمی‌تونم ببخشم و گاهی ممکنه یه اشتباه کوچک، کلِ خواب شب رو از من بگیره! گفت: "مشکل تو اینه که بین خودِ واقعی‌ت و خودِ ایده‌آل‌ات فاصله زیادی هست. تو باید تلاش کنی که این فاصله رو کم کنی. باید هدف‌های کوتاه مدت، میان مدت و بلند مدت برای خودت تعریف کنی و سعی کنی بهشون برسی". بهش گفتم من در حال حاضر هیچ هدفی ندارم و هر چقدر هم فکر می‌کنم چیزی نیست که واقعاً بخوام بهش برسم و به خاطرش تلاش کنم. گفت: "تو همه‌ش می‌شینی فکر می‌کنی بدون اینکه تلاشی در جهت رفع مشکل کنی. مثلاً وقتی رشته‌تو دوست نداری باید بری یه رشته دیگه بخونی". گفتم الان اصلاًَ دیگه دوست ندارم درس بخونم. گفت: "بالأخره حتماً علایقی داری. برو دنبال اونا و تا می‌تونی این فاصله رو کم کن. فکرهای بیهوده هم نکن. در مورد اضطرابت هم چیزایی رو که باعث به وجود اومدنش میشن بنویس. بعد ببین راه حل هر کدوم چیه". گفتم یعنی نمیخواد دارو مصرف کنم. گفت: "نه. به دارو عادت می‌کنی. در ضمن اضطراب تو از نوع مختل‌کننده نیست چون تو با وجود داشتن اضطراب موفق شدی به هر حال!".
قرار شد که بعداً بیشتر با هم صحبت کنیم. با اینکه من اعتقاد زیادی به روانشناسی و روش‌هاش ندارم و احساس می‌کنم بیشتر روش‌هاش نوعی خود گول‌زنی هستن، ولی خب به نظرم بعضی وقت‌ها آدم بد نیست یه کم گول بخوره! من آدم بدبین و فوق‌العاده کمال‌گرایی هستم و این باعث میشه که حسابی اذیت بشم. حالا گفتم بشینم هم یه کم خوش‌بینی تمرین کنم هم یکی دو تا هدف برا خودم دست و پا کنم تا بعد ببینیم چی میشه! هدف با حال سراغ داشتین یه ندا به ما بدین، ثواب داره ;)

درباره کنسرت ارکستر موسیقی ملی ایران

2011-08-05T21:12:00.006+04:30

عالی و بی‌نظیر بود! بهترین کنسرتی بود که تا حالا رفتم. اصلاً فکرشوهم نمی‌کردم که اینقدر جالب باشه. من که فقط به عشق صدای علیرضا قربانی رفته بودم، علاوه بر صدا مجذوب موسیقی زیبا و هماهنگ ارکستر موسیقی ملی شدم! گروهِ به شدت جوان با رهبری بردیا کیارسِ جوان، به نظر من گروهی موفق و حرفه‌ای بود. گروهی متشکل از صد نفر (با خواننده) که اجرای بسیار هماهنگ، قوی و پُر نشاطی داشتن. راضیم ازشون کلاً! ;)

و اِی وای از این صدای دلنشین و روحنواز! چه می‌کنه این علیرضا قربانی! صداش واقعاً آدمو به مرز جنون‌آمیز اشتیاق می‌رسونه. این چه موهبت الهی‌ایه که می‌تونه تا این حد جذاب باشه؟! حتی وقتی که آخرش چند کلمه‌ای با حضار صحبت کرد، صدای بی‌آوازش هم محشر بود. مخلَص کلام اینکه حرف نداره استاد! ;)

کنسرت در دو بخش اجرا شد که بین دو قسمت هم یه تنفس تقریباً نیم‌ساعته داشت. برنامه‌های بخش اول شامل دو نغمه بختیاری بدون کلام و تصنیف‌های حالا چرا، رنگارنگ، یار رمیده، بهار عاشق و ای ایران با آهنگسازی استاد روح‌الله خالقی و بخش دوم شامل آدم، باران، مدار صفر درجه، چله عشق، شب دهم، مهتابِ تر از باران و ایران با آهنگسازی فردین خلعتبری بود. بعد از هر آهنگ، گروه و به ویژه علیرضا قربانی مورد تشویق بی‌امان تماشاچیان قرار می‌گرفت. در پایان هم که تشویق‌ها قطع نمی‌شد، یکبار دیگه سرود ای ایران، این‌بار با همراهی حضار اجرا شد. برنامه ساعت 9:45 شب شروع شد و تقریباً تا ساعت 12:30 نیمه شب ادامه داشت. این کنسرت امشب و فردا شب هم اجرا میشه.

پ.ن:
- استاد حسین علیزاده و فردین خلعتبری هم حضور داشتن. علیرضا قربانی از هر دو تشکر کرد و گفت که امیدوارم استاد علیزاده منو دعوا نکنه که صداش کردم! در پایان هم بردیا کیارس از فردین خلعتبری تشکر ویژه کرد.

- بعد از پایان هر آهنگ علیرضا قربانی و بردیا کیارس با هم دست می‌دادن و از هم تشکر می‌کردن! به علاوه اینکه بردیا کیارس چندین بار هم از کنسرت مایسترش (پدرام فریوسفی) تشکر کرد. کلاً خیلی گروه باکلاسی بودن!

- من اولین بار بود که به سالن همایش‌های برج میلاد می‌رفتم. برام عجیب بود که چرا طراحان سالن موضوع کوچکی مثل جا برای رد شدن رو در نظر نگرفتن! صندلی‌های دو ردیف به قدری به هم نزدیک بود که رد شدن و رسیدن به صندلی‌های میانی بدون بلند شدن همه افرادی که از سر نشسته بودن، غیر ممکن بود!!!

- بیرون از سالن، غرفه فروش خوراکی‌ها، کیک‌های خیلی خوشمزه‌ای داره. اگه رفتید حتماً امتحان کنید.

درباره سیزده 59

2011-07-25T22:18:00.005+04:30

اگر فیلم رو ندیدید و نمی‌خواهید داستان فیلم براتون لو بره، نخونید لطفاً!

شاید الان گفتن از جنگ و آدم‌های جنگ موضوع چندان جذابی نباشه برای یک فیلمنامه. بازماندگان جنگ، به‌خصوص مردان بی‌ادعای اون، بی‌تعارف حالا جزء فراموش شدگانند و بنابراین فیلمی هم که در مورد اونا ساخته میشه، نمی‌تونه چندان جذابیتی برای عموم مخاطبین داشته باشه. با این حال بودن اسم پرویز پرستویی در لیست اسامی بازیگران هر فیلمی، می‌تونه اعتبار ویژه‌ای به اون فیلم ببخشه و مخاطب جذب کنه!
فیلم "سیزده 59"، ساخته سامان سالور، روایت همین آدم‌های جنگه منتها این‌بار با سوژه‌ای بکر و جدید. سید جلال از فرماندهان جنگ در طی یک عملیات به کما می‌ره و بعد از سالیان طولانی در زمان حال به هوش میاد. برای جلوگیری از شوک و ضربه احتمالی به بیمار، پزشکان تصمیم می‌گیرن که سید جلال اولش نفهمه تو چه زمونه‌ای چشم باز کرده. همین موضوع حوادث دیگه فیلم رو رقم می‌زنه.
با اینکه نمی‌دونم از نظر پزشکی آیا این اتفاق افتادنیه یا نه، ولی به نظرم این سوژه، سوژه بسیار جالبی بود فقط ای کاش خوب ساخته می‌شد! فیلم به وضوح ضعف کارگردانی داره و با اینکه سومین فیلم این کارگردان جوان سینما است ولی اصلاً فیلم خوش‌ساختی نیست! منهای پرویز پرستویی که ذاتاً بازیگر محشریه و توی این فیلم هم بازیش درخشان بود، کارگردان نتونسته بود بازی خیلی خوبی از سایر بازیگران بگیره. علاوه بر این فیلم بسیار شعارزده است! چه انتقادهایی که از زبون پزشک معالج سید جلال به آقا صابر گفته میشه درباره تندوروی‌های همین جبهه رفته‌ها، چه لحن انتقادی حرفهای صابر با همرزم تازه به دوران رسیده‌ش و چه نمونه‌های دیگه، خیلی شعاری، کلیشه‌ای و تکراری بود. تبلیغ محصولات یک کارخونه غذای آماده هم که دیگه آخر فاجعه بود! آخه تبلیغ اونم توی فیلمی با سوژه جنگ؟!!!
این فیلم با سوژه بسیار جالبی که داشت، می‌تونست خیلی بهتر از این ساخته بشه ولی الان من فکر نمی‌کنم بتونه مخاطب خیلی زیادی جذب کنه. توی سینما که حداکثر سه، چهار ردیف پُر شده بود. با این حال اگر خیلی سخت‌گیر نباشید می‌تونید از دیدن این فیلم لذت ببرید. یه جاهایی که اشک ما رو درآورد! و ناگفته نماند، با همه چیزایی که گفتم، این فیلم، فیلمی نبود که به شعور مخاطب توهین کنه و یا بعد از تموم شدن، آدم پشیمون باشه از دیدنش. به هیچ وجه! فقط کافیه خودتون رو تو موقعیت سید جلال قرار بدین و ببینید چه احساسی می‌تونید داشته باشید در اون شرایط! خیالتون رو آزاد کنید لطفاً!

لب بر تیغ در دو قدم این‌ور خط!

2011-07-21T21:25:00.008+04:30

اصولاً اعتیاد چیز بدی است. آدم رو گرفتار می‌کنه! مواد هم که به موقع نرسه دیگه واویلا! حالا چه اعتیاد به مواد مخدر چه اعتیاد به اینترنت! از اونجایی که دقیقاً، یعنی دقیقاًها، همون موقعی باید حجم اینترنت ما تموم بشه که فرداش تعطیله و هیچ راهی هم برای شارژش وجود نداره، لذا برای اینکه بیش از حد تو خماری نمونیم و هی بدن درد نکشیم، به مواد دیگه‌ای که گرچه ضعیف‌تر هستن ولی بازم خوب جواب میدن، باید رجوع کنیم! به کتاب! بله! توفیق اجباری نصیبمون شد که یکی، دوتا از کتابایی رو که از نمایشگاه گرفته بودیم، بخونیم.

دو قدم این‌ور خط
" زمان مگر چیست؟ خطی قراردادی که یک‌طرفش گذشته است و آن‌قدر می‌رود و می‌رود تا به تاریکی برسد. طرف دیگرش هم آینده است که باز دو سه قدم جلوتر می‌رسد به تاریکی. خُب همه این‌جوری راضی شده‌ایم و داریم زندگی‌مان را می‌کنیم.
بعضی وقت‌ها می‌بینی یکی از ما از این خط‌ها خارج می‌شویم. پای‌مان سُر می‌خورد این‌ور خط که می‌شود گذشته، یا یک قدم آن‌طرف خط به آینده می‌رویم".

اولین رمان احمد پوری، یک فانتزیِ ایرانیِ جالب و پُر کششه! از این نظر جالبه که انگار آدم توقع نداره با همچین ماجرایی روبه‌رو بشه! ماجرای سفر در زمان! سفر در زمان اگرچه الان دیگه یه موضوع تکراریه ولی همیشه برای من مختص فیلم‌ها اونم از نوع خارجیش بوده. من نوع داخلیش رو، اونم متناسب با فرهنگ و منش خودمون، سراغ ندارم. البته برای سینما با امکانات و توانایی‌هایی که داره، نشون دادن همچین چیزایی خیلی راحته ولی برای یک نویسنده که فقط کلمات رو داره، ایجاد چنین فضایی و باورپذیر کردنش قطعاً سخت‌تره، کاری که به نظر من احمد پوری خوب از عهده‌ش براومده.
دو قدم این‌ور خط یک رمان چند لایه‌س که علاوه بر سیر اصلی داستان، به حوادث تاریخی و اجتماعی گذشته و حال هم اشاراتی داره (مهمترینش قضیه حکومت ملی آذربایجان و پیشه‌وری) که حداقل برای من حاوی اطلاعات جالبی بود و البته ازاونجا که ما پوست و گوشتمون با سیاست عجینه، نمیشه از تاریخ حرف زد و سیاسی نشد!
و اما بخش ویژه این رمان برای من، قسمت‌هایی بود که در مورد آنا اخماتووا نوشته شده بود (کلاً باعث و بانی همه ماجراهای داستان، علاقه شخصیت اصلی به ایشونه!) . با اینکه شعر این خانوم، سالیانِ ساله که بر تارک وبلاگ ما می‌درخشه ولی باید اعتراف کنم که چیز زیادی در موردش نمی‌دونستم! تنها مجموعه شعری که ازش دارم، با عنوان "خاطره‌ای در درونم است"، با ترجمه همین آقای پوری هستش. جالب بود برام که از بطن یه داستان، اطلاعات جالبی پیدا کنم در مورد زندگیِ شاعر وبلاگم! D:
در مورد خود رمان باید اضافه کنم که نثر روان و راحتی داره و روال داستان هم علیرغم موضوعش، خیلی سرراسته. شخصیت‌ها به خوبی ساخته و پرداخته شدن هر چند که عموماً با آدم‌های خیلی عمیق و پیچیده‌ای روبه‌رو نیستیم. فقط من خلأ چیزی رو در داستان احساس می‌کردم که آخرش برای خودم هم روشن نشد که چیه! در ضمن، با اینکه من چاپ ششم کتاب رو خوندم، ولی با تعجب زیاد دیدم که هنوز حاوی اشکالات تایپیه! با این حال اگر می‌خواین داستان متفاوتی بخونید، این کتاب پیشنهاد میشه.

دو قدم این‌ور خط- احمد پوری- نشر چشمه- 5000 تومان

لب بر تیغ
رمان "لب بر تیغ" رو به اعتبار نام نویسنده‌ش از نمایشگاه گرفتم. به همین خاطر توقع داشتم که با یک رمان جالب طرف باشم. راستش وقتی کتاب رو شروع کردم و یه کم پیش رفتم، بدجوری جا خوردم! اصلاً فکرشو هم نمی‌کردم که با همچین نوشته‌ای طرف باشم! به نظر من "لب بر تیغ" چیزی بود در حد داستان‌های عامه‌پسند و فیلم‌فارسی‌ها و البته نه به اندازه اونها پُر کشش. یعنی داستان حتی مؤلفه‌های تبدیل شدن به این انواع رو هم نداشت! اصلاً برای من روشن نیست که چرا کسی مثل حسین سناپور باید چنین رمانی بنویسه!
علاوه بر اینکه رمان، داستان خیلی قابل توجهی نداره، به نظر من نثر مشخصی هم نداره! انگار هر بخش داره ساز خودشو می‌زنه! شاید البته آقای سناپور می‌خواسته به این شیوه هنر نویسندگی‌ش رو به رخ بکشه و این ما غیرحرفه‌ای‌ها هستیم که خیلی متوجه ظرایف کار نمی‌شیم! شخصیت‌ها هم اگرچه خیلی تیپیک هستن و مشابه‌شون رو زیاد تو فیلم‌ها دیدیم، ولی باز هم شخصیت‌هایی گنگ و بلاتکلیف هستن (مثلاً برای من روشن نشد که چرا سمانه یهو از این رو به اون رو شد و یا سیروس پدر سمانه، اصلاً چه نوع شخصیتی داشت!).
در مجموع من حرف زیادی ندارم راجع به این رمان بزنم، فقط خیلی پیشنهادش نمی‌کنم. با این حال بر کسی پوشیده نیست که حسین سناپور استاد مسلم داستان‌نویسیه و حتماً دلیل و هدفی داشته از نوشتن این رمان. به علاوه اینکه هیچ‌وقت هیچ نویسنده‌ای نمی‌تونه سلیقه همه اقشار مخاطبینش رو به طور کامل پوشش بده و برای بهترین رمان‌ها هم همواره منتقدینی وجود داشتن. در هر صورت از همین الان منتظر اثر بعدی ایشون هستیم و به احترام قلمشون، این اثر رو به فراموشی می‌سپاریم!

لب بر تیغ- حسین سناپور- نشر چشمه- 4000 تومان

درباره نمایش گلن گری گلن راس

2011-07-20T19:21:00.006+04:30

دیروز بعد از کلی ماجرا و دردسر، بالأخره موفق شدیم بریم تئاتر! اولش قرار بود بریم نمایش "جیره‌بندی دم خروس برای سوگواری" که آخر اینقدر دیر جنبیدیم که اجراش تموم شد! بعد گفتیم خب حالا که بعد یه قرن قصد کردیم بریم تئاتر و برنامه‌هامون هم تقریباً جوره، بریم نمایش "گلن گری گلن راس Glengarry Glen Ross" رو ببینیم که اولین گزینه‌ی بعدیمون بود.
من که نمی‌دونستم ولی ظاهراً این نمایشنامه، یک نمایشنامه بسیار معروفه، اثر دیوید مامت و ترجمه امید روشن‌ضمیر که جوایز زیادی برده (جایزه لارنس الیویه 1983، جایزه پولیتزر 1984، جایزه منتقدین نیویورک 1984 و جایزه تونی 2005) و قبلاً فیلمش هم ساخته شده. داستان آن در شیكاگو - سالهای آغازین دهه 1980- می‌گذره؛ "«میچ»و «موری»، رؤسای یك دفتر مشاورین املاك ،برای بالا بردن سطح فروش، مسابقه‌ای بین فروشندگان دفتر برگزار می‌كنند، مسابقه‌ای كه در آن موفق‌ترین فروشنده، برنده یك عدد كادیلاك می‌شود و دو نفر آخر اخراج خواهند شد؛ ظاهراً راهی جز دروغ، رشوه، كلاه برداری و تقلب در این رقابت سخت وجود ندارد، از دل این بحران، بحران جدیدی زاده می شود ...(نقل از بروشور نمایش). سرقت بزرگی در دفتر اتفاق می‌افتد، پای پلیس به آن‌جا باز می‌شود و همه در زمره مظنونین به سرقت قرار می‌گیرند".

فضای نمایشنامه، کلاً فضای سیاهیه و شخصیت‌های اصلی داستان، حالت رقت‌انگیزی دارن. آدم‌ها در سختی‌هایی که دارن یا سختی‌هایی که بهش دچار میشن، بدجوری ممکنه دست به هر کاری بزنن و هی بیشتر در منجلاب فرو برن. هر چند به نظر من واقعاً نمیشه خیلی کلی آدما رو قضاوت کرد، ولی ابناء بشر در طول تاریخ خوب نشون دادن که برای پول حاضرن همه اصول اخلاقی رو زیر پا بذارن (ریچارد روما (با بازی پارسا پیروزفر) که کلاً می‌گفت اخلاق نسبیه!).

بازیگران این نمایش هومن برق‌نورد، رضا بهبودی، سیاوش چراغی‌پور، مسعود میرطاهری، پوریا میاندهی، مهدی میلانی، ایوب محمودنیا و پارسا پیروزفر بودن که بازی پارسا پیروزفر، رضا بهبودی و هومن برق‌نورد از بقیه درخشان‌تر بود. این نمایش خیلی مبتنی بر دیالوگ بود و حرکت چندانی نداشت. به خاطر همین یه جاهایی حوصله‌مون سر می‌رفت! دکور خیلی ساده ولی متناسب بود و فضای نمایش رو خوب القاء می‌کرد که البته نورپردازی هم کمک شایانی کرده بود به این امر. به نظر من برای اونایی که اهلش هستن نمایش جالب و قابل توجهی بود. این از استقبال بسیار زیاد تماشاگران در این روزهای پایانی اجرا کاملاً مشخص بود. با اینکه فرصت چندانی باقی نمونده تا پایان اجرای این نمایش، ولی اگه حاضرید 15000 تومان برای دیدن تئاتر خرج کنید، برید و این نمایش رو ببینید.

پ.ن: ‎
- دیروز چه خبر بود تو این شهر! چرا اینقدر شلوغ بود؟! مُردم بسکه کلاچ، ترمز گرفتم! زانو درد گرفتم!
- من تا حالا سالن تماشاخانه ایرانشهر رو ندیده بودم. سالن خوب و متناسبی بود برای تئاتر. با اینکه ردیف‌های آخر بودیم ولی باز هم حس می‌کردم خیلی نزدیک هستیم به صحنه.
- اینقدر دیر رسیدیم که فرصت نشد حواشی رو ببینم! فکر کنم کلی سوژه از دستم رفت! D:
- توی یکی از دیالوگا شِلی لوین گفت:"دروغ که میخوای بگی، نگاه کن ببین دروغت مفید باشه" (نقل به مضمون). با اینکه همین جمله باعث لو رفتنش شد ولی کلاً جمله جالبیه. قابل توجه دروغگوها! ;)
- موقع اجرا، سالن خیلی ساکت و خیلی تاریک بود. اینقدر ساکت، که هر صدای مزاحمی قابل تشخیص بود! تو این شرایط، خواهرم که حوصله‌ش سر رفته بود تا تونست شلوغ بازی درآورد! فقط صد بار صدای باز و بسته کردن زیپ کیفش اومد! :)))
- به قول گوردی‌ها، یه دوست پسر هم نداریم باهاش بریم تئاتر، شب موقع برگشتن هی نگران نباشیم! اَه! D:

چشم‌ها و عشق‌ها!

2011-07-18T19:16:00.004+04:30

کلماتی رو که برای تحبیب به کار میرن دوست دارم. انگار یه حس خوبِ نزدیکی به آدم میدن. چه اون کلماتی که با اسم آدم درست میشن، چه اونایی که خود کلمه‌شون محبت‌آمیزه! D: رمانتیک می‌شویم!!! D:

ای وای، ای وای، ای وای از این چشم‌ها! آبرو و حیثیت برای آدم نمیذارن که! رفتم اتاق رئیس جدید. از اونجایی که این رئیس جدید، رفیق گرمابه و گلستان ما هم هست، خب حرف خصوصی زیاد با هم داریم! دیدم رئیس اسبق هم نشسته تو اتاق. یه خورده نگاه نگاه کردم، مردد که برم نزدیک میز رئیس کارمو بهش بگم یا نه که یهو دیدم رئیس اسبق بلند شد گفت:"خب من برم"! یعنی خودم ترکیدم از خنده‌ها! بعدش اومده بهم میگه:"یادت باشه ما رو بیرون کردی‌ها!".خب به من چه که این 24 ساعت اتراق کرده تو اون اتاق! مگه خودش اتاق نداره! والله! ولی کلاً خیلی بده چشمای آدم حرف بزنن‌ها! شاید آدم نخواد کسی چیزی بفهمه! گرفتاری شدیما! اتابلو بازی! به مریم که نگاه می‌کنم تا تهش میره چی میخوام بگم یا چی تو ذهنمه! اصلاً یه وضع افتضاحی! D:

رفته بودیم کلاس ورزش. خلوت بود. دو، سه نفر بیشتر نبودیم. ملت احساس صمیمیت بهشون دست داده بود، نشسته بودن از عشقولانه‌هاشون حرف می‌زدن. خاطره‌هاشونو می‌گفتن و اینکه هیچ‌کس عشق اول آدم نمیشه و از این حرفا. حالا اینا بیشترشون متأهل هم بودن. هیچ‌کدومشون هم با عشقشون ازدواج نکرده بودن! بعد یکیشون اومده به من میگه:" تو تا حالا عاشق شدی؟" گفتم نه و خندیدم. دلم نمی‌خواست چیزی بگم و وارد بحث بشم. گفت:"مثل چی دروغ میگی! از خنده‌ت معلومه!". بعد میگه:"نگو عاشق نشدم. کسی که عاشق نشده باشه، آدم نیست"! خب البته آدم کلاً عاشق که میشه ولی خب عشق داریم تا عشق. رو هر علاقه‌ای نمیشه اسم عشق رو گذاشت که. بعدش هم به نظر من لزومی نداره آدم عشقش رو جار بزنه. نمی‌دونم چرا ولی این امر برای من یه امر خیلی خصوصیه! خیلی! بعداً فاطمه بهم گفت:"پس تو توی زندگیت چیکار کردی تا حالا؟! فقط کتاب خوندی؟! کتاب به چه درد می‌خوره؟!". الان بنده واقعاً شرمنده‌م از کتابخوانیم! مملکته داریم؟!!! D:

تراوشات یک ذهن درگیر!

2011-07-13T22:26:00.004+04:30

گاهی معلوم نیست چی میشه، چه چیزی تو کجای ناخودآگاه آدم تکون می‌خوره، که فاتحه روزت، شاید هم روز و شب‌ات خونده میشه! انگار یه دفعه همه غصه‌های عالم آوار میشه رو سرت! بعداً که نگاه می‌کنی می‌بینی اتفاق خاص یا جدیدی هم نیفتاده بوده، شرایط همون شرایط سابق بوده، ولی یه چیز کوچک، شاید یه حرف ساده، بد زیر و روت کرده!

بعضی وقت‌ها پیش میاد که تضادها و تناقض‌ها آدم‌ها رو جذب همدیگه می‌کنه، درست مثل دو قطب مخالف آهن‌ربا. ولی این قانون جذب برای آدم‌ها فقط گاهی، شاید بشه گفت به ندرت، اتفاق میفته. هر چی باشه قانون آدم‌ها با قانون آهن‌رباها خیلی وقت‌ها فرق داره. اصلاً برای خودش یه جور بی‌قانونیه! آدم‌ها معمولاً دنبال شباهت‌ها هستن. این شباهت‌ها و مشترکات هستن که انسان‌ها رو جذب همدیگه می‌کنن. لذت دونستن یه علاقه مشترک، یه فکر مشترک، یه هدف مشترک و ... در آدم‌های دیگه، لذت عمیق و شیرینیه. تاریخ پُره از اتفاقات تلخ و شیرینی که حاصل تلاش و اتحاد انسان‌های شبیه به همه! با این احوال گاهی شباهت‌ها غم‌انگیزن! اونقدر غم‌انگیز که آرزو می‌کنی کاش هیچ‌وقت وجود نداشتن. شباهت‌هایی که از درون شباهت‌اند ولی نماد بیرونی اونا چیزی جز تناقض نیست! شباهت‌هایی که با اینکه ممکنه زندگیتو عوض کنن ولی آخرش چیزی جز حسرت ندارن! آره. مطمئنم بدجوری غم‌انگیزن!

بیشتر ما آدم‌ها تمایل ذاتی به مالکیت داریم! چه مالکیت اشیا و چه مالکیت افراد. این میل همیشه‌ی خدا با نوع بشر بوده و خواهد بود. شاید یکی از مهم‌ترین علل سقوط نظام‌های سوسیالیستی، نادیده گرفتن همین میل بوده. با این‌حال چند روزیه دارم به این فکر می‌کنم که باید این میل رو کنترل کرد. نه اینکه مالکیت فردی رو حذف کنیم و برسیم به مالکیت جمعی‌ها. نه. شاید بشه بهش گفت نوعی خودداری. بعضی چیزا رو باید از دور دوست داشت. اصلاً همین دوست داشتنه که میل مالکیت رو ایجاد می‌کنه و مالکیت هم در نهایت نزدیکی رو به دنبال داره! به همین خاطره که میگم باید تمرین دوری کرد. هر چی باشه تمرین دوری از تمرین دوست نداشتن آسون‌تره! وقتی شرایط محیطی و هنجارها و سنت‌ها اجازه مالکیت رو به آدم نمیدن و نتونی هم با اینا مبارزه کنی، برای اینکه شوکه نشی و بتونی رفتار معقول و مسلطی داشته باشی، بهتره از قبل تمرین کرده باشی و آمادگیشو داشته باشی! تازه بماند که بعضی چیزها مثل آتش هستن و نزدیک شدن بهشون سوختن و فنا شدن رو به همراه داره! در هر صورت همین تمرین‌اش هم که تا حالا کار آسونی نبوده!

وقتی بزرگ می‌شویم

2011-06-21T22:15:00.001+04:30

بعضی وقتا یه چیزایی اینقدر نرم نرم تو زندگی آدم اتفاق میفته که شاید نتونیم خیلی زود متوجهشون بشیم. اولش یواشکی و زیرجلدی شروع میشن. بعد آروم آروم شروع می‌کنن به بال و پر گرفتن و رشد کردن. زمان میگذره و ما همینطور غافل از ماجرا، تا اینکه وقتش برسه! وقت اینکه بالأخره متوجه بشیم! متوجه اون اتفاقه. فهمیدنش به قول معروف دیر و زود داره ولی سوخت و سوز نداره. فقط یه تلنگر براش کافیه!
یکی از این اتفاق‌ها، بزرگ شدنه! بزرگ شدن نه به معنای بالغ شدن و فهمیدن بلکه به معنای عوض شدن! وقتی شور و هیجاناتت فروکش می‌کنه، وقتی برای انجام هر کاری دنبال دلیل می‌گردی، وقتی محافظه‌کار میشی و می‌ترسی از انجام کارهای ناگهانی و بدون برنامه، وقتی اونقدر تجربه پیدا کردی که چیزای کمی برات جدید و هیجان‌انگیزه، وقتی همه چی رو با وَرِ منطقی ذهنت می‌سنجی، وقتی حساب دو دو تایت همیشه چهار میشه، وقتی احساساتت مغلوبه‌س، وقتی می‌گریزی از عاشق شدن و عشق برات میشه یه مفهوم لوکسِ دست نیافتنی، وقتی می‏بخشی ولی نمی‌تونی فراموش کنی، وقتی خود منتقد میشی و هی ازخودت ایراد می‌گیری، وقتی روزمره‌گی نفوذ می‌کنه تو لایه‌های زندگیت و رفتارت ثبات پیدا می‌کنه، وقتی قابل پیش‌بینی میشی، وقتی مجبوری کارایی رو انجام بدی که دوست نداری و وقتی حس می‎کنی برای انجام کارایی که دوست داری خیلی دیرشده، یک‌دفعه می‌فهمی که پرت شدی وسط اون اتفاقه! همون اتفاقی که آروم آروم افتاده بود! اتفاق بزرگ شدن!
دهه چهارم زندگی، دهه فهمیدن‌هاست! دهه غافلگیر شدن با این فهمیدن‌هاست! شاید خیلی هم بد نباشه ولی قطعاً متفاوته!

چند نوکته فرهنگی!

2011-06-17T20:54:00.009+04:30

اگر می‏‏‏‌خواهید اعصاب و روان خود را به فنا دهید، اگر می‏‏‌خواهید افسرده و پریشان حال‏‌تر از اینی که هستید بشید (!)، اگر خودآزاری دارید و می‏‌خواهید عیشتون رو منقص کنید و اگر می‏‌خواهید یک دل سیر گریه کنید، برید این فیلم قصه پریا رو ببینید! خودمون کم غم و غصه داریم، اینا هم از این فیلما به خوردمون می‏دن! خجالتم نمی‏کشن! والله با این نوناشون!

واقعاً فرق هست بین نوشته‏‌ای که خودبه‏‌خود و از دل میاد و یک نوشته سفارشی! اولی رو نمی‏‌تونی زمین بذاری حتی اگر چهارصد، پونصد صفحه باشه و دومی رو به زور روزی یه صفحه می‌ری جلو! حالا اینکه مگه آدم مجبوره اون چیزی رو که دوست نداره بخونه، بماند ولی نکته قابل توجهش اینه که هر دو به قلم یک نویسنده هستن! دوستان عزیز نویسنده! لطفاً نوشته سفارشی ننویسید! حال آدم بد می‏شود!

آقا ما قریب به یکساله که می‏‌خواهیم بیاییم اینجا یه چیزی بگیم هی نشد! حالا هم اینقدر دیره که رومون نمیشه بگیمش! ولی خب چون ممکنه شاید یک درصد به درد کسی بخوره میگیم! D:

اگر به داستان کوتاه علاقه دارید و در عین حال می‏‌خواهید با برجسته‏‌ترین نویسندگان معاصر (و حتی غیرمعاصر!) آشنا بشید، همشهری داستان رو از دست ندید! به نظر من همشهری داستان آدم رو مشعوف می‏‌کنه! مجموعه‏‌ای متنوع از ادبیات داستانی که تا جایی که محدودیت‏‌ها و سانسورها اجازه بده، هر سلیقه‏‌ای رومی‏‌تونه پوشش بده. همشهری داستان در نوع خودش بی‏‌نظیره. شما هیچ جای دیگه‏‌ای نمی‏‌تونید (البته تا جایی که من اطلاع دارم!) این همه اثر از نویسنده‏‌هایی که دوست دارید و نویسنده‏‌هایی که نمی‏‌شناسید یک‏‌جا و هم‌زمان ببینید! من فکر می‏‌کنم دست‏‌اندرکاران این مجله دقت و وسواس خاصی دارن در انتخاب آثار که واقعاً جای یه دست مریزاد اساسی داره.
این مجله به صورت ماهانه و در قطع رقعی (؟) منتشر میشه و قیمتش از ابتدای امسال شده 2000 تومان. بیشتر دکه‏‌های روزنامه‏‌فروشی هم دارن. اگر تا به حال نگرفتین، حتماً بگیرید و بخونید. به شدت توصیه میشه!

مقوله‏ای به نام ازدواج!

2011-06-05T14:25:00.003+04:30

بنده اصولاً از ازدواج به شیوه سنتی تصور خوبی ندارم. به نظرم مسخره‏ترین نوع ازدواجه. تا یه مدت خیلی زیادی هم به هیچ وجه تن نمی‏دادم به این شیوه آشنایی. ولی حالا یه چند وقتیه که به نصیحت و اصرار زیاد خانواده و دوستان، تازه راضی شدم به اینکه دست کم اول طرفو ببینم بعد رد کنم! از چند موردی که پیش اومد و کار به ملاقات و صحبت کشید،هیچ دل خوشی ندارم و اون تصور بدی که داشتم هی داره بیشتر تقویت میشه!
آدمایی که من تا حالا دیدم، به قدری از ایده‏آل‏ها و تصورات من به دور بودن، که ادامه رابطه که هیچی، همون چند ساعت حرف زدن هم برام شده بود یه شکنجه مسجل! نمی‏دونم چرا از لحظه معرفی یک نفر تا لحظه پایان ماجرا اینقققدددددر حس بدی دارم! به قدری این فرآیند برام سخت و انرژی‏بَره که بعدش تا چند مدت حالم بده! اوایل فکر می‏کردم خب برای اینه که تجربه ندارم. ولی بعداً دیدم که نه! کلاً قرار نیست من نسبت به این پروسه حس خوبی داشته باشم! نمی‏دونم! شاید یه کم غیرعادی باشه این رفتار ولی بلد نشدم هنوز که باهاش چطوری کنار بیام!
سؤالی که همیشه تو ذهنم میاد اینه که چرا دنیای آدمایی که می‏بینم تا این حد با دنیای من فرق داره؟! حتی در مواردی که هر دو از یک نسل بودیم! چرا اون کسی رو که دلم میخواد هیچ‏وقت نمی‏بینم؟! یعنی چنین آدمی اصلاً وجود نداره؟! مگه میشه؟! باور کنید من هیچ‏وقت دنبال آدم فوق تصوری نبودم ولی کسانی رو که دیدم، حتی پنجاه درصد، پنجاه درصد که هیچی تو بگو بیست درصدِ چیزی که من میخوام نبودن و این بدجوری آدمو ناامید می‏کنه!
با این حال هنوز تصمیم نگرفتم که آدما رو نبینم (کاری که بی‏تا کرده!). به هر حال حشر و نشر با آدمای جدید، تجربیات جدید هم میاره. به قول مانی حداقلش اینه که بعداً یه "ای کاش" برات باقی نمی‏مونه که مثلاً کاش اونو هم دیده بودم! بگذریم. الان راحتم!

عنوانِ چی؟! کشکِ چی؟! چرت و پرت که عنوان نمیخواد!

2011-06-02T23:30:00.003+04:30

اصولاً وقتی مضطربم یا وقتی نگران یا منتظرم، نوشتنم می‏گیره! قبل‏تر که این نوشتن‏ها خیلی آرامش‏دهنده بود ولی حالا اونقدرها هم تأثیر نداره انگار! یه اتفاقی تا بیاد بیفته و رد شه جونم به لبم میاد. قبلاًها دست کم این حُسن رو داشت که آدم رو از آب و خوراک می‏نداخت و لاغر می‏شدیم! حالا که اینو هم نداره بحمدالله!
در این هفته‏ای که گذشت، مامانِ خونه بودم! اصلاً خوش نگذشت. چیه؟! هی باید یا به فکر غذا درست کردن باشی یا ظرف شستن و رفت و روب! تازه با این فرض که خرید خونه با یکی دیگه باشه! دوستش نداشتم به هیچ وجه! آدم از فعالیت‏های فرهنگی نظیر ولگردی در خیابان، ولگردی در وب، کتابخوانی، خواب و ... باز می‏مونه! این خانومای کارمند چطوری به کاراشون می‏رسن واقعاً؟!
من معمولاً توی سرویس اداره، در مسیر رفت و برگشت، یا سرم تو کتابه یا خوابم. بنابراین کمتر پیش میاد با کسی حرف بزنم. اون روز یکی از خانوما که تو یه اداره دیگه کار می‏کنه اومد بغل دستم نشست. کلی ازم حرف کشید! منم مثل اینایی که دارن اعتراف می‏کنن همه چی رو گفتم. هر چی خواست! بعد برگشته بهم میگه:"شما تو سرویس خیلی ساکتی ولی فکر کنم خیلی شیطون باشی! نیستی؟!". میگم:"نمی‏دونم!". میگه:" آخه من یه همکار داشتم مثل تو. اولاش خیلی آروم بود. همش بهش می‏گفتم تو چرا اینقدر ساکتی. اونم میگفت اینطوری بهتره. بعد که کم کم روش باز شد دیدیم وای وای وای! چقدر شیطونه! تو هم فکر کنم همینطوری باشی. خیلی رفتارات مثل اونه. باید از همکارات بپرسم!". من طبعاً تو دوربین نگاه کردم چون کار دیگه‏ای نمی‏تونستم بکنم!!!!!!!
در راستای اینکه همه چی دقیقاً اون وقتی که میخوای انجام نمیشه و اون زمانی که نمیخوای قطعاً اتفاق میفته، الان که حس تعطیلی و بی‏حالی و تو خونه موندن نیست، سه روز تعطیلیم! با صد نفر قرار بیرون گذاشتم که حالا نمی‏دونم چجوری به همه‏ش برسم! برنامه نداریم برا زندگیمون که! همینطور باری به هر جهت! غرض اینکه می‏ترسم آخر به هیچ کدومش نرسم و علی بمونه وحوضش!
اوه اوه اوه! یه سالنامه حاوی روزنوشت کشف شده مملو از آبروریزی! مانی کشفش کرده! یعنی با این چیزایی که تعریف و یادآوری کرد، فکر کنم اون سال ما فوق لیسانس اُسکلیسم بین‏الملل رو گرفته باشیم! جای بسی تأسف است! آخه آدم اینقدر علاف؟! روم نمیشه حتی بگم چی بودن!
به طور کلی هم اوضاع خودمون و هم مملکتمون قمر در عقربه. چرت و پرت میگیم یادمون بره! خدا آخر عاقبت ما رو به خیر کنه. بلند بگو آمین!

جانستان کابلستان، روایتی از سفر به دیار همسایه

2011-05-15T19:12:00.004+04:30

مقدمه: جدیدترین اثر رضا امیرخانی رو از نشر افق توی نمایشگاه کتاب و با امضای نویسنده گرفتم. از روز دوشنبه که برای خرید این کتاب به نشر افق رفته بودم و دست خالی برگشته بودم، وعده داده بودن که روز چهارشنبه حتماً کتاب با حضور نویسنده عرضه خواهد شد! (هرچند روز دوشنبه هم، خود نویسنده بود ولی کتابش نبود!). روز چهارشنبه، حول و حوش ساعت 4 بعدازظهر که رسیدیم، جمعیت زیادی جلوی نشر افق ایستاده بودن منتظر کتاب که البته طبق وعده، رأس ساعت 4، امیرخانی و کتابها با هم اومدن. راستشو بخواین من اصلاً نمی‏دونستم امیرخانی اینهمه طرفدار داره! علاقه وافر من به قلم رضا امیرخانی، بر هیچکدوم از اطرافیانم پوشیده نیست و این دقیقاً (همونطوری که قبلاً هم گفتم +) علیرغم سبک متفاوت دیدگاه‏هامونه! شاید کمی اغراق‏آمیز باشه ولی این قلم با سبک خاص نگارش و عنوان‏های منحصر به فرد و جذاب فصول واقعاً منو به وجد میاره و شگفت‏زده می‏کنه! (در این حد که وادارم می‏کنه بعد از اینهمه وقت بیام درِ اینجا رو بازکنم دوباره!). با همه این احوال، متن زیر رو فقط "معرفی یک کتاب" برداشت کنید لطفاً!

"جانستان کابلستان" روایت یک سفره. ولی نه یک سفر عادی. غیرعادی هم از لحاظ مقصد، هم از لحاظ نگارش. مقصد که افغانستان باشه و راوی که امیرخانی، ناگهان همه چیز رنگ و بوی دیگه‏ای پیدا می‏کنه. این سفرنامه به خلاف بیشتر سفرنامه‏هایی که تا حالا خوندم، یک گزارش نیست از وقایع و رویدادها و مکان‏ها بلکه بیشتر دل‏نوشته‏هاییه احساسی که لاجرم بر دل میشینه (به جز بعضی قسمت‏ها البته!).
روایت با مقدمه‏ای طولانی و طوفانی و کنایه‏دار شروع میشه: مور و تیمور. مقدمه‏ای که وادارت می‏کنه به ادامه. به گفته خود او این سفر، گریزی است از فضای پس از انتخابات بحث‏برانگیز سال 88:
[...] من نمی‏خواستم مثل بسیاری از متظاهران در تنور داغ بچسبانم نان خود را. از آن طرف هم هیچ‏گاه از ترس تکفیر، شهادتین نمی‏گویم! تکفیر شیرین‏تر است از تلخی شهادتینی که از سر ترس گفته شود.

بعد از این مقدمه، سفر می‏کنیم با واژه‏ها و لغات به سرزمین همسایه. هرکسی که رمان "بادبادک باز" خالد حسینی رو خونده باشه، تا حدودی متوجه قرابت زیاد ما با ملت افغان، چه از لحاظ فرهنگی، چه از لحاظ دینی و زبانی و چه مشترکات دیگه شده. ولی باز هم اینقدر ما از این همسایه غافل و فارغیم که می‏تونم بگم تقریباً هیچ‏چیزی ازشون نمی‏دونیم (البته ناگفته نماند که یکی از مهترین دلایلش، این خصلت منفور نژادپرستیه که تو وجودمون ریشه داره!). برخورد رو در رو و از نزدیکِ یک فرد ایرانی با اقشار مختلف مردم افغان، بسیار جذابه و اطلاعات زیادی رو منتقل می‏کنه. مردمی بسیار مهمان نواز و جوانمرد که نویسنده رو بارها و بارها وادار به ستایش می‏کنه : جوان‏مرد مردمی هستندمردمِ این دیار ...

آنچه بیش از همه چیز منو متعجب کرد، محبت و مهمان‏نوازی اصیل و خالصی بود که نه در یکی دو نفر یا روایت، بلکه در کل جریانات سفر جاری بود! تعجبم از این بود که این مردمی که کم از ما بدی ندیده‏ن چرا اینقدر با ما خوبی می‏کنن:

راننده ریکشا می‏گوید:
نامِ خدا خوب افغانی می‏خوانی! من هم البته داریوش و افتخاری را خوش می‏دارم! چندسالی ایران بوده‏ام ... مردمان‏ش به ما محبت داشتند ... سرِ کار کارگری بودم در میدان آزادی تهران... بلدی که؟ پِشقاب، پِشقاب غذای جان می‏دادند هم‏سایه‏ها ... قیمه خورش چلو، قرمه خورش چلو ... یادش به خیر ...

یا
ناهار را در نزدیکی چوکِ گل‏های شهر نو می‏خوریم. عبدالرزاق اصرار دارد که ناهار برویم منزل‏ش. می‏گوید:
زن‏م می‏گوید فرصتی فراهم آمده است که بیست سال مهمان‏نوازی ایرانی‏ها را جبران کنیم ...

هر چند رو شنفکرانش در کل نظر متفاوت‏تری دارن:
حکومت شما اجازه‏ی ورود نداد به قشر فرهیخته ما. طلاب اهل سنت ما جذب مدارس پاکستان شدند و این بلایا به سر این مردم آمد. اگر طالب‏های ما در مدارس تربت جام و زاهدان درس می‏آموختند، کجا گرفتار بلیه القاعده می‏شدند؟ دانشگاه‏های شما، به بچه‏های افغانی که حتا در ایران متولد شده‏اند، اجازه‏ی تحصیل نمی‏دهند. قوانین شما برای مهاجران نیکو نیست... حکومت شما کرامت انسانی ما را رعایت نکرد، شما روشن‏فکران ایرانی چیزی نگفتید، بعدتر کرامت انسانی خود شما را نیز رعایت نخواهد کرد. این یک بازی دنیاوی است...

با نویسنده تقریباً همه دیدنی‏های هرات و کابل و مزار شریف رو می‏بینیم. از مناره‏های هرات و آرامگاه خواجه عبدالله انصاری و خواجه غلتان بگیر تا کتاب‏فروشی‏های کابل و مزار منسوب به حضرت علی (ع) در مزار شریف. می‏فهمیم که افغانستان هنوز به شدت ناامنه و احتمال مردن بیش از زنده موندنه. فضا در همه شهرها به شدت مردانه‏‏س و رفتارها به شدت مذهبی! چاشنی همه اینها و البته شیرین‏ترینش هم کمی یاد گرفتن زبان زیبای فارسی دری‏ه!

در مورد سفرنامه باید بگم که مهمترین نقص کتاب دید مردانه حاکم بر اون بود. خیلی دلم می‏خواست اطلاعاتی هر چند کوچک از برخورد مستقیم یک نویسنده با زنان افغان داشته باشم ولی خب حتماً عمده دلیل غیبت محسوس زنان در این سفرنامه واقعاً همون غیبتشون در سطح شهر و مکان‏های عمومی بوده! الله اعلم.

و در مورد کتاب هم باید بگم که من دلیل وجود فصل "انتخاباتیات" رو نفهمیدم! با اینکه دلیل سفر شاید همین موضوع بوده ولی به نظر من در حد همون مقدمه کافی بود! این فصل اونقدر وصله ناجوریه که مطمئنم خود امیرخانی هم اکراه داشته از گذاشتنش در بین صفحات این سفرنامه زیبا! انتخاباتیات، جزو فصول "جانستان کابلستان" نبود. اصلا به این سفر آمده بودم برای فراموشی ... و کاش هرگز نمی‏گذاشتش! همون دید انتقادی به اکثر سیاست‏ها و سیاسیون و طعنه و کنایه‏های گاه و بی‏گاه از شرایط در بین فصول و متناسب با موضوع مورد بحث، هم قشنگ‏تر بود و هم دلنشین‏تر!

بگیرید و بخوانید روایت پاره‏ای دیگر از جان ما را که آن سوی مرز جدا افتاده است ...

جانستان کابلستان- رضاامیرخانی- نشر افق- قیمت 6500 تومان

نرم نرمک می‏رسد اینک بهار

2011-03-20T22:24:00.003+03:30

گفتیم این آخر سالی تا هنوز توپ سال نو رو در نکردن بیام دو کلوم حرف بزنم اینجا برای ثبت در تاریخ! :)

والله عرض شود که چی بگم از کجا بگم؟ دردمو با کیا بگم؟! این روزای آخر بیشتر از هر چیزی برام خستگی داشت. البته ناگفته نماند که یه خستگی شیرین! همه خونه رو خونه تکونی کردم. اونطوری که دلم می‏خواست. نصف خونه رو تمیز کرده بودم قبلاً، مونده بود نصف دیگه‏ش که آشپزخونه و پذیرایی بود. پنج‏شنبه رو که نرفتم سر کار، شنبه هم مرخصی گرفتم و تا همین امروز صبح یک سره کار کردم! بترکه این آشپزخونه که اینقدر کار توش هست!!! خلاصه الان همه چیز داره برق می‏زنه ولی خب تا سه روز هم این شرایط نپاید! مطمئنم!
رفته بودم آرایشگاه. هنوز رو صندلی درست جاگیر نشده بودم که آرایشگره با کلی ذوق و شوق گفت بیا عکسای عروسیمو ببین. تو موبایل بود و از رو عکس، عکس گرفته بود. این خانومه کلاً به نظر من خوشگله. فقط یه کم چاقه. همینجوری داشت تعریف می‏کرد که آره من ال بودم و بل بودم و خیلی به خودم می‏رسیدم. ولی از وقتی ازدواج کردم شوهرم جمعم کرده! کلاً مردا اینطورین. اولش میرن دنبال دخترای خوشگل و خوشتیپ (منظورش همون داف بود!) بعد که رسیدن بهش جمعش می‏کنن. بعد همینطور که داشت اینو می‏گفت قند تو دلش آب می‏شد!!! یعنی رسماً خوشش اومده بود از این جمع شدگی!
اینقدر کار انجام نشده دارم که حد نداره! مهم‏ترینشون تکمیل یادگیری فتوشاپه و البته یه کم عکاسی. واقعاً هیچ چیز تو شروع عکاسی مهمتر از تمرین نیست که من ندارم! یه کتاب عکاسی هم هست که باید بخونم هر چند هنوز نخریدمش! علاوه بر عکاسی و ملحقاتش، دو جلد کتاب کلفت اقتصاد سنجی هم باید بخونم جهت این کلاس نرم‏افزار Eviews که از قبل از عید شروع کردم. هزار و یک کار دیگه هم هست که حالا گفتن نداره ولی کیه که ندونه تو تعطیلات عید هیچ کاری، یعنی دقیقاً هیچ کاری نمیشه کرد! اونم این تعطیلات نصف و نیمه ما که تا پنجم بیشتر نیست!
برای اولین بار بعد از چند سال، عید تهرانیم و مسافرت نمیریم. من که با آغوش باز استقبال کردم از این تصمیم خانواده بس‏که کار داشتم و دارم. ولی الان که تو محیط قرار گرفتم میگم کاش می‏رفتیم یه طرفی! ثبات شخصیت ندارم! D:
خب بگذریم. بریم ببینیم می‏تونیم تا لحظه سال تحویل بیدار بمونیم یا نه. نوروز بر همه شما مبارک باشه. براتون آرزوی سلامتی، شادی و بهروزی دارم. باور کنید از صمیم قلب :)

خبر ورزشی!

2011-02-05T22:13:00.003+03:30

دوم شدیم!

پ.ن:

تیم اول چند تا هرکول داشت که به هیچ وجه نمیشد از پسشون براومد! کلاً اینا مثل اینکه هر سال اول میشن! هیچ کس حریفشون نیست!
پاهام از زمین جدا نشد! کلاً پا از زمین جدا نمیشه، رو زمین کشیده میشه.
هیجان انگیز بود. خوشمان آمد. ولی الان همه بدنم درد می‏کنه! عضلات کشیده شده در حد بوندس لیگا!!!
از ساعت 2 بعد از ظهر رفتیم. پنج و نیم شروع شده، هشت هم تموم شد!!! نه رسیدم خونه! یعنی الان جنازه‏م!
جایزه تیم دوم یک عدد کاپ کریستالی بود و نفری 120 هزار تومان پول نقد.

وقایع اتفاقیه فی اداره!

2011-02-01T20:50:00.004+03:30

مسابقه طناب‏کشی گذاشتن. بعد همه به تکاپو افتادن که تیم جمع کنن! مسلماً یکی از معدود جاهایی که گنده‏ها و چاقالوها طرفدار پیدا می‏کنن همین جاهاست! بنابراین ماها اصلاً به حساب نیومدیم اولش. بعد که تیمشونو بستن و همه هشتاد، نود کیلویی‏ها رو جمع کردن، دیدن 50 کیلو کم دارن اومدن سراغ ما! (در مجموع باید 520 کیلو بشن اعضای هر تیم). به لیلا (مربی‏مون) میگم بابا جان من اصلاً زور ندارم! میگه نه! الا و بلا باید بیای!!! بعد رفتیم با یکی از بچه‏ها طناب کشیدیم، با یه زورِ اون من کشیده شدم! حالا مسابقه شنبه‏س و لیلا بهم گفته باید قوی بشم و پاهام از زمین جدا نشه!!! من نمی‏دونم تو این دو روز چه اتفاقی قراره بیفته که من تبدیل بشم به یه هرکول! توقعایی دارن!!!
یه کاری بود که مدت زیادی باهاش مشکل داشتیم. ولی اینقدر همیشه ماشالا کارای روتین ریخته سر ما که نمیشد بشینیم سر فرصت مشکلاتمون رو برطرف کنیم. در واقع یه برنامه محاسباتی بود که به دلایلی باید از یه نرم‏افزار به یه نرم‏افزار دیگه منتقل میشد با پیچیدگی‏های خاص خودش. خلاصه یه روز نشستم عزممو جزم کردم که خودم این کار رو بکنم. یه چند هفته‏ای وقت گذاشتم و کاراشو پیش بردم. بعدش هم برای چندین هفته متوالی برنامه رو چک کردم که خوشبختانه جواب داد. دیروز دیدم رئیس زنگ زد گفت همه ساعت 2 بیان جلسه. از هر کی می‏پرسیدیم موضوع جلسه چیه هیچ‏کس خبر نداشت. ساعت 2 که شد رفتیم اتاق جلسه و رئیس شروع کرد به صحبت در مورد برنامه جدید و اطلاع دادن به همکاران در مورد جایگزینی این با قبلیه و بعد هم تقدیر و تشکر از من! تازه گفت ما می‏خواستیم روز تولدش این کار رو بکنیم که نشد (فردای تولدم بود)!!! حالا فکر نکنید قدردانی تو اداره ما یه کار معموله‏ها! نه! اصلاً! باید مثل اسب کار کنی و تازه وظیفه‏تو انجام دادی! من تو این چهار، پنج سال خودمو کشتم که به رؤسا حالی کنم که تشویق هم گاهی لازمه و چقدر همه‏ش تنبیه! گوششون بدهکار نبود. اینه که دیروز از این کار رئیس کلی تعجب کردم! هر چند فکر کنم که کلاً باعث و بانیش یکی دیگه بود! D:

بلند تکرار کن: من زندگی را دوست دارم!

2011-01-30T23:12:00.000+03:30

نه! خیلی فرقی نداشت. یعنی نه که کلاً فرقی نداشته باشه‏ها ولی تفاوت اونقدرا نبود که بخواد به یاد ماندنی‏ش کنه! خیلی‏ها ازش تعریف می‏کنن و اونو نقطه عطف زندگی‏شون می‏دونن. میگن از هر لحاظ نقطه اوجه، نقطه شکوفایی! به خصوص برای خانم‏ها! ولی خب به هر صورت برای من اینطوری نبود. سی سالگی رو میگم. امروز تموم شد. به همین زودی، به همین راحتی!
حالا از این به بعدش ظاهراً قراره سرازیری باشه. از نقطه اوج به نقطه فرود! ولی ببخشیدا این یکی رو دیگه باید بگم زکی! ما هنوز اوجی ندیدیم که حالا بخوایم ازش بیایم پایین! اووووه! این همه آرزوی برآورده نشده! این همه کار انجام نشده! این همه جای نرفته! این همه آدمِ ندیده! نه! اصلاً قبول نیست. من هنوز فرصت میخوام. من زندگی کردن رو به خودم مدیونم. باید بتونم از عهده این دین بربیام! روزهای بیماری و افسردگی جزء روزای زندگی آدم نیست. با این حساب حداقل باید یکسال کم بشه. پس من هنوز وقت دارم برسم به اون بالا بالاها. به نقطه اوج. به نقطه بلوغ! پس لطفاً هولم نکنید. بذارید خودم یواش یواش برم. آهسته و پیوسته.

باش

2011-01-25T13:52:00.002+03:30

اگه آدما می‏دونستن گاهی چقدر بودنشون برای کسی نیازه، هیچ‏وقت وجودشونو از هم دریغ نمی‏کردن. فقط اگه می‏دونستن ...

بهانه

2011-01-17T19:40:00.001+03:30

دلم برای حرف زدن تنگه!

یک روز در خانه

2011-01-10T23:46:00.005+03:30

از دیشب گلودرد و بدن درد شروع شد. ناگهانی و بدون دلیل. خوبه همین دو هفته پیش اومدن تو اداره واکسن آنفولانزا زدن بهمون! تمام شبو با دهن باز خوابیدم بس که بینیه گرفته بود! لرز هم داشتم. صبح که بیدار شدم دیدم به هیچ‏وجه توان رفتن سر کار رو ندارم. از پنجره نگاه کردم دیدم برف نشسته. خوشحال شدم. برگشتم تو تخت و پتو رو کشیدم رو سرمو بی‏خیال کار.
طرفای نه صبح که بیدار شدم هنوز حالم خوب نبود. گفتم پاشم برم دکتر هم استعلاجی بگیرم هم ببینم چه مرگمه! بیرون برف خیلی قشنگی میومد. دلم می‏خواست حالم خوب بود یه کم قدم می‏زدم. دکترگفت گلوم التهاب داره. گفت آمپول می‏زنی؟ گفتم آره. گفت تا حالا پنسیلین زدی؟ گفتم نه. با یه عالمه تعجب گفت تا حالا پنسیلین نزدی؟!!! گفتم خب نه! گفت پس یه دگزامتازون نوشتم بزن! تازه خوبه درمونگاه بود. خب تست می‏کردی همونجا! هر چند همون بهتر که نزد! البته یادمه یه بار بچه که بودم شش سه سه زدم. این از همون خانواده پنسیلینه؟
خونه که برگشتم دلم می‏خواست حالا که توفیق اجباری نصیبم شده و نور روز رو دارم بشینم یه کم عکس بگیرم. ولی حس تو بدنم نبود. داروها اثر کرده بود و بدنم لَخت شده بود. فقط دلم می‏خواست بخوابم.
پیش زمینه کل روز البته چپ و راست شنیدن خبرای بد بود. دوباره سقوط هواپیما و عزادار شدن خانواده‏ها. انگار خوشحالی از نزول نعمت به ما نیومده! به خصوص وقتی میان میگن علت حادثه شرایط بد جوی بوده که البته واضح و مبرهنه که دلیلشون یه دلیل خیلی ت*میه! هر چند به نظر وزیر نکبت راه تعداد تلفات پایین بوده (بیش از 70 نفر!!!!) ولی کدوم آدم نرمالی هست که خبر مرگی چنین فجیع رو بشنوه و دلش به درد نیاد؟ گودر رو که باز کردم دیدم یه آیتم در میون از این موضوع حرف زدن و اظهار ناراحتی و طبق معمول فحش به دولت و مسئولان و این حرفا. ولی راستش رو بخواین من خیلی وقته که اعتقادمو به این مردم از دست دادم! دست خودم نیست ولی گریه‏ها و زنجموره‏ها و غم مردم خوردناشنو باور نمی‏کنم. ما همه‏مون خیلی خوب بلدیم حرف بزنیم ولی در عمل چند بار نشون دادیم که چند مرده حلاجیم؟! بگذریم.
عصری که حالم بهتر شده بود یه کم عکاسی کردم. نتیجه کاملاً ناراضی کننده بود متأسفانه! ولی خب من عکاسی رو دوست دارم و سعی می‏کنم ناامید نشم. باید یه جایی عکس آپلود کنم ببنید و نظر بدید و راهنمایی کنید بلکه وضع یه کم بهتر شد!
راستی این برنامه "بفرمایید شام" رو وقت کردید حتماً ببینید. آینه تمام نمای اخلاق و رفتار ایرانیه. ببینم ‏کلاً می‏تونید چند تا آدم منصف به دور از حب و بغض تو این جماعت پیدا کنید! شبکه من و تو 1. بهتره دیگه دهنمو ببندم (تایپمو ببندم!!!) D:

بازمانده روز

2011-01-07T19:30:00.007+03:30

بهترین قسمت روز شب است.

اصولاً وجود نام نجف دریابندری بر یک اثر، اعتبار ویژه‏ای به اون اثر می‏بخشه. به خصوص برای منی که آشنایی چندانی با ادبیات جهان ندارم و اغلب به همین ادبیات شکسته بسته و گاه تقلیدی خودمون دلبسته‏ام. "بازمانده روز" رو کسی (شاید بعداً بشه گفت دوستی!) منتسب به اهالی فرهنگ و مطبوعات و ادبیات به من داد که بخونم. نویسنده این کتاب، کازو ایشی گورو، یک انگلیسیِ اصالتاً ژاپنیه که جایزه بوکر رو که ظاهراً یه جایزه بسیار معتبر ادبی در انگلستانه برای این کتاب دریافت کرده.
"بازمانده روز" خاطرات یا به نوعی مرور زندگی یک پیش خدمته که سالها در خدمت یه اشراف‏زاده انگلیسی به نام لرد دارلینگتن بوده و از این رهگذر شاهد تعیین مسیر تاریخ و خدمت و خیانت اشراف‏زادگان و سیاستمداران دوران خودش بوده. به همین خاطر شاید پر بی‏راه نباشه اگه این داستان رو به "روایتی غیر رسمی از تاریخ " برداشت کنیم.
راستش رو بخواین کتاب رو که شروع کردم از لحن رسمی‏ راوی که بوی کهنگی میداد به هیچ وجه خوشم نیومد.در ضمن فضای داستان، اون فضای لوکس و اشرافی، بالکل برای من بیگانه بود و بدتر از همه شخصیت اصلی داستان (استیونز) که علاوه بر اینکه هیچ تصور یا علاقه‏‏ای به شغلش نداشتم (چون بیشتر حرفها و روایتهای راوی حول و حوش قوانین و مقررات همین شغل می‏گذشت!)، از شخصیت منفعل و رباتی‏اش هم حالم بهم می‏خورد! و به همین دلایل خیلی مقاومت کردم که کتابوهمون اول نذارم کنار! ولی بعد از خوندن پیشگفتار مترجم نمی‏دونم چی شد که ورق برگشت! من اصولاً پیشگفتار کتابها رو قبل از خوندن داستان نمی‏خونم چون تا حدود زیادی داستان رو لو میدن و هیجان قصه رو از بین می‏برن. ولی این دفعه علاوه بر راهنمایی اون کسی که کتاب رو بهم داده بود مبنی برخوندن پیشگفتار، هیجانی هم وجود نداشت که بخواد از بین بره! مهمترین چیزی که از خوندن پیشگفتار نصیبم شد نحوه نامگذاری کتاب بود در ترجمه اون. چون علاوه بر اینکه دقت نظر مترجم رو می‏رسوند، همه ابعاد کتاب و منظور و مقصد نویسنده رو هم روشن می‏کرد و این برای من کمک زیادی بود در جهت علاقمند شدن به داستان!
متن کتاب با اینکه همونطور که گفتم متن فاخر، تاریخ گذشته و نسبتاً ثقیلیه ولی برای هرخواننده‏ای که تا حدی با زبان انگلیسی آشنا باشه تسلط بالای نویسنده در ادبیات و توانایی اون در به‏کار گیری لغات و بازی با اونها رو نشون میده. و حالا شما فکر کنید اون مترجمی که این تسلط و توانایی رو در هر دو زبان داشته چه میکنه!!!
خوندن کتاب منو گاهی به شدت غمگین می‏کرد. خوندن سرگذشت کسانی که به نوعی میشه گفت زندگی از دست رفته‏ای داشتن منو بدجوری یاد زندگی‏های خودمون (زندگی خودم!) میندازه. اگرچه مثلاً پیام داستان این بود که روزهای گذشته، گذشته و باید بازمانده و باقی مانده عمر رو دریابیم ولی آینده اونقدرها روشن نیست که بشه به این چیزها دل بست!

"برای عده زیادی از مردم شب شیرین‏ترین قسمت روز است. پس شاید این که گفت تو نباید این قدر به پشت سرت نگاه کنی، درست گفت؛ باید طرز نگاه مثبت‏تری اتخاذ کنم و سعی کنم بازمانده روز را دریابم. چه حاصلی دارد که مدام به پشت سرمان نگاه کنیم و خودمان را سرزنش کنیم که چرا زندگی‏مان آن طور که می‏خواسته‏ایم از آب درنیامده؟ واقعیت سرسخت، مسلماً برای امثال بنده و شما، این است که چاره‏ای نیست، جز اینکه سرنوشت خودمان را به دست آن آقایان برجسته‏ای بسپاریم که در مرکز این دنیا قرار دارند و خریدار خدمات ما هستند...".

بازمانده روز/ نویسنده: کازو ایشی گورو/ مترجم: نجف دریابندری/ نشر کارنامه

مِن شرّ الوسواسِ الخنّاس الذی یُوسوسُ فی صدور الناس

2011-01-02T22:07:00.003+03:30

بعضی وقتها آدما میشن شیاطین مسلّم! آه آه آه از دست این زبان! کار آدم رو به کجاها که نمی‏رسونه! نمی‏دونم چرا بعضیا اینقدر راحت می‏تونن به مردم تهمتهای ناروا بزنن! جالب اینجاست که تهمتهاشونو باور دارن! یعنی واقعاً از آخر و عاقبت کارشون نمی‏ترسن؟! من مطمئنم اون کسی که اون روز با من حرف می‏زد کسی نبود که من می‏شناختم! خودِ خود شیطان بود! من نمی‏دونم تا کی باید این حرفا رو بشنوم و هیچ کاری نکنم. نه که کاری نکنما، منظور کار مؤثر و نتیجه بخشه. تازه همه‏ش هم از آدم انتظار دارن که حرفشون جایی گفته نشه و کسی نفهمه و این حرفا! آخه آدم حسابی! تو که خودت هم اینهمه واهمه داری چرا این حرفا رو میزنی؟! خب لابد یه جای کار خودتم می‏لنگه دیگه! خسته شدم بسکه حرف این و اونو پیش خودم نگه داشتم!
حالا غرض اینکه شما اگه جای من بودید چکار می‏کردید؟ از یه طرف یه عزیزی در معرض زشت‏ترین تهمتهاست و از طرف دیگه شما نمی‏تونید مستقیماً بهش چیزی بگید چون مسلماً شر بدی به پا میشه. قبلاً غیرمستقیم اما به طرق مختلف این خطر رو بهش گوشزد کردم ولی ظاهراً نفهمیده! شما میگین چکار کنم؟! بذارم آبروش دستخوش حرف اینا بشه یا چی؟!

زندگیه داریم؟!

2011-01-01T21:41:00.007+03:30

همه مردم قبلش افسردگی میگیرن ما بعدش! هیچیمون به آدمیزاد نرفته! دیگه وای به موقعی که یه سری حوادث و چیزای دیگه هم دست به دست بدن تا تو رو به اوج برسونن! رسماً گند زده میشه به روزت و زندگیت!
دیروز یه جا خوندم نوشته بود یه بچه خردسال هست که به خاطر یه بیماری نادر نمی تونه گریه کنه +! یعنی گریه براش خطر جانی داره! بعد این بچه‏هه دختره! بعد مگه میشه آدم دختر باشه و گریه نکنه؟! اصلاً مگه گریه دست خود آدمه؟! بعد این بچه کلاً باید چکار کنه آخه؟!!! همینطور موندم انگشت به دهن!

نکات روز

2010-12-25T21:43:00.000+03:30

این تعطیلات آخر هفته یک کارخوب انجام دادم اونم دیدن فیلم Inception بود. آخر فیلم هنگ کرده بودم! چطوری اینا این چیزا به ذهنشون می‏رسه؟! خداییش خیلی خلاقیت میخواد. با اینکه من از فیلمای علمی-تخیلی چندان خوشم نمیاد ولی این واقعاً محشر بود. شدیداً و اکیداً توصیه می‏شود!
چند صباحی است مقادیر معتنابهی عکاسی می‏کنیم، یک از یک مفتضح‏تر! حالا چقدر قراره پیشرفت کنیم الله اعلم ولی یه نکته مهمی که اینجا وجود داره علاوه بر بلد بودن تکنیک و اینا، همون خلاقیته! اصولاً خلاقیت در هرکاری، به ویژه کارهای هنری بسیار اهمیت داره. بنده شخصاً معتقدم که آدمای باهوش اصولاً خلاق‏ترن ولی خب تا حدودی هم میشه با تجربه و الهام از محیط و دیگران اکتسابش کرد. اولی رو که نداریم، بریم تو همون دومی فعال بشم بهتره!
میگه: خانم فلانی شما می‏تونی نویسنده بشی‏ها، استعدادشو داری! میگم: چطور؟ میگه: آخه نویسنده‏ها یه سری فاکتورها دارن مثل افسرده‏گی که شما هم دارین!!! میخوام بگم همچین همکارایی داریما!!
الحمدلله رب العالمین پوشیدن شلوار جین و کتونی هم تو اداره ممنوع شد! لابد اینا هم مصادیق تبرجن! حالا من که نه شلوار پارچه‏ای دارم نه کفش اندازه پام گیر میاد چه گِلی باید به سرم بگیرم؟! مملکته داریم؟!

Christmas gift!

2010-12-23T21:56:00.000+03:30

برای اولین بار درعمرم کادوی کریسمس گرفتم! اونم به این خوشگلی D: این دوتا خودم هستیم و خودش! D:

کلی ذوق دروکردم D: باشد که روزی کادوی ولنتاین دریافت کنیم! D:

ملک سلیمان نبی

2010-12-09T18:54:00.000+03:30

زندگی حضرت سلیمان، حداقل اون چیزی که ما از آیات قرآنی می‏دونیم، اونقدر جذاب و هیجان‏انگیز هست که بتونه سوژه یه فیلم سینمایی یا حتی سریال درست و حسابی بشه. ولی از اونجایی که به هر حال ما متخصص خراب کردن هر چیزی هستیم، از مملکت و دین و دانش و ادبیات و سینما گرفته تا اقلیم و آب و هوا، بالطبع فیلم میلیاردیمون هم اون چیزی نیست که می‏بایست باشه. قبل از دیدن فیلم سعی کرده بودم که هیچ نقدی نخونم تا تأثیری روی قضاوتم در مورد اون نداشته باشه. ولی اون چیزی که دیدم با انتظارات من به عنوان یک مخاطب معمولی، فاصله زیادی داشت.

مهم‏ترین اشکال این فیلم به نظر من کارگردانی اون بود! برای چنین پروژه عظیمی بهتر بود از کارگردان‏های مجرب‏تری که حداقل تجربه ساخت فیلم‏های تاریخی رو دارن استفاده می‏شد. شاید به خاطر همین بود که فیلم، بازی‏های درخشان و صحنه‏های خیلی تأثیرگذاری نداشت!

انتخاب بازیگران این فیلم که البته قراره یه سه‏گانه سینمایی باشه هم چنگی به دل نمی‏زنه. وقتی بازیگر نقش اصلی این فیلم یک روز مونده به آغاز فیلمبرداری تغییر می‏کنه (+)، معلوم میشه که انتخاب بازیگران مشکلاتی داشته! آخه مثلاً اینا نگفتن چطور میشه دو، سه تا برادر (پسران داوود نبی) اینقدر از لحاظ چهره با هم متفاوت باشن؟! یکیشون بشه ماهرویی مثل سلیمان و دیگران اونطوری! (قصد من توهین به هیچ فرد خاصی نیست. غرض فقط مقایسه است). الهام حمیدی هم که دیگه تبدیل شده به یه نقش کلیشه‏ای. زن پیامبر، معصوم و پاک!

و اما در مورد جلوه‏های ویژه که بیشترین هزینه رو برای این فیلم داشته. باید بگم که جلوه‏های ویژه این فیلم در سینمای ایران بی‏نظیره. حرفه‏ای و تا حدودی جذاب ولی نه تازه و جدید. با اینکه عوامل فیلم وجود شباهت‏های (تقلیدها(؟)) فیلمشون رو با سینمای هالیوود انکار کردن ولی حقیقت اینه که بیننده ایرانی که طرفدار پر و پا قرص سینمای هالیووده، هیچ چیز جدیدی که قبلاً در فیلم‏های آمریکایی ندیده باشه، اینجا نمی‏بینه! به‏خصوص اون دود سیاه که خودِ خود لاست بود!

در مورد داستان فیلم، تا اونجایی که من اطلاع دارم، علاوه بر قرآن و متون اسلامی از کتابهای دینی یهود هم استفاده شده. اگر چه فیلم به شدت ضد یهود به نظر میاد و احتمالاً اعتراضاتی رو هم در پی خواهد داشت! و اما داستان، همون تنازع دیرین شیطان و انسانه ولی این بار به شکل متفاوتی روایت شده. متفاوت از لحاظ سینمای ما و آموزه‏های دینی ما نه از لحاظ اون چیزی که معمولاً در ژانر وحشت در فیلم‏های آمریکایی دیدیم (مثل جنی شدن افراد!). همین جا بهتره بگم که این فیلم به هیچ وجه برای کودکان مناسب نیست! صدای بسیار بلند دالبی، صحنه‏های ناگهانی، شکستن سکوت با صداهای بسیار بلند، شبیه‏سازی اجنه و شیاطین و حتی فضای تاریک فیلم و سالن سینما باعث میشه بچه دچار وحشت بشه. اینو از عکس‏العمل بچه‏هایی که توی سالن سینما بودن فهمیدم. یه دختر بچه بود که تا آخر فیلم دوام نیاورد و رفت بیرون!‎‏

به هر حال بدون شک برای ساخت این فیلم زحمات بسیار زیادی کشیده شده. اگر چه بار اصلی مصائب یک فیلم بیشتر به دوش کارگردانه ولی معلومه که همه عوامل بسیار زحمت کشیدن برای خوب درآوردن اون. با همه انتقاداتی که به فیلم وارده ولی به عنوان اولین تجربه در سینمای ایران، شاید بهتر باشه کمی منصفانه‏تر بهش نگاه کنیم.

من بالشخصه معتقدم که ساخت این فیلم با همه هزینه هنگفتی که داشته اتفاق بسیار خوبیه و دریچه‏های تازه‏ای رو به سوی سینمای مرده ما باز می‏کنه. به خصوص اگر جهانی بشه. در مملکتی که همه پروژه‏های سنگین یا دولتیه یا باید از طرف دولت حمایت بشه که بتونه به مرحله عمل دربیاد، وادار کردن دولت به سرمایه‏گذاری در هنر به خصوص سینما که فراگیره، نقطه عطفیه برای جرأت دادن به اهالی سینما در خلق آثار بزرگ.

ملک سلیمان نبی علیرغم همه اونچه گفته شد، آدم رو به فکر فرو می‏بره! وقتی سلیمان رو می‏دیدم درست همون احساسی رو داشتم که زمان دیدن مختارنامه دارم. احساس متزلزل بودن! مقایسه‏ها هستن که هجوم میارن به سمت آدم. مقایسه خود با مردم اون زمان، مقایسه این زمان با اون زمان. و همه‏اش تکرار این سؤال که من اگر بودم کدوم طرف بودم!

شب ممکن

2010-12-06T22:02:00.000+03:30

نوش‏داروی پس از مرگ سهراب، همیشه و در هر زمان تلخ‏ترین بیهوده‏ی جهان است.
از متن کتاب

"شب ممکن" رو خیلی وقت پیش،موقعی که می‏خواستم برای کسی کتاب کادو بخرم، برای خودم برداشتم! بدون اینکه چیزی در موردش خونده باشم. همینجوری، شاید چون رو پیشخون نشر چشمه بود یا جزء پر فروش‏های هفته. نخونده بودمش تا همین پریروز.
به نظر من ادبیات معاصر، به خصوص داستان‏نویسی معاصر یه ویژگی مهم داره و اون غافلگیر کردن خواننده است! به قول آقای شهسواری "خواهم گفت چرا"! و همین ویژگی نوعی جذابیت خاص رو برای اون به وجود آورده. علاوه بر این، اکثر رمان‏های جدید پُرند از اسامی خاص و مکان. مکان که اکثراً خیابان‏های تهرانه و اسامی هم نویسنده‏ها و خواننده‏ها، فیلمسازان و قس علی هذا. رمان شب ممکن هم از این روند مستثنی نیست. بنابراین در این نوع رمان‏ها احساس غریبگی نداری نسبت به زمان و مکان بستر حوادث. تنها اشکال این امر شاید این باشه که رمان رو با احتمال مخالف صفری زمان‏دار و تاریخ مصرف‏دار می‏کنه. شاید البته!
شب ممکن داستان پنج شبه از زبان افراد مختلف با برداشت‏های متفاوت. هر چند تفاوت چندانی در نحوه روایت و لحن، احساس نمیشه(به جزآخری، شب شیان). داستان به ظاهر حول و حوش یه مقطع زمانی از زندگی دو شخصیت اصلی (مازیار و هاله) می‏چرخه که ترتیب منظمی هم نداره و باید ترتیبشو یه جورایی از کل داستان کشف کرد! داستان زندگی‏‏ای که خیلی هم خاص نیست (منظور داشتن ویژگی خاصه) و این شخصیت‏های داستان هستن که خیلی خاص و منحصر به فردند. در مورد شخصیت‏های داستان هم تکلیف آدم مشخص نیست. به خصوص در مورد مازیار! آدم نمی‏دونه دوستش داشته باشه یا ازش بدش بیاد! شخصیت ساخته شده، شخصیت با ثباتی نیست به نظر من با اون نظریه خودخواهی متعالیش!
فصل آخر کتاب دقیقاً همون نقطه غافلگیریه! خیلی هم قشنگ غافلگیرت می‏کنه! من که اصلاً خنده‏م گرفته بود! (اگر کتاب رو نخوندید از اینجا به بعد رو نخونید). در حقیقت آخر سر می‏فهمی همه چیزایی که قبلاً خوندی، آش شله قلمکاری است پخته دست نویسنده که برداشته یه چند تا آدم واقعی رو ریخته تو مخلوط کن بعدش از خمیر به دست اومده آدمای جدید ساخته! به نظر من که محشر بود!
من فکر می‏کنم آدم‏های دنیای داستان نویس‏های ما با آدم‏های دنیای واقعی ما فاصله چشمگیری دارن. خیلی از فضاها و آدم‏های ساخته شده توسط اونا اگرچه ممکنه وجود داشته باشن ولی فراوانیشون نسبت به جمعیت کل کشور ما خیلی کمه. با اینکه به شخصه خوندن داستان‏ها و سبک زندگی خواص رو ترجیح میدم (چونکه زندگی عوامانه رو که خودمون داریم می‏بینیم و می‏کنیم!!!!!)، ولی به نظر میاد که این باعث میشه تعداد افرادی که بتونن با این شخصیتها ارتباط برقرار کنن خیلی زیاد نباشه (شاید این ناشی از قرار گرفتن نویسنده‏ها در یک فضای خاص روشنفکری و البته ایزوله است!). و آخر اینکه شاید ایراد بنی‏‏اسرائیلی به نظر بیاد ولی یه نکته کوچکی هم که کمی منو اذیت کرد، کمبود کاما بود در جاهایی که باید بود!
فکر کنم قبل از این از محمد حسن شهسواری کتابی نخونده بودم. هر چند کتاب پاگرد رو که سرچ کردم عکس رو جلدش به شدت برام آشنا می‏زد ولی خودش که تو کتابخونه‏م نبود! به هر حال چه کتاب قبلیش رو خونده باشم چه نخونده باشم به نظرم این یکی، کار جالبی بود. شاید شهسواری هوش کسانی مثل رضا قاسمی رو نداشته باشه ولی نویسنده زبر دستیه و تا حدودی خلاق و قشنگ مشخصه که از فکرش خوب استفاده می‏کنه. ایشون از معدود کسانیه که دلم میخواد از نزدیک ببینم! D:

شب ممکن- محمد حسن شهسواری- چاپ دوم- نشر چشمه- 3400 تومان

سلام عرض شد! D:

2010-11-20T23:35:00.000+03:30

- برام مسجل شده که قضاوت‏های اولیه آدم درباره افراد نه تنها اشتباه نیست بلکه خیلی هم درسته!
- آدما رو نمیشه عوض کرد پس بیخود زور نزنید! مگر اینکه خودشون بخوان عوض شن!
- برای نمیدونم چندمین بار به این نتیجه رسیدم که دنیای واقعی با این دنیای مجازی که ما واسه خودمون ساختیم زمین تا آسمون فرق داره! فریب نخورید! به واقعیات وصل شوید!

همینا! D:
بعد از اینا:

یه اتفاق ناگوار هم برام افتاده! میزان کتابخوانیم داره به سمت صفر میل می‏کنه! اصلاً خیلی ناجوره! درگیری‏های بیخودی نمیذاره! تازه دیگه از خودم روم نمیشه که بگم همچنین کلیه فعالیت‏های فرهنگی از قبیل سینما و تئاتر و کنسرت رفتن و حتی کلاس زبان! چه غلطی می‏کنم معلوم نیست!
دیشب از بی‏فیلمی نشستم دسپرادو دیدم! فکرشو بکن! فیلم دوران خیلی جوانی! حال داد! D: به ویژه اون صحنه آخرش کشت منو (همونجا که آقای خوشتیپ به شیوه‏ای بسیار دلنشین از خانوم خوشگله تشکر کرد! به این میگن مررررد! یه کم یاد بگیرید)! ;)
جهت تبلیغات و غیره: خانم ماندانا مجدداً منت نهادن بر سر وبلاگستان و یه کتاب دیگه خوندن! زندگی در پیش رو، رومن گاری. کسانی که کار قبلی ایشون رو شنیدن (ناتور دشت) و دوست داشتن می‏تونن تشریف ببرن اینجا و این یکی رو هم دانلود کنن. هر چند من هیچ تضمینی نمی‏کنم که چه مدت قراره برید سر کار و چقدر ایشون جان به لب کنن ملت رو!

سفرنامه حج - قسمت هفتم

2010-09-20T21:24:00.003+04:30

تو شهر مکه هم مثل مدینه یه گشت داشتیم یا همون زیارت دوره اماکن مقدس. طبق معمول تا ملت جمع بشن و راه بیفتیم یه کم طول کشید. اولین جایی که رفتیم قبرستان معلاه (ابوطالب) بود. عبد مناف (جد بزرگ پیغمبر)، عبدالمطلب، ابوطالب، حضرت خدیجه کبری و قاسم و طاهر (فرزندان پیغمبر) در این قبرستان دفن شده‏ن.

قبرستان ابوطالب

در این قبرستان هم مثل سایر قبرستان‏های عربستان، هیچ خبری از سنگ قبر و نام و نشون نیست. زمینی صاف و پوشیده از خاک با چند تایی سنگ منظم چیده شده و خیل کبوترها! دیگه هیچی! حتی دورش هم سکوهای بلندی وجود داره که کسی نتونه وارد بشه. ایرانی‏هایی که در واقعه سال 66 کشته شدن هم ظاهراً در این محل خاک شده‏ن (حدود 400 نفر). بدون هیچ قبر و نشونی.

بعدش رفتیم برای دیدن غار حرا. البته از پایین و از دور! البته اونطوری که می‏گفتن مسیر رفتن به بالای کوه بسیار صعب العبوره، حتی الان که اونو به شکل پلکانی درست کردن. من نمی‏دونم پیامبر چطوری این راه سخت رو می‏رفته و حتی بدتر از اون، حضرت خدیجه چطوری برای پیامبر (ص) آب و غذا می‏برده بالا!!!

نمایی از غار حرا

همونجا اعلام کردن که ساعت 2 نصفه شب برنامه صعود به غار رو دارن. ولی از قبلش گفته بودن که سعودیها یه تعدادی میمون و گربه تربیت کردن که به زوار حمله کنن و وسایلشونو بدزدن! منم که ترسو زود قید بالا رفتنو زدم! بعداً اونایی که رفته بودن گفتن هیچ خبری ازاین جونورها نبوده!!!

بعد سوار اتوبوسها شدیم و حرکت کردیم به سمت منا و مشعرالحرام و عرفات. همونطوری که می‏دونید، اعمال این سه مکان در عمره وجود نداره و به همین خاطر فقط برای بازدید ما رو بردن اونجا.
منا جاییه که حجاج از روز دهم تا دوازدهم ذی‏الحجه توش توقف دارن و رمی جمرات در این محل انجام میشه. توی منا اصلاً از اتوبوس پیاده نشدیم. فقط خیل عظیم چادرهایی رو که توی بیابون آماده هستن و در همون چند روز حجاج توش زندگی می‏کنن، از دور دیدیم. به علاوه مکان رمی جمرات که الان چند طبقه شده و ستونهای شیطان هم تبدیل شده به دیوار شیطان! هر چند این تبدیل به خاطر حفظ جان حجاج بوده (ظاهراً اینجا تلفات داشته قبلاً!) ولی باز هم علمای شیعه اجازه رمی جمرات از طبقات بالاتر رو نمیدن!
مشعرالحرام یا مزدلفه (یعنی محل ازدحام مردم) جاییه که همه حجاج در شب دهم ذی‏الحجه دراین مکان جمع میشن و شب زنده داری می‏کنن برای حصول شعور و بعد از طلوع آفتاب به منا میرن. هیچ نوع امکاناتی در مشعر وجود نداره به جز چند توالت که اونا رو هم ظاهراً تازگیها ساختن.
و اما عرفات. عرفات منطقه وسیعی با مساحت حدود 18 کیلومترمربعه که حجاج در حج تمتع باید در روز عرفه از ظهر تا مغرب در این منطقه حضور (وقوف) پیدا کنن. در واقع اینجا منطقه‏ایه که حجاج اول به اونجا میرن، قبل از مشعر و منا. عرفات از معرفت میاد به معنی شناخت.

منطقه عرفات

حالا علاوه بر این روایت که انسان باید تا قبل از پایان اعمالش در این مکان به معرفت حق دست پیدا کنه، روایت دیگری هم هست که به این علت به این منطقه میگن عرفات که آدم و حوا پس از هبوط در کوه جبل‏الرحمه که در این مکان قرار داره، همدیگه رو دیدن و باز شناختن. خیلی جالبه اگر حقیقت داشته باشه و البته تا حدودی غم‏انگیزناک!

جبل‏الرحمه

توی عرفات یک عالمه شتر بود که تزیینشون کرده بودن و به محض پیاده شدن از اتوبوس ریختن رو سرمون که بریم سوار شیم! منم که ترسو! هی فرار می‏کردم!

تو راه برگشت کوه ثور رو هم بهمون نشون دادن. همونکوهی که پیغمبر و ابوبکر به مدت سه روز در اون مخفی شدن تا از شر مشرکان مکه و قصدشون مبنی بر کشتن رسول خدا در امان باشن. همونجایی که دم غار پس از ورود پیامبر به اذن خدا عنکبوت تار تنیده و کبوتر تخم گذاشته تا مشرکان حتی گمان هم نبرن که ممکنه رسول خدا توی این غار باشه!

کوه ثور

پ. ن.:

- اول اینکه تموم شدن سفرنامه در قسمت هفتم رو به فال نیک می‏گیریم! ;)

- بدون اغراق باید بگم که شنیدن هیچ وقت مانند دیدن نیست! به نظر من جایی که از همه مکان‏های عالم در قداست پیشی داره باید از نزدیک دیده بشه. حس‏هایی که آدم اونجا داره با همه حس‏های دیگه زندگی فرق داره. قابل توصیف نیست. فقط باید رفت و دید. من از روزی که برگشتم مشتاقانه دلم میخواد که باز هم برم!

- با اینکه سفر متفاوتی بود ولی من آدم متفاوتی نشدم! سفر آدمو متفاوت نمی‏کنه بلکه شعور و معرفته که باعث ایجاد تحولات میشه. باور کنید رسیدن به این مرحله از شعور و معرفت کار هر کسی نیست. شاید یک از هزارها! بنابراین از منم توقعی نیست!

- ما یکبار هم از مسجد تنعیم در مکه محرم شدیم و اعمال عمره به جا آوردیم. اون شب یکی از خانوما که دختر جوان 20 ساله‏ای بود به شدت دچار شک و اضطراب شده بود و مثل ابر بهار گریه می‏کرد. بردمش یه کم آرومش کردم و گذاشتم دوباره وضو بگیره. من و اون از اعمال دسته جمعی باز موندیم تقریباً. به سعی رسیدیم ولی برای طواف نساء باز هم حالش بد شد! من با چشم خودم داشتم می‏دیدم که دختر بیچاره داره از اضطراب دیوونه میشه! هر کاری می‏کردم آروم نمیشد. تا بالأخره با خواهرم کمکش کردیم تا بتونه اعمالشو تموم کنه. من از نزدیک دیدم که دین اگر اشتباه فهمیده بشه توانایی مسخ آدما رو داره وگرنه چه دلیلی وجود داره که اعمالی که باید باعث آرامش انسان باشن تا این حد باعث دلهره و اضطراب بشن!

- بهترین لحظات این سفر، موقع طواف بود. اصلاً یه حال عجیبی به آدم دست میده! حس میکنی همین الانه که همه آرزوهات برآورده بشه! همین الانه که تموم گناهات بخشیده بشه! شور داره. حال داره. هرچند ناگفته نماند که ملت بد اذیت می‏کنن! من نمی‏دونم اینا چرا هولن اینقدر! یعنی تا می‏تونن آدمو هل میدن، تنه می‏زنن، فشارمیدن! اونجا انگار اصلاً محرم و نامحرم معنی نداره! یعنی طوریه که بعد از هفت دور طواف انرژی آدم تخلیه شده‏س! دیدن حجرالأسود که اصلاً جزء محالات بود! با اونهمه تجمع مردان نیمه برهنه غول پیکر! من یکی که بی‏خیالش شدم!

- یکی دیگه از لحظات قشنگ اونجا، نگاه کردن به خانه کعبه بود. دلم می‏خواست ساعتها یه گوشه می‏نشستم و نگاش می‏کردم. ولی باور می‏کنید که نمیشد؟! بس که اونجا آدم کار داره که انجام بده! تازه ما قید بازار و خرید رو بالکل زدیم. اگه این کار رو نمی‏کردیم که دیگه واویلا بود!

- مسجدالحرام از تمیزی برق می‏زنه که البته بی‏دلیل هم نیست. سیستم جالبی داشتن برای تمیز کردن. یهو یه گروه بیست، سی نفره معلوم نیست از کجا سبز میشدن! با یه نوار قرمز یه منطقه وسیع رو احاطه می‏کردن و در عرض کمتر از 3 دقیقه می‏شستن و خشک می‏کردن و بعدش هم با همون سرعتی که ظاهر شده بودن، محو میشدن! آدم انگشت به دهن میموند! فقط بعضی وقتها که داشتی طواف می‏کردی و میومدن طوافت رو خراب می‏کردن لج آدم درمیومد!

- به طور کلی سعودیها آدمها باهوشی نیستن. قصدم توهین نیست ولی خب باهوش نبودن هم که فحش نیست! ولی در عوض هم سعودیها و هم سایر مسلمونها، آدم بسیار آرام و بدون دغدغه‏ای به نظر میان! اونهمه تشویش و اضطرابی که در چهره تک تک مردممون هر روز می‏بینیم به هیچ وجه اونجا دیده نمیشد! من فکر می‏کنم ما از همه ملل دنیا مشوش‏تریم!

- توی مدینه چندین بار گدایانی دیدم که میومدن آویزون آدم میشدن ولی تو مکه ندیدم.

- تمام اطراف مسجدالحرام در حال ساخت و ساز بود. منطقه خیلی وسیعی از اطراف حرم قراره از شهرجدا بشه و یه شکل ویژه و مدرنداشته باشه. رو اکثر ساختمونای مربوط به این پروژه اسم آل بن لادن بود. خاندان قدرتمندی هستن!

- تا یادم نرفته اینو هم بگم که تو ویزای زنان علاوه بر مشخصات یه گزینه دیگه هست با عنوان محرم! یعنی اسم یه مرد که محرم اون زنه باید اونجا باشه! برای من اسم مدیر کاروان رو زده بودن با نسب ابن الأخ! برادرزاده! یعنی خاک بر سر کلاه شرعیشون بکنن!

- به نظر من تیپ افرادی که میرن مکه خیلی عوض شده! قبلاً مکه رفتن در انحصار آدمهای مذهبی با تیپ خاص خودشون بود. ولی الان تقریباً از همه اقشار مردم با هر تیپ و قیافه‏ای حضور دارن و این جای خوشحالی داره. انحصاری کردن دین آفت دینه.

- روز آخر که دیگه می‏خواستیم برگردیم، یه گروه از خانومهای اهل تسنن ایرانی که از گنبد اومده بودن، کنارم نشستن. سر صحبت رو با یکی شون باز کردم و یه چند تا سؤال پرسیدم. آدم خوبی بود لحنش کمی آزرده از شیعیان. به هر حال همونطوری که ما در عربستان در اقلیت و محدودیت هستیم، اینا هم اینجا اینطورین. روزه بود و در تمام مدت سعی می‏کرد طوری حرف بزنه که به من برنخوره. منم چیزی نگفتم. خداوند حد و مرزهاش خیلی با مال ماها فرق داره و خوشبختانه اونه که باید قضاوت کنه!

- نکته آخرم باز هم یه چیزه. تا جوونید برید ببینید اونجا چه خبره. کاری به آخوند جماعت و عربها نداشته باشید. فضای اونجا متفاوته. برید حسش کنید. گفتنی‏ها زیاده ولی از شخص به شخص فرق داره. تجربه شخصی یه چیز دیگه‏س. برید تجربه کنید.

سفرنامه حج - قسمت ششم

2010-09-17T22:19:00.000+04:30

بعله! بالأخره بعد از گذشت شونصد روز اومدم مثلاً ادامه سفرنامه رو بنویسم! اینم سبک و سیاق جدید سفرنامه نویسیه! حالا دیگه باید ببینم چقدر حافظه‏م یاری می‏کنه!

بعد از شش روز توقف در مدینه، ساعت حدود ساعت پنج عصر به سمت مسجد شجره راه افتادیم. مسجد شجره در هشت کیلومتری مسجدالنبی قرار داره. کسانی که از مدینه به سمت مکه میرن باید فقط در مسجد شجره مُحرِم بشن، اونم داخل مسجد نه بیرون. از هتل مدینه همه سفید پوش شدیم. چهره‏ها کلی تغییر کرده بود! ولی اینهمه سفیدی در برابر اونهمه سیاهی‏ای که چشم ما بهش عادت کرده واقعاً دلنشین و آرامش بخش بود! و چه خوب که همه یکرنگ، نه یکرنگ بلکه بیرنگ، به مقدس‏ترین مکان زمین وارد میشیم.

اعضای کاروان در مقابل مسجد شجره

بردن دوربین به داخل مسجد شجره ممنوع بود. هرچند خیلی‏ها آورده بودن! حیاط مسجد مملو از جمعیت سفیدپوش بود. داخل هم همینطور. ما حدود سه ساعت در مسجد شجره توقف داشتیم. من یک کمی مضطرب بودم. البته چندان بدون دلیل هم نه ولی این اضطراب باعث شده بود که لذت کافی رو از حضور در چنین مکانی و انجام چنین مناسک زیبایی نبرم! در میقات کافیه لبیک رو بگی تا برای مدت کوتاهی مُحرم بشی. این دیگه به عهده خودته که بتونی تو این زمان مَحرم هم بشی.
وقتی مُحرم میشی انجام یه سری کارها برات ممنوع میشه. کارهایی که در حالت عادی هیچ نوع ممنوعیتی ندارن! باید خودِ خودت باشی وقتی میخوای در محضر پروردگارت ظاهر بشی. بدون هیچ زینتی. بدون هیچ آلایشی. رو نگیری، صورت نپوشونی، در آینه نگاه نکنی تا کمی خودِ خودنمات رو فراموش کنی، به بدنت لطمه نزنی. باید انسان باشی. همون انسان نیک سرشت فطری. دروغ نگی، قسم نخوری، نکُشی، طبیعت رو از بین نبری و حتی هیچ سلاحی هم نباید به همراه داشته باشی. خالصِ خالص مثل روزی که از مادر زاده شدی. زمینه مهیاست ولی برای من و خیلی‏های دیگه تنها به صورت نمادین! و کاش میشد واقعاً خالص شد. فکر کرد. عمیق شد. لبیک میگیم ولی چه لبیکی؟! مگر چقدر از انواع و اقسام شرک جدا شدیم که لبیک میگیم؟ جدا هم نه، چقدر سعی کردیم برای جدا شدن و دوری جستن؟! تقریباً هیچ! مگر چقدر التزام عملی داریم به توحید؟! از پدر و مادر و همسر تا دوست و رئیس و معلم، در هر کاری به نوعی، شریکی قائل شدیم برای او! امید به همه بستیم مگر او و توکل کردیم به همه غیر از او! سراسر ادعاییم و توقع! بماند! وقتی خدا با همه این احوال باز هم ما رو فرامی‏خونه و میخواد من چکاره‏م که حرف بزنم؟!

از مسجد شجره تا مکه راه تقریباً زیادیه. ساعت حدود دو نصفه شب بود که رسیدیم به هتل مکه. اول قرار بود راه به راه بریم اعمالمون رو انجام بدیم ولی بعد متأسفانه پشیمون شدن و قرار شد ساعت پنج صبح بریم برای انجام اعمال اونم بعد از صرف صبحانه! مصیبتی شده بود! همه جا پر بود از آینه. نپوشوندن صورت هم خودش مشکل عظیمی بود! من عادت دارم موقع خواب ملافه بکشم رو صورتم یا حداقل دستم رو بذارم رو پیشونیم! هیچکدومش نمیشد! یعنی عملاً تا صبح نخوابیدم! صبح هم به هیچ وجه میلی به صبحانه نداشتم.
تا همه جمع شدن و راه افتادیم هوا دیگه داشت روشن میشد و این یعنی باید اعمال رو تو گرمای روز انجام میدادیم! پر بودم از احساس شوق همراه با اضطراب! از در ملک فهد وارد مسجدالحرام شدیم. راهروی بلندی رو طی کردیم تا رسیدیم به خود خانه خدا. و چه عظمتی، چه حس بی‏نظیری. من آدم احساساتی‏ای نیستم ولی به واقع مبهوت شده بودم. قدم گذاشته بودم در وادی مقدسی که بهترین و صالح‏ترین بندگان خدا توش قدم گذاشته بودن و ساخته بودنش. مکانی که برگزیده خداست. و سجده کردم. این بار درست در مقابل جایی که همیشه از دوردستها به سمتش سجده کرده بودم. کاملاً نزدیک، کاملاً ملموس.

بیرون مسجد الحرام. باب ملک فهد.

نمایی از کعبه. در مقابل رکن حجرالاسود. رکنی که طواف از اونجا شروع و به اونجا ختم میشه.

نمای نزدیکتر. پشت سرم مسعی است. یعنی جای سعی بین صفا و مروه.

اعمال رو به صورت دسته جمعی شروع کردیم. با اینکه حج اصلاً در جمع معنا پیدا می‏کنه ولی من دوست داشتم تنها می‏بودم! آدم وقتی تنهاست تمرکز بیشتری داره انگار! طواف رو شروع کردیم. در مطاف. فاصله بین کعبه تا مقام ابراهیم. از رکن حجرالأسود که قیامتی بود! هفت دور. و بعد نماز خوندیم. پشت مقام ابراهیم. دو رکعت. اندکی استراحت. نوشیدن آب زمزم و شروع سعی. بین کوه صفا و کوه مروه. هفت دور. به تعداد دورهایی که هاجر دویده بود هراسان و گریان تا شاید قطره آبی برای اسماعیل لب تشنه‏ش پیدا کنه. و فاصله زیاده. هر چند الان سقف داره و پنکه و زمین صاف ولی مسیر اونقدر طولانی هست که توان از تو سلب کنه! چقدر دوست داشتم این نقش رو. بازی کردن نقش هاجر رو. ببینید این زن چقدر مقام والایی داره که همه، از زن و مرد، باید نقش اونو بازی کنن تا حجشون کامل بشه.

کوه صفا. به روایتی آدم بعد از هبوط بر این کوه فرود آمده و حوا بر کوه مروه.

مسعی. فاصله بین صفا و مروه حدود 394/5 متره. یعنی چیزی حدود سه کیلومتر در هفت دور.
اون چراغهای سبز در دو طرف فاصله‏ای قرار دارن که مردها باید اون فاصله رو در حالتی بین دویدن و رفتن (هروله) طی کنن. به تقلید از هاجر.

بعد از اتمام سعی باید تقصیر کنیم. یعنی مقداری از موی سر یا ناخن رو کوتاه کنیم. بعد از تقصیر دیگه مُحرم نیستیم و بعضی چیزهایی که بر ما حرام شده بود دوباره حلال میشه. آخرین مرحله انجام طواف نساء و نماز طواف نساء هستش که می‏تونیم هم همون موقع انجامش بدیم هم بعداً. ولی خب معمولاً همه اعمالشون رو تکمیل می‏کنن و قبل از بازگشت به هتل حاجی میشن. تولد دوباره. پاک پاکی اگر خدا بخواد. حتی احتمالش هم هیجان زده‏م می‏کنه!

و اما، عکاسی در مسجدالحرام برای بعضی آزاد و برای بعضی ممنوع بود! از اونجایی که کلاً دید خوبی نسبت به ایرانیها وجود نداره، من همه عکسامو با احتیاط گرفتم. آخرش هم اونطوری که می‏خواستم نشدن. در طبقات بالاتر هم که سخت‏گیریها بیشتر بود. من هم فقط تونستم چند تا عکس با موبایل بگیرم از بالا که البته اگر می‏خواستم با دوربین هم میشد! نخواستم چون حوصله دردسرنداشتم. در اون وادی کارهای مهمتری هست ;)

چند نما از مسجدالحرام و کعبه از طبقه بالا

باز هم ادامه دارد! امیدوارم به زودی!

سفرنامه حج - قسمت پنجم

2010-08-21T15:33:00.000+04:30

بقیع
شاید برای همه ما این سؤال پیش اومده باشه که چرا اسلام با اینهمه فراگیری و جهان شمولی و قدرت خاصی که در جذب و تحریض ملل ضعیف داشته و در عرصه‏هایی از تاریخ موجب پیشرفتهای زیادی در علوم بوده، هیچ وقت به عنوان یک قدرت عظیم در جهان کنونی مطرح نشده؟! چرا بیش از یک میلیارد مسلمانی که در جهان وجود دارن، و این قدرت انسانی بزرگی محسوب میشه، هیچگاه قدرت اجرایی و حتی قدرت علمی و فرهنگی نداشتن و ندارن؟! جواب کاملاً واضحه! وجود اختلافات دامنگیر و خانمانسوز بین اونها! مسلمانها مشکلشون اینه که هیچ کدوم اون یکی رو قبول نداره! همه همدیگه رو به نوعی کافر می‏دونن! و شما در کدوم یکی از ادیان همچین جهالتی رو بین پیروانش سراغ دارید؟! متأسفانه علمای مذاهب خودشون سردمدار دامن زدن به اختلافات هستن و مطمئناً تا زمانی که اوضاع اینطوریه وضعیت اسفناک اسلام و مسلمین هم همینی خواهد بود که الان هست. با اینکه این اختلافات ریشه عمیقی دارن (یعنی دقیقاً از تاریخ رحلت پیامبر بگیر تا همین حالا!) ولی باز هم به نظر من راه حل‏هایی برای بر طرف شدن اختلافات حداقل به صورت ظاهری وجود داره. کافیه کمی، فقط کمی سعه صدر وجود داشته باشه و مفهوم گمشده آزادی! من نمیخوام نسخه بپیچم اونم با اینهمه تنگ نظری و تعصبی که تو هر طرف وجود داره ولی میخوام بگم که بالأخره اسلام و مسلمین باید فکری به حال خودشون بکنن!

از اونجایی که قبرستان بقیع یکی از جاهاییه که تخریبش توسط آل سعود، آتش اختلاف بین شیعه و سنی رو بسیار دامن زده، دوست دارم بیشتر در موردش صحبت کنم. قبرستان بقیع جاییه که مدفن بسیاری از بزرگان اسلام بوده و تا قبل از سال 1304 شمسی هم همه این بزرگان گنبد و بارگاه داشتن. ولی همونطوری که خودتون بهتر میدونید به بهانه مبارزه با شرک همه‏ش با خاک یکسان شده.

بقیع قبل از تخریب

من کاری به عقاید وهابیون و حتی شیعیان ندارم. ولی اونچه که در کل دنیا مرسومه (به جز کشورهای عقب مونده که البته متأسفانه بیشترشون هم مسلمون هستن!) حفظ آثار تاریخی و بزرگان تاریخه هرچقدر هم که تاریخ سیاه بوده و هر چقدر هم که طرف ظالم بوده! از بین بردن آثار تاریخی، تاریخ رو که عوض نمی‏کنه! فقط هویت یه ملت، یه عقیده، یه نسل رو از بین می‏‏بره و این به نفع هیچ کس نیست! حیف که انجماد فکرها همیشه وجود داشته و دور و بر ما بیش از همه جا!

بقیع پس از تخریب
(عکسهای بقیع از اینجا)

گفته بودم که در عربستان (یا حداقل مکه و مدینه) محدودیت‏های زیادی برای زنان وجود داره. یکی از این محدودیت‏ها، ممنوعیت ورود به بقیعه. تنها بعد از نماز عصر (یعنی اوج گرما!) به مدت یک ساعت زنها می‏تونستن تا پشت میله‏های بقیع برن و از دور قبرستان رو ببینن که اونهم با حضور گسترده مأموران نظامی باز هم محدودتر میشد. این محدودیت باعث ایجاد ازدحام بسیار زیاد و وقوع صحنه‏های بعضاً ناخوشایند بود که موجبات خنده و استهزاء مأمورا رو حسابی فراهم می‏کرد! من با اینکه خیلی دوست داشتم بقیع رو حتی شده از فاصله به اون دوری ببینم ولی وقتی دیدم اوضاع اینطوریه پشیمون شدم و از همون پایین زیارت‏نامه خوندم ولی با دلی گرفته و رنجیده! (بقیع نسبت به مسجدالنبی در بلندی قرار داره و باید از یک سری پله بالا بری تا برسی به پشت میله‏های اون). اون بالا تو اون یک ساعت محشر کبری بود! چیزی تو مایه‏های جلوی ضریح امام رضا که اون رو هم هیچ وقت نرفتم!
برای مردها در ساعاتی که در بقیع بازه، محدودیتی در رفت و آمد وجود نداره. ولی توصیه اکید شده بود در جزوه‏هایی که بهمون داده بودن مبنی براینکه زائران از خاک بقیع برندارن، به سر و صورت نزننش، عریضه و پول و پارچه و شمع نندازن و از این قبیل.

با اینکه این مطلب یه کم طولانی میشه و میره جزء اون مطالبی که احتمالاً هیچ کس حوصله نداره بخوندش ولی دوست دارم یه تیکه از کتاب "خسی در میقات" جلال آل احمد رو اینجا بیارم. نظر جالبیه ولی به معنای موافقت یا مخالفت من با این نظر نیست!

" [...] و حالا چنان عدالتی در مرگ و چنان مساواتی که هرگز ندیده بودم! یا شاید حضور قبور رجال مذاهب مختلف اسلام در یک جا حکم شاهانی بوده که در گلیم محصور این اقلیم خاکی نمی‏گنجیده ...؟ شاید می‏خواسته‏اند جوار بارگاه پیغمبر هر بقعه‏ای را از خودنمایی باز دارند ...؟ آخر فاصله "بقیع" تا مسجد پیغمبر دویست متر هم نیست. نه ... از اینسعودی‏ها - آن هم در آن زمان نمی‏شود سراغ چنین شعوری گرفت. کسی که این تعبیرها و تفسیرها را بلد است عقلش به این هم می‏رسد که به جای گور این همه بزرگان بنای یادبودی وسط بقیع بگذارد و اسم همه‏ی ایشان را به ترتیب تاریخ تولد و مرگشان، بر سنگ بنا نقر کند. چاره‏ای نیست جز اینکه بگوییم سعودی‏ها لیاقت اداره این مشاهد را ندارند. مدینه و مکه را باید از زیر نگین این حضرات بیرون کشید و دو شهر بین‏المللی اسلامی اعلام کرد.
[...] مثل دیگران پاها را برهنه کرده، خاک نرم این گورستان عتیق را می‏شکافتم و می‏دیدم که چهارده قرن سنت اسلامی در چنین خاکی، اکنون راهبر نیست به چیزی یا جایی. آخر مردمی هستند و معتقدند و بگیر که مرده پرستند. اما من احمق یا توی سعودی بسیار عاقل! چه حق داریم مقدسات ایشان را با خاکی یکسان کنیم که زندگی روزانه آنهاست؟ آنکه از حقارت زندگی روزمره خود گریخته و به اینجا آمده، می‏خواهد جلال ابدیت را در زیبایی بارگاهی مجسم ببیند. و به چشم سر ببیند. این رو تو بت پرستی بدان اما با اساطیر چه می‏کنی؟ مگر نخوانده‏ای که حتی موسی به میقات رفت تا خدا را لمس کند؟ و به چشم سر ببیند. و دیگر قضایا ... و آن وقت تو از او باج هم می‏گیری. از همین مرد بت پرست شیعه یا حنفی یا زیدی یا بهره‏ای که به زیارت آمده. و مگر تو نکیر و منکر مردمی؟ یا دعوت جدید آورده‏ای؟ قریش که حاجبان آن خانه بودند با سپردن رسم حج به اسلام ایمان آوردند و تو اکنون ریزه‏خوار نعمت آنانی. و اگر این چاههای نفت ته بکشد، که تنها نردبان صعود تو بود از عربیت چادرنشین جاهلی به حکومتی متعصب، نمی‏بینی که باز محتاج این خلایق حجاجی؟ و ببینم نفت زودتر ته می‏کشد یا این ادب هر ساله حج؟ اینها را حتماً می‏دانی. اما نمی‏بینی که در این اجتماع هر ساله چه نطفه‏ای نهفته است برای دنیایی بودن. برای حقارت‏ها را فراموش کردن و جزء‏ها را در کل فراموش کردن ... " ‎‏

سفرنامه حج- قسمت چهارم

2010-08-20T10:50:00.008+04:30

در ادامه بازدید از اماکن مقدس شهر مدینه، دو جای دیگه رو هم دیدیم.
مسجد الإجابه یا مسجد مباهله در فاصله حدود 400 متری شمال شرقی بقیع قرار داره. مباهله پیامبر (ص) با علمای مسیحی نجران قرار بوده در این محل انجام بشه که علمای مسیحی با دیدن پیامبر و علی و فاطمه و حسن و حسین، از مباهله منصرف میشن و پیامبر هم در این محل مسجدی بنا می‏کنن (مباهله به معناي رهاكردن و قيد و بند چيزي را برداشتن است، همان طور كه ابتهال در دعا يعني تضرع و زاري به درگاه باريتعالي و واگذاري امور به او تا خود هر طور كه صلاح مي‌داند به كارها سر و سامان دهد. مفهوم متداول مباهله به معناي نفرين كردن دو نفر به يكديگر است و اينكه وقتي در بيان حقيقت مسأله‌اي از دين، عقل و استدلال و آيات روشن الهي كارگر نمي‌افتد دو گروهي كه هر كدام نظر خود را دارند در محلي جمع مي‌شوند و به درگاه خداوند دعا و تضرع مي‌كنند تا خود حقيقت را آشكار و دروغگويان را رسوا سازد و مجازات كند). البته ما مسجد رو فقط از بیرون دیدیم و یادم نیست درش بسته بود که نرفتیم داخل یا به خاطر کمبود وقت نرفتیم!

مسجد الإجابه

مسجد بلال (این مسجد رو فقط در حال حرکت اتوبوس دیدیم و توقف نداشتیم)

دومین جایی که اون روز رفتیم، محله شیعیان مدینه بود. محله‏ای بسیار فقیرنشین ولی به نظر من بسیار زیبا. دلیل زیباییش هم وجود باغهای سرسبز خرما و عبور آب از بین نخلستانها بود. محله شیعیان (که احتمالاً تا حدودی آبادی و سرسبزیشو مرهون کمکهای ایرانیهاست) محله جالبی بود. یک اقلیت بسیار کوچک و به نظر خیلی هم مظلوم. آدم تا در مقام اقلیت یک جامعه نباشه نمی‏فهمه اقلیت بودن یعنی چی. به خصوص اقلیتی مثل شیعه که وهابیت کلاً ریختن خونش رو مباح میدونه!

ورودی محله شیعیان (اعضای کاروان ما در حال ورود)

بعد از ظهر بود که رسیدیم اونجا و قرار شد تا بعد از نماز مغرب و عشا بمونیم. من یه گشتی زدم و یه کم عکس و فیلم گرفتم. محله در عین زیبایی به نظرم خیلی دلگیر بود. تو نخلستانهایی مثل همین نخلستانها بوده که علی (ع) از دست مردم نادان با چاه درد دل می‏کرده. بدون اغراق باید بگم که صدای ناله‏های علی رو هنوز هم میشه از این شهر شنید (و هر جای دیگه‏‏ای که نادانی حرف اول رو در اسلامش میزنه!).

محله شیعیان مدینه

قسمت زنانه مسجد شیعیان که البته در واقع حسینیه بود، اتاق بزرگی در زیرزمین بود که برخلاف مسجدالنبی، اصلاً تمیز نبود! فرشهای کهنه پر از خاک و بعضاً زباله! در قسمتی از مسجد، زنها دور هم جمع شده بودن و مولودی می‏خوندن. تقریباً به سبک و سیاق خودمون (ایام ولادت امام حسین، امام سجاد و حضرت ابالفضل العباس ما در مدینه بودیم). بعد از نماز مغرب و عشاء، موقعی که داشتیم با اعضای کاروان برمی‏گشتیم همه خوشحال بودن از اینکه بعد از مدتها تونستن نمازشون رو با مُهر بخونن!

ادامه دارد ...

سفرنامه حج - قسمت سوم

2010-08-16T01:18:00.000+04:30

معمولاً کاروان‏ها یه تور گشت در مدینه دارن که بهش میگن زیارت دوره اماکن مقدس. زیارت دوره درمدینه شامل بازدید از کوه احد، مسجد ذو قبلتین، مساجد سبعه و مسجد قبا هست.
اولین جایی که رفتیم کوه و منطقه احد بود. این منطقه در پنج ونیم کیلومتری مسجد نبوی قرار داره و همونطور که می‏دونید غزوه احد در سال سوم هجری در این محل اتفاق افتاده. در این جنگ تعداد مسلمانان 700 نفر و تعداد کفار 3000 نفر بوده و بیش از 70 نفر از مسلمونا هم در این جنگ شهید شدن. اصل داستانش رو هم که خودتون می‏دونید.

کوه احد

اگر فیلم محمد رسول‏الله رو دیده باشین (که قطعاً دیدین!) ماجرای شهادت حمزه عموی پیغمبر (با بازی درخشان مرحوم آنتونی کویین) رو می‏دونید و همه جریانات مثله شدن بدنش و جگرش توسط هند جگرخوار همسر ابوسفیان. اینجا هم برای جلوگیری از ایجاد مقبره و زیارتگاه، دور تا دور قبور شهدای احد رو حصار بلندی کشیدن. تنها تفاوتی که با بقیع داره اینه که دو، سه تا تابلو برای معرفی و زیارتنامه به چند زبون (که فارسی توش نداشت) هم نصب کردن.

قبر حمزه سید الشهدا عموی پیامبر

اینجا هم مثل مسجدالنبی وقتی آدم قدم میذاره توش ناخودآگاه روحش و ذهنش پرواز می‏کنه به صدر اسلام و ماجراهایی که پیغمبر و اصحابش با اونها دست و پنجه نرم کردن. خداییش اسلام آوردن در اون زمان خیلی سخت بوده و همراه با خطرات جانی و مالی. رو آوردن به عقیده و مسلکی اینچنینی خیلی فرق داره با عقیده و مسلک موروثی. همونطوری که طبق طبق ادعای مسلمونی ما قابل مقایسه نیست با خلوص اونها!

دومین جایی که رفتیم، مسجد قبلتین بود. در این مسجد قبله مسلمانان از بیت‏المقدس به سمت کعبه تغییر پیدا کرده. این اتفاق در پانزدهم شعبان سال دوم هجری رخ داده و دلیلش هم طعنه یهودیان بر مسلمانان بوده مبنی بر نداشتن قبله مستقل. مثل بسیاری از جاهای دیگه، در اینجا هم هیچ اثری از بافت قدیمی مسجد وجود نداشت و فقط مسجد بزرگی در مکان این حادثه احداث شده بود.

مسجد ذوقبلتین

این مسجد هم مثل سایر مساجد شلوغ بود و به زور تونستیم دو رکعت نماز تحیت مسجد توش بخونیم! درضمن، قسمت زنانه هم طبقه بالا بود که هم آسانسور داشتو هم پله برقی. با این حال ازدحام جمعیت باز هم رفت و آمد رو سخت کرده بود.

داخل مسجد ذوقبلتین

بعد از مسجد ذو قبلتین، به منطقه‏ای رفتیم که شش تا مسجد داشت که با مسجد ذوقبلتین به اونا مساجد سبعه میگن. این منطقه همون جاییه که جنگ احزاب (خندق) در اون اتفاق افتاده. در جنگ احزاب یهودیان مدینه و تمام قبایل و طوایف قریش با هم متحد میشن که به مسلمانان و پیامبر اسلام حمله کنن. در سپاه اسلام هم به پیشنهاد سلمان فارسی، دور تا دور شهر رو خندق می‏کنن که بنا بر روایات تاریخی همین خندقها علت اصلی پیروزی مسلمانان میشه. در همین جنگ بوده که علی (ع) با عمرو بن عبدود می‏جنگه و همون داستان آب دهان انداختن اون بر علی پیش میاد (او خدو انداخت بر رویی که ماه/ سجده آرد پیش او در سجده گاه). پیامبر در مورد این رویارویی فرمود: تمام ايمان در برابر تمام كفر قرار گرفت.
یکی از این مساجد هفتگانه، مسجد فتحه. توی همین مسجد بوده که پیامبر برای پیروزی مسلمین در جنگ احزاب دعا می‏کنه و دعای او پذیرفته میشه. در ضمن پایگاه فرماندهی رسول در جنگ هم بوده. سوره فتح هم در همین محل نازل شده. مسجد فتح بر دامنه شمال غربی کوه سلع و در جنوب غربی خندق واقع شده. مسجد در بلندی واقع شده و برای رسیدن به اون باید از پله بالا بریم. مسجد، یک مسجد ساده و کوچکه که با کمال تعجب همون بافت قدیمیش وجود داره و حفظ شده! بدون هیچ رنگ و لعاب و حتی فرش درست و حسابی!

مسیر بالا رفتن!

محراب مسجد فتح

ارتفاع مسجد

سایر مساجدی که در این منطقه وجود دارن، مسجد سلمان فارسی، مسجد امام علی، مسجد حضرت فاطمه زهرا، مسجد ابوبکر و مسجد عمر هست. اطلاعات بیشتر در مورد این مساجد رو اینجا بخونید.

مسجد سلمان فارسی در نهایت سادگی و بدایت

تصاویری از باغ فتح. مسجد حضرت زهرا، محوطه بسیار کوچک و بدون سقفی در این باغ بود که تقریباً در بلندی قرار داره و مثل یه سکو می‏مونه.

مسجد علی ابن ابیطالب (ع)

مسجد عمر. این یکی رو خودم بدو بدو رفتم یه عکس گرفتم چون اونا ما رو نبردن!

یه چیزی که به طور کلی محسوس و غیر قابل انکاره، دشمنی این قوم با تاریخه! من قبلاً فکر می‏کردم فقط تو ایرانه که آقایان دشمن تاریخن و میخوان هر چی نماد پادشاهی و ایرانیه از بین ببرن. اونجا که دیگه تاریخ، تاریخ خود اسلامه معلوم نیست چرا اینقدر همه چی رو از بین بردن! باز ما اینجا حداقل علی الظاهر یه سازمان میراث فرهنگی داریم. اونجا همه چیز رو یا از بین بردن یا گذاشتن خودش از بین بره! تمام مکان‏هایی که حتی اگر نگیم مقدسن، دیگه نمی‏تونیم منکر تاریخ ساز بودن و منشأ ایجاد تحولات عظیم بودنشون باشیم! من نمی‏دونم این جماعت چطوری فکرمی‏کنن و آیا اصولاً فکر می‏کنن یا نه! ولی اینو خوب میدونم که میلیونها زائری که سالیانه با این اماکن میرن، منشأ درآمد عظیمی برای این سرزمین هستن. سرزمینی که اگر این اماکن رو نداشت، حتی یک نفر رو هم نمی‏تونست جذب کنه و مگر صحرای عربستان چه جذابیتی می‏تونه داشته باشه! در هر صورت دشمنی حکومتها با تاریخ داستان جدیدی نیست. حداقل نه برای مایی که بارها به چشمون اینو دیدیم!

آخرین جایی که رفتیم مسجد قُبا بود. این مسجد در شش کیلومتری جنوب مسجدالنبی واقع شده و اولین مسجدیه که رسول خدا با نیت خالص و براساس تقوا بنا کرده. پیامبر درباره نماز خوندن در مسجد قبا فرموده: کسی که در مسجد قبا دو رکعت نماز بگزارد ثواب یک عمره دارد. منم تا تونستم برای هر کی تو ذهنم اومد تند تند نماز خوندم! عینهو این ندید بدیدا! با این اوصاف الان نصف دوستامو و آشناهام ثواب عمره دارن همینطورمفت و مجانی! P:

مسجد قبا

شب همون روز از دو مسجد دیگه که در اطراف مسجدالنبی قرار داشتن هم بازدید کردیم. مسجد حضرت علی و مسجد غمامه. مسجد حضرت علی که بالکل تعطیله. کسی هم اجازه ورود نداره. این هم در ادامه همون تنگ نظری‏ها و حماقتها خیلی عجیب نیست! البته مسجد ابوبکر و عمر هم همین وضعیت رو داره. پس نمیشه خیلی نتیجه گرفت که این به خاطر دشمنی با علی یا شیعه‏س. کلاً مشکل یه جای دیگه‏س!

مسجد حضرت علی (ع) در نزدیکی مسجدالنبی

مسجد غمامه در غرب مسجدالنبی قرار داره. همون نزدیک مسجد حضرت علی. پیامبر نمازهای عید و نماز باران رو در این مسجد اقامه می‏کرده. داستانش هم به این صورته که پیامبر به همراه یارانش در روزی بسیار بسیار گرم و داغ نماز می‏خوانده. به علت گرمای طاقت فرسای هوا رسول‏الله از خدا میخواد که هوا کمی بهتر بشه. همون موقع دعای پیامبر مستجاب میشه و ابرهایی بالای سر نمازگزاران قرار می‏گیره و بارون میاد و اصلاً غمامه یعنی ابرها. البته در مسجد به علت تعمیرات و بازسازی و اینا بسته بود.

مسجد غمامه

یک قسمتی رو هم در همون اطراف درست کرده بودن که مثلاً مدینه قدیمه. به نظر من خیلی بی‏سلیقه و هُرهُری! تنه نخلی و فانوسی و همین! اصل روخراب کردن بعد اومدن تقلبی شو ساختن! آدم می‏مونه تو کار این جماعت ابله! که بحمدالله و المنة کم نیستن تو جوامع اسلامی!

مثلاً مدینه قدیم

ادامه دارد ...

سفرنامه حج - قسمت دوم

2010-08-10T12:00:00.000+04:30

مشاهدات من از مسجدالنبی
قبل از هر چیزی باید بگم در مسجدالنبی برای زنان محدودیت‏های زیادی ایجاد کردن. بنابراین خیلی از مکان‏های معروف مسجد رو نتونستم ببینم چون ورود به اونها ممنوع بود! مثلاً قسمتی که شش ستون اصلی ومعروف سریر، حَرَس، وفود، توبه، قرعه و مُخلقه توش قرار دارن به علاوه منبر و محراب پیامبر و خانه حضرت فاطمه همه در قسمت مردانه هستن و خانمها اجازه ورود به اون قسمت رو ندارن. تنها قسمتی که فقط در ساعاتی از روز به روی زنان باز میشه روضه شریفه هست. به حد فاصل بین منبر و قبر پیامبر روضه شریفه میگن که به فرموده خود پیغمبر این قسمت باغی از باغهای بهشته و ملت سر و دست می‏شکنن که توش نماز بخونن.

روضه شریفه

محراب پیامبر

توی همین ساعتهای خاص هم باز ایرانیها محدودترن. مثلاً برای ورود به روضه چند نفر از خدام تابلوهایی رو که اسم کشورهای مختلف روش نوشته شده، دستشون می‏گیرن و اتباع اون کشور باید زیر همون تابلو جمع بشن تا به ترتیب برن داخل. معمولاً آخرین کشوری که به داخل فرستاده میشه ایرانه! البته این چندان بی‏دلیل هم نبود. چون ایرانیها و عراقیها تنها کسانی بودن که وقتی پاشون به روضه می‏رسید دیگه ول کن نبودن و 100 رکعت نماز میخواستن بخونن که با توجه به محدودیت زمان و جا این به هیچ عنوان میسر نیست! اونا هم بعضی وقتها به خشونت متوسل میشدن تا اینطور زائرها رو بندازن بیرون! اینو هم بگم که این خادمها فارسی رو تقریباً خوب بلد بودن و با زوار ایرانی کاملاً فارسی صحبت می‏کردن و ایضاً امر و نهی!
فکر کنم پشت پرده روضه همونجایی که ما زیر تابلوی ایران به انتظار نشسته بودیم (و اون خادمه هی با لهجه عربی که متفاوت بود از لهجه عربهای خودمون می‏گفت خانمهای ایران بشینن، بشین خانم، بشین لطفاً!)، محدوده مسجدالنبی در زمان پیغمبره. هم معماری این قسمت با جاهای دیگه مسجد فرق داره و قدیمی‏تر به نظر می‏رسه و هم سقفش متحرکه و میشه آسمون رو از داخل مسجد دید. دور تا دور دیوار همین قسمته که توی دایره‏های متحدالشکل اسامی همه دوازده امام و چند تن از صحابه پیامبر نوشته شده. تا یادم نرفته اینو هم بگم که ملت روی اون پرده جداکننده تا تونسته بودن چیز نوشته بودن! یعنی پر بودا! لابد عریضه بوده. چیز دیگه‏ای که نمی‏تونه باشه!

ضریح پیامبر اکرم (ص) که قبور ابوبکر و عمر هم همونجا هستش (عکسها از اینجا)

و اما در مورد معماری مسجدالنبی. اولاً که به طور کلی سبک معماری مساجد اهل تسنن با ما بسیار فرق می‏کنه. اکثراً به رنگ سفید و پر از ستون. از طرح‏های شگفت‏انگیز و متنوع ایرانی - اسلامی خبری نیست و یک طرح ثابت در همه جای مسجد کپی پیست شده! در مورد مسجدالنبی هم وضع به همین صورته منتها با یه کم رنگ و لعاب بیشتر. چند تا عکسی که از تو نت برداشتم تقریباً سبک رو نشون میده. هر چند قطعاً همه چیز از بهترین و گرون‏ترین مواد اولیه و با اصول علمی و مهندسی ساخته شده و زیبایی خاص خودش رو هم داره.
اگر به قسمت پایین ستونها دقت کنید دریچه‏هایی رو می‏بینید. این دریچه‏ها در واقع ایرکاندیشنر هستن. هوای داخل مسجد بسیار مطبوعه و شما حتی اگر جلوی این دریچه‏ها قرار بگیرید به هیچ عنوان سردتون نمیشه.

نمای کلی مسجد

دریچه‏ها رو پایین این ستونها می‏تونید ببینید

اولین روزی که ما رو به مسجدالنبی بردن، بهمون گفتن که در ورودی خانمها باب علی (ع) هست. از باب 16 تا باب علی مسیر زیادی بود. بعد ما دیدیم دری که رو به روی باب 16 هست هم ورودی خانمهاست! من داشتم با خودم فکر می‏کردم که چرا اینا این در رو به ما نشون ندادن که دیدم بله! این در، باب عمر و در بغل اون باب عثمانه که هر دو از باب علی به ما نزدیکتر بودن ضمن اینکه باب عثمان و باب علی از داخل به هم مرتبط بودن! موقع نماز که جای سوزن انداختن نبود و مردم گروه گروه از زن و مرد و پیر و جوون و بچه خردسال به سمت مسجد هجوم میاوردن، بهترین راه برای جا گیر آوردن همون باب عمر بود! دم درهای ورود به مسجد (نه درهای ورود به حیاط) کیفها رو می‏گشتن و باز بیشتر ایرانیها رو! موبایل و دوربین داخل مسجد ممنوع بود برای ما!

تو مدینه آدم انگشت به دهن میمونه از خیل عظیم نمازگزاران! من حتی سحرهای شب‏های احیا تو ایران همچین جمعیتی ندیدم برای نماز صبح! بچه‏های کوچولو بدون هیچ غرغری به دنبال پدر مادراشون می‏رفتن مسجد! اون موقع صبح که باید خواب باشن! اصلاً شاخ درآورده بودم! انگار نماز با گوشت و پوست اینا عجین شده از همون بچگی! تو مسجد به زور یه وجب جا گیر میاوردیم برای ایستادن! البته پیغمبر(ص) فرمودن که:
يك نماز در مسجد من نزد خداوند برابر با ده هزار نماز در ساير مساجد است، مگر مسجد الحرام . زيرا نماز در آن برابر با صد هزار نماز برابر است.

یکی دیگه از جذابیت‏های مسجدالنبی گوناگونی اقوامه. از همه جای دنیا آدم می‏بینی. تفاوتها علاوه بر شکل و قیافه و رنگ پوست، از لباسها هم معلومه. تعداد ایرانیها از سایرین فوق العاده بیشتر! هر کسی هم با لباس خاص خودش میومد مسجد. من هیچ تذکری ندیدم در مورد حجاب و لباس! بر خلاف حرم امام رضا که آدم چپ و راست تذکر می‏شنوه! البته اکثر زنان عرب از لباسهای مشکی بلند همراه با روبنده استفاده می‏کردن. ایرانیها هم که اکثراً با همین چادرهای خودمون بودن یا مانتو و شلوار. ترکها مانتو وشلوارهای رنگ روشن داشتن همه‏شون و حجابهای سفت و سخت. فقط هندیها و بنگلادشیها و پاکستانیها بودن که معمولاً لباس‏های پنجابی خودشون رو که آستینش تا آرنج بود و شالهای مخصوص خودشون رو می‏پوشیدن و زیاد هم سفت و سخت نبود!

داخل مسجد زیاد می‏دیدم که برای بچه‏ها کلاس قرآن تشکیل می‏دادن. معلم هم معمولاً یه خانم جوون بود. بچه‏ها رو زمین دورش حلقه می‏زدن و جزوه می‏نوشتن. کلاس بود براشون واقعاً. آوردن غذا تومسجد ممنوع نبود. چون قبل از نماز مغرب اکثر کسانیکه روزه بودن همونجا می‏نشستن به افطاری خوردن. نظافت هم خیلی سریع و متناوب با فاصله‏های زمانی کوتاه انجام میشد. همیشه تو مسجد بوی مواد ضدعفونی کننده میاد و اگر کسی حساسیت داشته باشه بیچاره‏س. عطسه امان نمیده!

نماز خوندنشون رو خیلی دوست داشتم. قشنگ بود و به آدم آرامش میداد. به ما هم گفته بودن که مثل اونا بدون مهر نماز بخونیم که این برای ماهایی که عادت داریم به مهر اولش یه کم سخته. نمازهامون تقریباً به هم شبیهه. اونا بعد از سوره حمد دسته جمعی آمین میگن و سوره رو هم لازم نیست که یه سوره تمام بخونن بنابراین از همه قرآن چند آیه در نمازهاشون خونده میشه. حتی سوره سجده دار هم می‏خونن و وسط نماز میرن سجده. البته از این لحاظ که همه آیه‏های قرآن تو نمازهاشون خونده میشه بد نیست. مثل ما بیگانه نیستن با سایر آیات قرآن و فقط سوره توحید رو بشناسن! یکبار وسط نماز جماعت مغرب (که امام جماعتش بسیار زیبا میخوند) امام رسید به یه آیه که بشارت هم بود به مؤمنان ولی اونقدر گریه‏ش گرفت که نمی‏تونست به نماز ادامه بده! خیلی گریه کرد و هر چی می‏خواست خودشو کنترل کنه نمی‏تونست. بوی ریا و تظاهر نمیومد از این کارش واقعاً. بعد روحانی کاروان ما برداشته میگه اینا نماز صبحشون نیم ساعت طول می‏کشه و امامشون گریه می‏کنه ولی چون ولایت علی ندارن همه‏ش باطله! خدا رو شکر که خود خدا جای حق نشسته!

ادامه دارد...

سفرنامه حج - قسمت اول

2010-08-08T23:31:00.000+04:30

با اینکه هر سفری هیجان خاص خودش رو داره ولی من فکر می‏کنم راهیان سفر حج هیجان مضاعفی دارن. به خصوص برای کسانی که اولین باره به این سفر میرن این هیجان می‏تونه چند برابر باشه. حداقل برای من که اینطوری بود. اغراق نمی‏کنم اگر بگم که یک ماه آخر (از زمان ثبت نام به مدت دو سال) خیلی کند می‏گذشت بس که دلم می‏خواست زودتر برم ببینم چه خبره!
ما ساعت 4 بامداد روز پنجشنبه پرواز داشتیم ولی باید از ساعت 12 در فرودگاه حاضر می‏شدیم. من چهارشنبه رو هم به مرخصی طولانی 9 روزه م اضافه کردم و ترجیح دادم به کار و بارم برسم. پروسه طولانی و خسته‏کننده‏ایه این انتظار پرواز. اونم تو شب که حسابی خوابتو مختل می‏کنه و بدن رو خسته و کوفته! پرواز ما، پرواز سعودی بود و خوشبختانه بدون تأخیر. جالبه که در پرواز سعودی، مسافر شماره صندلی نداره! یعنی هر کی هر جا رسید و خواست باید بشینه. بنابراین اگه دیر بری توهواپیما هر جا خالی بود باید بشینی!!! من نمی‏دونم یعنی یه شماره صندلی رو کارت پرواز زدن اینقدر سخته! مهماندران زن پرواز سعودی دخترای ترک بودن که حجاب چندان سفت و محکمی هم نداشتن. لباس فرمشون جلیقه وشلوار سرمه‏ای با پیراهن آستین بلند سفیده به علاوه یه شال حریر و کلاه سرمه‏ای.
پرواز ما قبل از اذان صبح بود و بنابراین باید نماز صبح رو در حالت پرواز می‏خوندیم! نمی‏دونین ملت چه بلبشویی راه انداخته بودن موقع نماز! می‏خواستن وایسن تو راهرو هواپیما نماز بخونن اون همه آدم تو هواپیمای ایرباس 300! حالا هر چی این آخونده تو بلندگو می‏گفت نشسته نمازتونو بخونید اینا گوش نمی‏دادن! کاسه از آش داغتر! مهماندارا هم کلافه و عصبانی! خلاصه غائله ختم بخیر شد تا صبحانه رو آوردن. تا مدینه حدوداً سه ساعت تو راه بودیم.
ساعت 7 به وقت محلی تو هتل بودیم و قرارشد ساعت 9 صبح صبحانه خورده تو لابی باشیم برای رفتن دسته جمعی به حرم پیغمبر. با اینکه خیلی خسته و هلاک بودیم اما تند تند آماده شدیم برا رفتن. مسجدالنبی در شرق مدینه قرارداره. از هتل ما که در قسمت شمالی مدینه واقع بود تا مسجد پیاده حدود یک ربع راه بود. گرمای هوا از آنچه انتظار داشتم کمتر بود! ولی باز هم خیلی گرم بود. نزدیکترین در که ما از اون وارد شدیم باب 16 بود. قرار بود به عنوان اولین بازدید یه دور کامل بزنیم در حیاط مسجد که در ضمن این دور روحانی کاروان که به عنوان راهنما عمل می‏کرد، توضیحاتی در مورد مکان‏های مختلف تاریخی و اتفاقاتی که در اونها افتاده بود داد. در حقیقت کل مدینه زمان پیغمبر همون مسجدالنبی فعلی بوده.

حس عجیبی بود. تاریخ اسلام مثل فیلم از جلوی چشمم رد میشد. تموم اون چیزایی که یه زمانی خونده یا تو فیلما دیده بودم برام تداعی میشد. ما مرتب مجبور به حرکت بودیم و وقت زیادی برای توقف در مکان‏های خاص نبود چون بدجوری به توقف گروه‏های ایرانی حساس بودن و مدام دستور حرکت می‏دادن. از دری که ما وارد شده بودیم گنبد خضرا پیدا نبود. تقریباً نصف حیاط مسجد رو طی کردیم تا رسیدیم به جایی که برای اولین بار گنبد سبز پیامبر دیده میشه. با شکوه و دوست داشتنی. حس خوب نزدیکی و قرابت با رسول و امین خدا و بهترین بندگان. آشنا و صمیمی بود نه انگار که برای اولین بار می‏بینم و حس می‏کنم.

چند نما از معماری مسجدالنبی

بعد از زیارت حرکت رو ادامه دادیم به سمت بقیع. بقیع در شرق مسجدالنبی قرار داره و حد فاصل بقیع و حرم پیامبر محله بنی هاشمه. خانه امام سجاد(ع)، امام صادق (ع) و درورودی مسجد که به در خانه حضرت زهرا می‏رسه هم در همین مسیر واقع شده و اگه اشتباه نکنم قبر پدر پیامبر هم. قبرستان بقیع همین حالا هم قبرستان شهر مدینه است. اینا چون برای هیچ مرده‏ای قبر و سنگ قبر و اینجور چیزا ندارن، جای زیادی لازم ندارن برای اموات و فکر کنم همه رو ، رو هم رو هم خاک می‏کنن. یعنی شنیدم که مرده‏های قبلی رو با یه ماده‏ای از بین می‏برن و مرده‏های جدید رو دفن می‏کنن. من که اطلاع دقیق ندارم. الله اعلم.
همونطور که می‏دونید قبور مطهر چهار امام شیعه، امام حسن مجتبی، امام سجاد، امام محمد باقر و امام صادق (علیهم السلام) در بقیع قرار داره که هیچ گنبد و بارگاهی هم ندارن. یعنی قبل از وهابیت داشتن ولی تخریب شده. به قول خودشون آثار شرک رو خواستن از بین ببرن! قبور دختران پیامبر، ابراهیم پسر پیامبر، چند تن از همسران پیامبر، مادر حضرت علی، حضرت ام البنین، عباس عموی پیامبر، عقیل برادر حضرت علی، جعفر همسر حضرت زینب، عمه‏های پیامبر و ... هم در این قبرستان بوده.

محله بنی هاشم

در مورد معماری مسجدالنبی بعداً توضیحات بیشتر میدم ولی در مورد حیاط مسجد باید بگم که از سنگ‏های سفید و تزئینات مشکی و کهربایی استفاده شده و بیشتر حیاط به وسیله چترهایی پوشیده شده که برای حفاظت ملت از تابش طاقت‏فرسای آفتاب و انعکاس کورکننده نور اون بر سنگ‏های سفید ساخته شده (ظاهراً این چترها جدیداً نصب شده). چترها متحرک هستن و قراره که روزها باز و شبها بسته باشن که البته من ندیدم شبها هم ببندنشون.

چتر

بعد از نماز مغرب

یک چتر بسته، یک مناره و ماه شعبان

عکاسی و فیلمبرداری تا اونجایی که من دیدم برای همه آزاده به جز ایرانی‏ها! به ایرانی‏ها کلاً زیاد گیر میدن. هر چند من برخورد خشونت آمیزی ندیدم ولی خیلی دیدم که بیخودی گیر میدادن. برای همین من نتونستم اونطوری که دلم میخواد عکس بگیرم. هی می‏ترسیدم بیان دوربینمو بگیرن. دلیل خوب نبودن عکسها هم همینه.

ادامه دارد ...

دعوت

2010-07-15T22:43:00.000+04:30

امشب برای من از اون شبهای خاصه. شبی که آغاز یه سفر ویژه‏س. سفری که همه چیزش از ابتدا تا انتها پر از نماده. هر کاری، هر حرکتی، هر ذکر و صحبتی، یه سمبله برای یادآوری یه اتفاق تاریخی یا یه مرحله معرفتی. حس عجیبیه قدم گذاشتن در سرزمینی که بزرگان همه دوران تاریخ و برگزیدگان الهی توش قدم گذاشتن. زنان و مردان بی‏نظیری که تو قراره نقششون رو بازی کنی تا شاید یه کمی به اون چیزی که باید باشی نزدیک بشی. نقش ابراهیم و هاجر.

شاید خودپسندانه به نظر بیاد ولی من حس می‏کنم که به این سفر دعوت شدم. از دو سال پیش که ماجرای ثبت نام و این حرفا ناخواسته شروع شد (واقعاً خیلی اتفاقی و ناخواسته) تا اتفاقاتی که تو این دو سال برام پیش اومد، همه‏ش دلایلیه بر این دعوت. من فکر می‏کنم بعضی از آدم‏ها، زمانی دعوت می‏شن که شدیداً به دنیا و زندگی روزمره فارغ از معنویات و تفکر دچار شدن. من یکی از همون آدم‏ها هستم. دلم میخواد این سفر برام یه تلنگر باشه. یه تکون باشه تا از این حال و هوای باری به هر جهتی دربیام. می‏دونم خیلی سخته ولی دلم یه کم معرفت میخواد. خیلی حرف داشتم. ولی فرصت نیست. برام دعا کنید که دست خالی برنگردم.

مناجات نامه!

2010-06-28T22:39:00.000+04:30

خدایا! درست است که حالا دیگر دیر و شاید غیر ممکن باشد ولی برای تو که هیچ غیرممکنی محال نیست. نظر لطفت را شامل حال ما کن و پاهایی مثل پای آدمیزاد به ما عنایت بفرما! توی این گرما که نمی‏توانم هی کتونی به پا کنم. پاهایم دم می‏کند. کفش خوشگل خانومانه میخواهم که هم اندازه باشد و هم راحت. آرزوی بزرگی است؟! D:

دلتنگی

2010-06-27T21:16:00.000+04:30

من میگم دلتنگی هم برای خودش قوانینی داره. نه قوانین وضعی ها، قوانین ذاتی! مثلاً محاله آدم دلش برای کسی تنگ بشه ولی هیچ کاری نکنه، هیچ سراغی نگیره. نه تلفن، نه اس ام اس، نه ایمیل، نه هیچ چیز دیگه (با فرض اینکه طرف با یکی از این راهها در دسترس باشه). اصلاً نه به خاطر اون طرف. به خاطر خودش. بس که دل آدم طاقت نمیاره تو اینطور موارد! حتی شده یه احوالپرسی ساده بکنه بدون هیچ ابراز دلتنگی.
یه مثال دیگه از این قوانین اینه که دلتنگی ناخودآگاه از دل به زبون میاد. حالا دیر یا زود. مستقیم یا غیر مستقیم. نمیشه که آدم یه چیزی قلنبه شده باشه تو دلش ولی نگه به طرف. هر چقدر هم که درونگرا باشه. هرچقدر هم منطقی و غیر احساسی باشه.
ولی یه چیزی رو باور کن. وقتی دیدی با همه سراغ گرفتن‏هات و احوالپرسی کردنات و ابراز زبانی دلتنگی‏هات، هیچ بازخوردی از طرف نمی‏گیری، دیگه خیلی گیر نده. نمی‏تونی کسی رو مجبور کنی دلتنگت بشه که. ول کن قضیه رو.

پ.ن: اینو میگم محض اطلاع رسانی شفاف!;) من به این قوانین معتقدم. بنابراین اگه کسی یه مدت زیادی سراغی ازم نگیره (در شرایط نرمال، یعنی شرایطی که می‏دونم نه اون مشکلی داره و نه سرش شلوغه)، برای من به این معنیه که یا از زندگی‏ش به طور کلی پاک شدم یا بسیار کمرنگ شدم (و برعکس). منم دیگه سعی می‏کنم مزاحمش نشم.

تنها میان جمع

2010-06-18T00:18:00.002+04:30

دلم گرفته بود! وسط جشن، تو اون همه همهمه و بزن و برقص! بغض کردم. گریه داشتم! خیلی زیاد!

نمایشگاه کتاب

2010-05-15T22:38:00.004+04:30

بیست و سومین نمایشگاه مثلاً بین‏المللی کتاب تهران همون چیزی بود که توقع داشتم. این روند نزولی در کیفیت، از چند سال پیش شروع شد. یعنی تقریباً از همون وقتی که محل نمایشگاه منتقل شد به مصلی. انگار قراره هر چیزی که ما ازش خاطرات خوب داریم تبدیل بشه به یه افتضاح!
همون چند سال پیش، هرچی همه داد زدن که بابا! مصلی جای نمایشگاه نیست، تو گوش هیچ کدوم از مسئولین نرفت که نرفت (البته یک پا بودن مرغ این مثلاً مسئولین الان دیگه برامون یه امر اثبات شده‏س!). ما هنوز یک ربع نبود که وارد شبستان شده بودیم که بدجوری نفس کم آوردیم! از چهار بند تنمون عرق که می‏ریخت هیچی، مجبور بودیم انواع بوهایی رو که توسط هیچ هواکشی، تهویه نمی‏شدن تحمل کنیم! (بیچاره بی‏تا که حالش هم خیلی بد بود ولی طفلک بدون اینکه غر بزنه با من میومد!). بنابراین بسنده کردیم به دیدن چند غرفه بزرگ (چشمه، سوره مهر، ققنوس، مرکز و غرفه کوچک نشر ماهی)، که البته اگر اینا رو هم نمی‏دیدیم هیچ چیز خاصی رو از دست نمی‏دادیم! کتاب‏های روی میزها تقریباً تکرار همون پارسالی‏ها بود و من می‏تونم بگم که بیش از 50 درصدشون رو تو کتابخونه خودم داشتم و لازم نبود اینهمه رنج نمایشگاه رفتن رو به جون بخرم!
تنها جای دیگه‏ای که رفتیم، سالن‏های کودک و نوجوان بود. اونم البته بیشتر منظور غرفه کانون پرورش فکری بود (داشتم به این فکر می‏کردم که عجب اسم مضحکی! پرورش فکری کودکان و نوجوانان! مگه اصولاً فکر کردن ممنوع نیست؟!). خیر سرم می‏خواستم برای بچه‏های دور و برم کتاب بخرم که از بچگی یاد بگیرن کتاب به دست گرفتن رو! انتشارات قدیانی هم تو همون راسته کودک و نوجوان بود! می‏خواستم ازش "نشت نشا" (رضا امیرخانی) رو بگیرم به چند نفر کادو بدم. بسکه من حال کردم با این کتاب!
همین! کل نمایشگاه دیدن ما محدود بود به همین. بیش از این هم زیادی بود! بعدش هم فکر کنم یه دو هزار کیلومتری راه رفتیم تا رسیدیم یه جا که شام بخوریم! خسته و کوفته و دیر وقت هم رسیدیم خونه!
در پایان تشکرمی‏کنم از همه کسانی که رسماً گند زدن (و می‏زنن) به همه خاطرات و علایق ما! زیاده عرضی نیست.

پ.ن: مثل اینکه زیاده عرضی هست! :D
1. اکثر بچه‏ها با چشم گریون دنبال بابا مامانا بودن! آخه کودک آزاری هم حدی داره! مثلاً بچه رو میخوای کتاب خون کنی با این وضعیت؟! این که طفلکی از هر چی کتابه متنفر میشه! نوزاد برای چی برمی‏داری با خودت میاری بی‏انصاف!
2. به نظر می‏رسید بازار اسباب بازی و پوستر و نقاشی روی صورت گرمتر از بازار کتاب بود!
3. جمعیت برای روزی مثل سه شنبه، وسط هفته، بیشتر از انتظار بود! یعنی یه غوغایی بود که بیا و ببین. من فقط موندم با اینهمه کتابخونی که این مملکت داره، این سرانه پایین که با جرح و تعدیل تازه شده این، از کجا اومده پس؟!!
4. خواهران و برادران گشت ارشاد در کلیه ورودی‏ها و جایگاه‏ها حضور فعال داشتن. البته من ندیدم به کسی گیر بدن. هر چند موارد گیردار کم نبودن!
5. تابلوی شماره همه غرفه‏ها مزین بود به جمله مبارک "همت مضاعف، کار مضاعف".
6. تقریباً همه دختران غرفه‏دار هدبند داشتن. شنیده شده که همون روزای اول برادران محترم تجمع اعتراضی داشتن به حجاب این خواهران! این خواهران محترم هم هدایت شده بودن ظاهراً!
7. از اونجایی که ما هیچوقت به خودمون بد نمی‏گذرونیم، سعی کردیم بهمون خوش بگذره که گذشت ;).
8. آهان! چی خریدم؟! تقریباً هیچی! "دستکش قرمز" سپیده شاملو- نشر مرکز، "ترلان" و "رازی در کوچه‏ها" فریبا وفی - نشر مرکز (دومی رو کادو دادم)، "شب ممکن" محمدحسن شهسواری، "نگران نباش" مهسا محب علی، "یوسف آباد، خیابان سی و سوم" سینا دادخواه (اینو خونده بودم قبلاً ولی چون داده بودمش به کسی دوباره یکی برا خودم خریدم)، "مرگ بازی" پدرام رضایی زاده (اینو هم برای کسی گرفتم)، هر چهار تا از نشر چشمه. دو تا هم "نشت نشا" رضا امیرخانی. چند تایی هم کتاب برای بچه‏ها. همین.

My new glasses!

2010-05-13T22:31:00.000+04:30

" هر آنکه از دیده برفت از دل برفت" یه دروغ بزرگه!

2010-05-10T23:21:00.000+04:30

واقعاً راست میگه:

به ندیدن هم عادت می‏‏کنیم اما به نبودن هم نه!

وقتی نیست

2010-05-08T20:40:00.001+04:30

انگار لحظات چیزی کم دارند ...

و روزها ...

و زندگی ...

اردی‏بهشت

2010-05-07T22:32:00.000+04:30

امسال این اردی‏بهشت تهران چرا اینقدر دیوانه کننده‏س؟!!! چرا اینقدر مسحور کننده‏‏‏س؟! دقیقاً همین امسالی که من دور و برم از همیشه خلوت‏تره! :( همین امسالی که هیچ‏کس نیست. همه یا رفتن یا دارن میرن یا درگیر زندگین یا درگیر مشکلات یا حوصله ندارن! اصلاً یه مدتیه که دیگه زمان‏ها و مکان‏ها و اتفاق‏ها با هم جور نیست. تأخیر و تقدم دارن. درست و به موقع اجرا نمیشن. یعنی یک کلام: رفتن رو اجرای رَندوم! بیخود نیست که هیچ چیزی سر جای خودش نیست البته به جز همون اردی‏بهشت که تازه همین امسال دوباره شده اردی‏بهشت!

پ.ن: این نمایشگاه کتاب هم قوز بالا قوزه در این اردی‏بهشت ماه جلالی! با اون همه یادها و خاطرات!

همیشه متهم، همیشه تسلیم

2010-05-04T22:19:00.000+04:30

راستش من تصمیم گرفته بودم همه چیز را بگویم. دستِ خودم نبود که با یک تشر رنگم می‏پرید و با یک سیلی تنبانم را خیس می‏کردم. این‏طور بارم آورده بودند که بترسم. از همه چیز. از بزرگ‏تر که مبادا بهش بربخورد؛ از کوچک‏تر که مبادا دلش بشکند؛ از دوست که مبادا برنجد و تنهایم بگذارد؛ از دشمن که مبادا برآشوبد و به سراغم بیاید.
یکی می‏گفت: مکن پیش دیوار غیبت بسی/بود کز پسش گوش دارد کسی
یکی می‏گفت: سنگ بر باره‏ی حصار مزن/که بود کز حصار سنگ آید برون
یکی می‏گفت: مکن خانه بر راهِ سیل ای غلام
یکی می‏گفت: مبین به سیبِ زنخدان که چاه در راه است
یکی می‏گفت: مکن خواجه بر خویشتن کار سخت
راحتتان کنم، همه‏اش نصیحت بود؛ همه‏اش نهی؛ هیچکس هم نگفت چه کار باید کرد. یکی هم که از دستش در رفت و گفت:«ای که دستت می‏رسد کاری بکن-پیش از آن کز تو نیاید هیچ کار» و بالاخره نگفت چه کار. این‏طور بود که هیچ چیزی یاد نگرفتم؛ از جمله مقاومت کردن را.

همنوایی شبانه ارکستر چوب‏ها- رضا قاسمی

یک عصر بارانی با مش ماشاالله!

2010-05-03T22:37:00.001+04:30

آی خندیدیم! آی خندیدیم! خیلی با حال بود این فیلم پوپک و مش ماشاالله! خداییش فرهاد آئیش یکِ یک بازی کرده بود! :)))

با بی‏تا بودیم که بعدش هم رفتیم کافی شاپ. بعد من شیر شکلات سفارش دادم با پای شکلات. بعد وقتی شیر شکلاتم اومد دیدم روش حرف S نوشته شده! بعد یعنی اونا از کجا می‏دونستن اول اسم من Sه؟؟؟!!! D:

شیرشکلات و پای شکلات + کافی کرم و پای سیب

کلاً نوشتن چیز خوبی است!

2010-05-02T22:06:00.000+04:30

-امروز اون سالنامه‏ای رو که یه زمانی توش روزنوشت می‏نوشتم درآوردم. نمی‏دونین چقدر خاطره برام زنده شد و چه چیزا یادم اومد! از سال 86 تا حالا راه چندان زیادی نیست ولی خیلی همه چیز عوض شده. تقریباً میشه گفت دگرگون!

- من خیال می‏کردم اگه لپ تاپ بخرم دیگه هر روز هر روز راحت میام می‏نویسم. زهی خیال باطل! اوضاع بهتر که نشد هیچی بدتر هم شد! لم دادن روی تخت با لپ تاپی رو پا همان و در همون پوزیشن خواب رفتن همان! آدم دراز کش نوشتنش کجا بود!!!

- من یه کارت گرفتم و توش نوشتم که دیگه تو کتابایی که می‏خواستم بهش کادو بدم چیزی ننویسم به عنوان یادگاری. بعد که رفته کاغذ کادوشو باز کرده، دوباره اومده میگه یه چیزی بنویس تو خود کتاب!

- بعضی وقتا فکر می‏کنم نویسنده‏ها خوشبخت‏ترین آدمای دنیا هستن!

- نوشتن حس خوبی به آدم میده. احساس می‏کنی هنوز هستی هر چند نیستی!

مثلاً بهارانه!

2010-03-30T23:55:00.003+04:30

تازه از مسافرت برگشتم. یعنی همین اول سالی سه روز از مرخصی‏ها پَر! لحظه تحویل سال تو عروسی بودیم. یعنی کلهم اصلاً نفهمیدیم کی این اومد و کی اون یکی رفت! ولی خب با توجه به اینکه میگن سالی که نکوست از لحظه سال تحویلش پیداست، انتظار میره که امساله رو خدا وکیلی دیگه عروس شیم! گوش شیطون کر! D:
حالا که برگشتم منگ منگم! اصلاً نمی‏دونم این چند وقته چه خبر بوده و دنیا دست کی بوده! اونجا تعطیل تعطیل بودم. خیلی خوب بود. آدم هر چی کمتر بدونه بهتره. نمی‏دونید مردم تو شهرستان چقدر راحت زندگی می‏کنن. بی‏‏خیال دنیا و سیاست. زندگی خودشونو می‏کنن بی‏دغدغه. هر کاری هم بخوان می‏کنن. دیگه کاری ندارن به اینکه دنیا دست کیه. شبا تا سه، چهار صبح بیدار، صبحا تا ساعت ده، یازده خواب! ناهار ساعت چهار بعد از ظهر، شام ساعت یازده، دوازده شب! یعنی یه چیز بی‏سابقه تو زندگی خانواده ما! کلاً خیلی خوش گذشت. فقط حالا بعد از اینهمه شب زنده‏داری و روزخوابی، نمی‏دونم فردا چطوری صبح به اون زودی باید پا شم برم سرکار! خیلی سخته‏ها!

الان فقط اومده بودم که بگم سال نو مبارک باشه. قبل از سال نشد تبریک بگم. امیدوارم برای یک بار هم که شده سال خوبی داشته باشیم. امیدوارم سالی مثل سال 88 هیچ وقت دیگه تو زندگی‏هامون تکرار نشه. برای همه آرزوی سلامتی دارم.

این روزهای پایانی

2010-03-14T20:24:00.001+03:30

اه! چقدر این هفته آخری دلگیره! انگار یه چیزی دل آدمو گرفته و هی فشار میده! بس که این روزا، روزای خداحافظیه! حالا گیریم که خداحافظی موقتی باشه (که البته هیچ تضمینی هم وجود نداره که واقعاً موقتی باشه!)، باز هم چیزی از غم اون که کم نمی‏کنه! این گرمای عجیب غریب هوا هم که شده قوز بالا قوز! انگار بیشتر دلگیر کرده فضا رو. یه جورایی امید به زندگی رو کم می‏کنه گرما! باورکنید راست می‏گم! نمی‏دونم چرا همه اولین‏ها و بی‏سابقه‏ها رو نسل ما باید تجربه کنه! بیست و سوم اسفند و هوای آخر اردیبهشت! الحمد لله!
خیلی دلم می‏‏خواست تو این روزا یکی بود که می‏تونستم باهاش فارغ از این هیاهوها و شلوغی‏های آخر سال، برم یه جایی، یه گوشه این شهر بزرگ، با هم بشینیم، حرف بزنیم، بگیم، بخندیم یا شاید هم فقط سکوت کنیم. به هر حال زیاد فرقی نمی‏کنه چون در هر صورت کسی نیست. همه سرشون شلوغه و مشغول رتق و فتق امورشون. جای خالی اون یه نفر خیلی وقته که خالیه منم هی میخوام بهش عادت کنما ولی هیچ اتفاقی هم که نیفته، یهو این تغییر فصل‏ها میشن باعث و بانی و باز داغ دل ما رو تازه می‏کنن!
Any way! خوش باشید.

سفرنامه: جزیره زیبای قشم- قسمت دوم

2010-01-29T23:47:00.000+03:30

وقتی از گشت جزیره هنگام به هتل رسیدیم ساعت 12 بود و ساعت دو باید آماده می‏بودیم برای گشت دور جزیره. وقت زیادی نداشتیم بنابراین به راننده (که حالا دیگه حسابی با هم رفیق شده بودیم D:) ‏ گفتیم که ساعت دو و نیم دم در رستوران بیاد دنبالمون.

صرف ماهی تازه و بسیار خوشمزه (شیر ماهی) در رستوران بانی، پارک ساحلی

انبوه گلهای زیبای کاغذی (که من عاشقشونم) در اطراف رستوران

برای گشتن در جزیره، بیشتر اون راهی رو که صبح رفته بودیم باز رفتیم، البته این بار با چاشنی توضیحات راننده. دو، سه تا روستا (طولا، سوزا، شیب دراز که این یکی محل تخمگذاری لاک پشت‏های دریایی هم هست و ...) تو راه دیدیم که معلوم بود ساکنینش زندگی سختی دارن با اون آب و هوا و اون امکانات ناچیز (البته تنها چیزی که توی اینهمه فقر مثل یه وصله ناجور به چشم میومد، ماشیناشون بود که از دم همه تویوتا بودن!). توی راه پر بود از گله‏های شترهای لاغرمردنی که چون نفر تشریف دارن نمی‏دونم به جمعشون میگن گله یا یه چیز دیگه!

می‏گفتن چند سال پیش که طوفان اومده بوده، این دکل رو از شارجه کنده و آورده قشم!

اولین جایی که بالأخره از ماشین پیاده شدیم، ساحلی نزدیک به جزایر ناز بود. جزایر ناز مجموع سه تا جزیره‏س که به گفته لیدر، روزها شبه جزیره هستن و شبها با بالا اومدن آب تبدیل به جزیره میشن. می‏گفت ساحلی که ما الان توش ایستادیم، صبحها از آب میاد بیرون و بعد از نیم ساعت اونقدر سفت میشه که راحت میشه روش راه رفت. این ساحل به قدری زیبا، بکر و دست نخورده بود که آدم انگشت به دهن می‏موند از اینهمه زیبایی. تو همچین ساحل زیبایی هم که البته نمیشه نزد به آب! D:

جزایر ناز

بعد از اون بازدید از جنگل‏های حرا رو داشتیم. جنگل‏های حرا پوشیده از نوعی درخت هستن که در آب دریا رشد می‏کنن و ظاهراً از اونها در یه سری از داروها هم استفاده میشه. این جنگل‏ها هم با بالا اومدن سطح آب در شب، به زیر آب میرن و روزها دوباره ظاهر میشن. ساکنین روستای نزدیک به این جنگل، عرب بودن و با قایق کسانی رو که می‏خواستن می‏بردن وسط آب که جنگل‏ها رو از نزدیک ببینن. ما البته نرفتیم چون می‏خواستیم حتماً دره ستاره‏ها رو هم ببینیم. چون اگه هوا تاریک می‏شد نمی‏بردنمون.

صنایع صدفی!

جنگل حرا

کمتر از یک ساعت به غروب آفتاب مونده بود که راه افتادیم به طرف دره ستاره یا دره ستاره افتاده (به لهجه محلی میشه استاره کَفته). اهالی معتقدن که سالها پیش یه شهاب سنگ در اینجا به زمین خورده و بر اثر ضربه سهمگین، خاک از زمین بالا اومده و به هر شکلی که بوده خشک شده. البته ظاهراً میراث فرهنگی همچین چیزی رو قبول نداره! در ضمن بعضی از اهالی معتقدن که با تاریک شدن هوا، این دره محل رفت و آمد اجنه و ارواح میشه! جدای از همه این روایتها، چیزی که بدیهیه اینه که اشکال به وجود آمده واقعاً حیرت‏انگیز بودن و مثل این بود که آثار باستانی به جا مونده از اعصار پیشین هستن.

دره ستاره‏ها

آخرین جایی که رفتیم، غارهای خربس بود. این غارها آثار به جا مانده از دوران مادها هستن که از اونا به عنوان پناهگاه در برابر حمله دشمنان استفاده می‏شده. وقتی داخل غار راه می‏رفتیم با اینکه می‏دونستیم هیچ خبری نیست ولی باز هم یه ته احساس ترس رو حس می‏کردیم. به خصوص اینکه دیگه آفتاب هم رفته بود و غارها هم در یه ارتفاعی از سطح زمین قرار داشتن.

غروب آفتاب پشت نخلها در محوطه جلوی غارها

نمای غارها از پایین

چیزی مثل ورودی برای بالا رفتن از تپه و رسیدن به غارها

نمای قشم از بالا. غروب آفتاب

داخل غار. نور، نوره فلاشه وگرنه داخل تاریک تاریک بود

صبح روزی که می‏خواستیم برگردیم، فرصت کمی داشتیم که باز بریم لب آب و یه کم تو آب راه بریم. برای این کار ساحل زیبای پارک زیتون رو انتخاب کردیم که اون موقع صبح هم خلوت بود و هم بسیار چشم نواز.

ساحل زیبای پارک زیتون

پی نوشت:

1. گفته بودم که آخر سر در مورد بازارها صحبت می‏کنم. این قسمت البته بیشتر به درد خانوما می‏خوره! ;) به طور کلی اگه بخوام بگم، قیمت اجناس در همه بازارهای قشم بسیار کمتر از بازارهای تهران بود. در مورد کالاهای برقی چیزی نمی‏تونم بگم چون اصلاً سراغشون نرفتم. ولی در مورد لباس و کفش می‏شه گفت که قیمتها به طور قابل توجهی پایین بود. توی قشم اصلاً سراغ مارک نرید چون چیزی پیدا نمی‏کنید. قطعاً تمام چیزایی که در همه بازارها و پاساژها بود، اجناس چینی بودن که خب البته همه‏شون هم آت و آشغال و بیخودی نبودن و می‏تونستی چیزای خوب هم توشون پیدا کنی. خلاصه نیاز روزمره رو خوب برطرف می‏کنه.
بهترین جا برای خرید از نظر قیمتی، بازار قدیم قشمه. تو این بازار همه چیز هست. همون چیزایی که تو پاساژها به قیمتهای کمی بالاتر هست، اینجا هم هست. فقط شاید باید یه کم بیشتر بگردین. اگه میخواین از جاهای شیک‏تر خرید کنید، پاساژها به طور عام و پاساژ ستاره به طور خاص، جاهای مناسبی هستن. به ما گفته بودن که بازارهای درگهان از بازارهای قشم بهتر و ارزون‏تره. اگر بخواین جینی خرید کنید، آره. بازار قدیم درگهان مقرون به صرفه‏تره. ولی اگه میخواین تکی خرید کنید، به نظر من همون قشم خرید کنید چون قیمتها تقریباً یکیه و فقط بارکشی‏ش برای شما می‏مونه!

2. توی قشم شهر در دست خانوماست! صبح که برای صبحانه می‏رفتیم رستوران هتل، بیش از 80 درصد افرادی که بودن، خانوم بودن. اکثر اونها هم خانومای مسنی بودن که به صورت دسته جمعی اومده بودن. حالا یا برای خرید یا حال و حول یا هر دو! ;)

3. بیش از 99 درصد اهالی قشم، سنی هستن. توی خیابونا قدم به قدم مسجد بود. روزی ده، بیست بار صدای اذان میومد. اذان سنی‏ها جدا، اذان شیعه‏ها جدا! اذان صبح که دیگه واویلا بود! شصت نفر با فاصله می‏گفتن الله اکبر!

4. یکی از دوستام برای دیدنم از بندرعباس اومد قشم. با شوهر و بچه‏ش. شرمنده فرمودن اساسی. بچه عسلش خوردنی بودا با اون چشمای مشکی درشت و اون پوست تیره با مزه.

5. با اینکه شبها اصلاً نمی‏تونستم بخوابم و روزا هم همه‏ش در حال بدو بدو و راه رفتن بودیم، ولی به من خیلی خیلی خوش گذشت. یه رفرش اساسی بود. هر چند وقتی برگشتم تا یه هفته همه‏ش خوابم میومد!

سفرنامه: جزیره زیبای قشم- قسمت اول

2010-01-27T21:05:00.008+03:30

یکی دیگه از شاهکارهای درخشان زندگی من اینه که با اینکه حدود 14 سال بندرعباس زندگی کردم، ولی تا حالا قشم نرفته بودم! البته از یه جهاتی هم بد نشد چون مطمئنم هر وقت دیگه رفته بودم اینقدر بهم خوش نمی‏‏گذشت که الان. جزیره قشم از جمله جاهاییه که با وجود پتانسیل زیاد برای جذب توریست و جاذبه‏های خارق‏ا‏لعاده طبیعی، همیشه نادیده گرفته شده و کنار گذاشته شده. به چه دلایلی خیلی معلوم نیست ولی خب یه حدسایی میشه زد!

ما صبح سه‏شنبه که به سمت جزیره پرواز کردیم، طرفای ساعت یک و نیم بعد از ظهر هتل بودیم. فاصله فرودگاه از شهر بیشتر از 50 کیلومتره! تو این فاصله فرصت خوبی بود که همه اطلاعات شکمی رو از راننده بگیریم. بنابر اظهارات جناب راننده (که بعداً توسط دیگران هم تأیید شد) رستوران‏های نعیم و بانی بهترین‏های جزیره هستن. قبل از رفتن هم مثلاً کلی تحقیق کردیم که یه هتل خوب پیدا کنیم. همه به اتفاق می‏گفتن هتل دریا. ما هم همونجا رو رزرو کردیم. اگرچه از اون چیزی که فکر می‏کردیم سطح خیلی پایین‏تری داشت ولی خوشبختانه هم تمیز بود و هم جک و جونور نداشت! (اصلاً قشم هتلی با بیش از سه ستاره نداره. اگه آژانسها الکی چیزی بهتون گفتن باور نکنین). البته این هتل در بافت قدیمی شهر قرار داره و به بازار قدیم قشم هم بسیار نزدیکه.

روز اول بعد از صرف یک ناهار بسیار خوشمزه (ماهی و میگو) در رستوران نعیم و یک استراحت کوتاه مدت، یه سری به بازار قدیم و بعدش هم پاساژهای جدید زدیم و از همون طرف هم رفتیم کنار دریا به صرف شام همراه با گربه‏ها!

روز دوم، برنامه تور، گشت بازارهای درگهان (در اطراف قشم) بود (در مورد خرید و بازارها و اینا آخر سر حرف می‏زنم).

بالأخره روز سوم نوبت گشت و گذار و تفریح شد! صبحش گشت جزیره هنگام رو داشتیم و بعد از ظهر گشت دور جزیره. ساعت صبح از هتل ما رو سوار کردن و بعد از حدود یک ساعت طی طریق (کلمات رو! D:)، به اسکله‏ مانندی رسیدیم که اونجا باید سوار قایق می‏شدیم.

قایق‏ها آماده حرکت

پسرک صدف فروش

ملت دارن از پله‏ها میان پایین که سوار شن. ما اینجا قاعدتاً باید سوار شده باشیم دیگه!

توی قایق غیر از ما شش، هفت نفر دیگه هم بودن همه از دم پیرزن (ای بخشکی شانس!). ما هم اولش یه خورده مؤدب نشستیم ولی بعد دیگه اوت آو کنترل شدیم! D: ابتدا بردنمون وسط آبهای نیلگون، جایی که محل تجمع دلفینها بود. یک عالمه دلفین قشنگ که بدون داشتن مربی و آموزشی، کلی برامون هنرنمایی کردن. با کمی اغراق، یه چیزی تو مایه‏های دلفیناریوم کیش ولی به صورت طبیعی! بسیار هیجان‏انگیز و زیبا بود به طوری که ملت از شدت هیجان روسریاشونو درآوردن و شروع کردن به رقصیدن! (البته در قایق‏های مجاور. قایق ما که بخار نداشت!).
بعدش رفتیم به قسمتی از سواحل جزیره هنگام که معروفه به ساحل اکلیلی. این ساحل به قدری قشنگ بود که من نمی‏تونم توصیفش کنم! بین ماسه‏های نرم پر بود از براده‏های یک نوع فلز (لیدره می‏گفت آهن) که زیر نور آفتاب برق می‏زدن و مثل این بود که یه عالمه اکلیل پاشیده باشن رو ساحل. خیلی زیبا و شگفت‏انگیز.

حرکت به سمت جزیره هنگام

ساحل اکلیلی. متأسفانه توی عکس، اکلیلها مشخص نیست. حداقل با دوربین من!

ما هم که طبق معمول آماده برای کفش درآوردن و تو دریا قدم زدن!

بعد دوباره سوار قایق شدیم و رفتیم یه سمت دیگه جزیره که بومی‏ها توش ساکن بودن. لیدره گفت هر کس که بخواد اینجا می‏تونه نقش حنا بذاره و قیمتش هم از 1000 تومان تا 5000 تومانه (که ما بعداً فهمیدیم 3000 تومانه برای نقش کوچک و 5000 تومان برای نقش کامل). زنان هنرمند اونجا بیش از 10 نوع نقش مختلف زیبا رو دستهای خانوما زدن. بچه‏ها گفتن که برای درس خوندن هر روز با قایق میرن به یه مدرسه تو درگهان و اگر وضع آب و هوا و دریا خراب باشه، نمی‏تونن برن. بعد ما فکر می‏کردیم چقدر سختی کشیدیم برا ی درس خوندن!

بومی‏های هنگام

نقش حنا

گلدوزی روی ساتن برای شلوارهای زنانه محلی

ادامه دارد...

زنده‏ایم هنوز!

2010-01-16T21:02:00.008+03:30

- I'm very sad tonight!

*********************************************

- آدم وقتی یه مدت نمی‏نویسه انگار دیگه نوشتنش نمیاد کلاً! البته ناگفته نماند که یه دلیل اصلی بیشتر این ننوشتن‏ها این گودر فلان فلان شده‏س! بس که وقتی میری توش با انبوه نوشته‏های ناخوانده مواجه میشی که فقط رد شدن از روی اون همه مطلب 2، 3 ساعت وقت میخواد! ما هم که کل زمان وارد شدن به خونه تا خوابمون کمتر از سه ساعته! بعدش هم وقتی میری می‏بینی چقدر همه، همه چیزو خوب و عالی نوشتن به این نتیجه میرسی که دیگه حرفی باقی نمونده که اونطوری قشنگ نوشته بشه! اصلاً این گودر آفت وبلاگستانه! از ما گفتن بود!

- دو سه تا فیلم دیدم، چند تایی هم کتاب خوندم. خیلی دوست داشتم بیام اینجا در موردشون بنویسم. ولی نشد! حالا گذاشتمشون برای برنامه‏های آتی ;)

- معلم زبانم میگه هر چیزی بهایی داره و برای رسیدن به اون باید حاضر باشیم بهاشو بدیم. فقط من نمی‏دونم چرا ما وقتی یه چیزو میخوایم، کلی بابتش بها هم میدیم ولی آخر سر هم بهش نمی‏رسیم! (البته این آقا از معدود افرادیه که من تا حدود زیادی قبولش دارم. بعداً در موردش بیشتر می‏نویسم).

- از اونجایی که فاصله بین تصمیم‏گیری و اجرای کارایی که میخوام برای خودم انجام بدم کمِ کم یک ماه هست (البته مستحضر هستید که به علت ضیق وقت و اینا نه چیزای دیگه D:)، بالأخره بعد از مدتها لپ تاپ خریدم! D:

این شکلیه. اینم مشخصاتش: +

اینم کیفشه. خیلی خوشگله. D:

فعلاً دارم رو به راهش می‏کنم.تقریباً آماده‏س. ولی این ویندوز 7 گاهی اذیت می‏کنه. مثلاً کیبورد رو با توسل به زور فارسی کردم ولی نیم فاصله حالیش نمیشه! کسی می‏دونه چکار باید کرد؟! هلپ پلیز.
آهان! یه مودم وایرلس هم گرفتم و الان دارم رسماً حالشو می‏برم D:. به علاوه یه پرینتر مدل HP1005.
فقط قسمت تراژدی قضیه اون خالی شدن تمام عیار جیب مبارک بود!

- یکی از اتفاقات بسیار جالب این مدت سورپرایز ویژه هالواسکن بود. اومد برا خودش کامنت‏دونی رو پولی کرد و در عرض کمتر از چند ثانیه تمام خاطرات پنهان در آرشیو چهار ساله ما رو به باد فنا داد و اصلاً هم به روی مبارک نیاورد! ایت واز ریلی اِ دیزستر! :(

- سه شنبه داریم میریم قشم. اینم از اون تصمیما بود که یه گپ بزرگ دو سه ماهه ایجاد شد تا اجراش! یعنی یا برنامه من این وسط جور نمی‏شد یا بی‏تا! خلاصه الانم به هزار زور جور شده. یه روز کامل از کلاس جناب مدیرکل رو باید دودر کنم! به درک! کسی چیزی خواست بگه براش بیارم ;).

پ.ن: تمام این مطلب به جز بند اول دیشب نوشته شد. ولی کلش نمی‏دونم به چه دلیل پرید! کلی فحش دادم به باعث و بانی ناشناخته‏ش! تا یک شب بیدار باشی چیز بنویسی بعد مفت و مسلم بپره! فکرشو بکن!!! :(

THE GREEN MILE

2009-12-06T19:32:00.000+03:30

دوباره نشستم فیلم فراموش نشدنی "مسیر سبز" رو دیدم. قبلاً، چند سال پیش، این فیلم رو از برنامه سینما یک دیده بودم. یادمه اون موقع تأثیر شگفت‌آوری روی من گذاشته و تا یه مدت ذهن منو به خودش مشغول کرده بود. حتی یادمه فردای همون روزی که پخش شد با دوستی رفتیم موزه عبرت و من همونجا بود که تمام فیلمو با هیجان براش تعریف کردم (چه فضای سازگاری هم بود برای تعریف!).

به نظر من "مسیر سبز" یک فیلم به شدت انسانیه. با وجود اینکه تقریباً تمام فضای داستان در زندان می گذره و فیلم پُره از صحنه‌های قتل و اعدام با برق و درگیریهای خشن ولی روحی که بر اون حاکمه، یک روح و احساس لطیف و انسانیه. شاید، شاید که نه، حتماً انتخاب صحیح بازیگران تأثیر بسزایی در موفقیت و تأثیرگذاری این فیلم داشته و این شخصیتهای اون رو باورپذیرتر کرده (نگاه کنید به بازیگر نقش "جان کافی" با اون هیبت و عظمت! کی بهتر بود برای این نقش به جز اون؟!). بازی درخشان تام هنکس با اون چشمهای مهربون و روحیه لطیف اگرچه کمی با نقش رئیس بودنش در چنین مکان وحشت‌زایی در تناقضه ولی اون مشخصاً به همین منظور انتخاب شده تا در فیلم نشون داده بشه که آدمی که انسانه در هر شرایطی می‌تونه انسان باقی بمونه (گفته بودم که من عاشق تام هنکس‌ام؟! D:).

به هر حال در مورد این فیلم زیاد میشه حرف زد ولی خب چون یه فیلم قدیمیه اهل فن قبلاً گفتنی‌ها رو در موردش گفتن. فقط خواستم بگم اگه کسی ندیده ببینه. هر چند طولانیه ولی ارزشش رو داره.

دُرافشانی‌های شبانه!

2009-12-04T22:03:00.003+03:30

- تو آسمان آبیِ آرام و روشنی/ من چون کبوتری که پَرم در هوای تو/ یک شب ستاره‌های تو را دانه‌چین کنم/ با اشک شرم خویش بریزم به پای تو/ بگذار تا ببوسمت ای نوشخند صبح/ بگذار تا بنوشمت ای چشمه شراب/ بیمار خنده‌های توام بیشتر بخند/ خورشید آرزوی منی گرم‌تر بتاب

دارم "خورشید آرزو" گوش می‌کنم. صدای همایون منو مست می‌کنه. عاشق این نوای ملکوتی‌ام. چی هست تو این صدا که اینطوری می‌کنه با من؟!

- فیس بوک آخرش به یه دردی خورد! یه دوست قدیمی رو پیدا کردم بعد مدتها. بعد از 11 سال تقریباً! بیخود و بی‌جهت رابطه‌مون قطع شده بود! نمی‌دونم چرا. کاناداست. زنگیدم بهش کلی حرف زدیم. خیلی خیلی خوشحال شده بود. ازدواج کرده. یعنی همه ازدواج کردن از این دوستای قدیمی. فقط ما یالغوز موندیم این وسط! مایه آبروریزیه واقعاً!

- خب اینکه این روزا همه‌ش در مورد شوور حرف می‌زنم به خودم مربوطه! P: چکار کنم خب؟! روزگار اینطوریم کرده. تا چند وقت دیگه منتظر یه آگهی تبلیغاتی هم باشید تازه! P:

ـ حرف همایون با چه حرفایی قاطی شد! من از همینجا مراتب عذرخواهی شدیدم رو محضر مبارک ایشون اعلام می‌کنم! شما به بزرگواری و خوش‌صدایی و خوش‌تیپی خودت ببخش! D:

برای ثبت در تاریخ شخصی

2009-12-03T00:09:00.003+03:30

گند اخلاق‌تر از قبل شدم! نمی‌دونم نشونه پیریه یا مرض روحی! به هر حال هر دوش کاملاً محتمله. یک عدد موی سفید هم پیدا کردم. اصلاً از یه تاریخی به بعد من دیگه درست نشدم که نشدم! شدیداً بدبین، اعتماد به نفس مطلقاً پایین، بلاتکلیف، بی‌هدف و بی‌انگیزه. اینقدر از خودم ایراد پیدا کردم و اینقدر از خودم، قیافه‌م، اخلاقم، کارام، رفتارم، زندگیم و ... بدم اومده که فکر نکنم هیچ‌کس تا حالا اینقدر از من بدش اومده باشه هر چند یه چند وقتیه که حرفهای یاران هم رنگ سرزنش به خودش گرفته. دلم می‌خواست کسی بود که بهم کمک کنه. یکی که قلقم دستش باشه. که بتونه حالمو خوب کنه. من با این اخلاق گهی اگه سرزنش بشم میرم تو هم. گوشه گیر و ساکت میشم. غریبی می‌کنم. دور میشم. خودم میشم محرم اسرار خودم. خودم میشم سنگ صبورم. بعد برگردوندنم سخت میشه. بعدش تنها میشم. این راه آخرش تنهاییه. خودم می‌دونم.

کادو

2009-12-01T19:21:00.001+03:30

همینجوری‌های یک روز تعطیل

2009-11-28T08:54:00.002+03:30

اول: عید شما مبارک.

دوم: خیلی ممنونم از همه دوستانی که لطف کردن و در این مورد نظر دادن. کمک زیادی بود در تصمیم‌گیری. از خیلی‌های دیگه هم نظر خواستم. نزدیک به 90 درصد افراد مخالف بودن! خوبه حالا من میخوام سختی‌هاشو بکشم! ظاهراً از نظر خیلی‌ها تو این سن و سال شوورداری و بچه‌داری مقدم است بر هر کاری و به منزله جهاد در راه خدا می‌باشد! ما هم اطاعت کردیم. فقط پیشنهاد دهندگان یه لطفی کنن این دو قلمو آماده کنن برا من بی‌زحمت! P:

سوم: این وبلاگ مشکوک به لو رفتن می‌باشد. لذا تا حصول اطمینان از عدم وقوع این امر، کمی دست به عصا می‌شویم. بی‌تا و ماندانا کم بودن یکی دیگه هم اضافه شد! P: مگه من چقدر می‌تونم خود سانسوری کنم؟!

چهارم: پنجشنبه‌ای گفتیم بعد یه قرنی بریم سینما. بعد که اسامی فیلما رو گرفتیم دیدیم محض رضای خدا یه فیلم هم وجود نداره که ارزش دیدن داشته باشه. عشقولانه هم که نداریم بریم باهاش لاو بترکونیم. هوا هم که سرده نمیشه رفت تو پارک نشست. هیچ کس هم که ما رو مهمونی دعوت نمی‌کنه. مسافرت هم که فعلاً تعطیله. پس میشه بفرمایید ما برای تفریح چه غلطی می‌تونیم بکنیم؟! خداییش مملکته داریم؟!

پنجم: حذف شد!