Labels: کنسرت, موسیقی

 حالا ما ماهی یه بار هم به ایمیل یاهومون سر نمی‌زنیم‌ها ولی دیروز، آخر وقت اداری، یهو ویرمون گرفت بریم ببینیم اون تو چه خبره! یه چند تا تبلیغ از نت‎‌برگ برام اومده بود. من که هیچ‌وقت تبلیغات ایمیلی رو باز که هیچی، ریپورت از اسپم هم می‌کنم، اینا یهو توجهم رو جلب کردن! رفتم دیدم همون بعدازظهرش، کنسرت بزرگ خلیج فارس با اجرای چهار خواننده برگزار میشه و بلیتش با پنجاه درصد تخفیف موجوده! با اینکه رفتن به این کنسرت جزء آخرین برنامه‌های من هم نبود، ولی خب شرایط به اندازه کافی وسوسه‌کننده بود! اینه که ما هم رفتیم کنسرت، همینطوری الکی الکی! D:
برنامه قرار بود ساعت 9:30 شب شروع و 11:30 تموم بشه. ما که برای بالکنِ وسط جا رزرو کرده بودیم، در یک سورپرایز عالی افتادیم ردیف آخرِ قسمتِ وسطِ سالن اصلی! برای برنامه بروشوری درنظر گرفته نشده بود. بنابراین ما اصلاً خبر نداشتیم چی قراره اجرا بشه. یه کم از ده گذشته بود که قسمت اول برنامه شروع شد، با نوازندگی ارکستر آکادمیک تهران به رهبری امین سالمی و با اجرای حمید خزاعی به عنوان اولین خواننده! من که نفهمیدم ایشون چطوری توی این گروه به عنوان خواننده قرار گرفتن ولی باید بگم که نه از صداش و نه از اجراش، به‌هیچ‌وجه خوشم نیومد! (ظاهراً ایشون جزء هیئت عاملِ یه جایی بود از همین ارکستره. خودش گفت. تازه بیشترین اجرا رو هم داشت!). البته نه تنها من، بلکه ظاهراً افراد زیادی از این اجراها ناراضی بودن! اینو از تشویق نکردن‌ها و تحویل نگرفتن‌ها کاملاً می‌شد فهمید! یعنی بعد از سه قطعه اجرایی اول، ملت بالکل از شور و هیجان افتاده بودن!

سه قطعه بعدی رو مانی رهنما اجرا کرد که بهترینش همون آهنگ مورد علاقه من یعنی مرسدس بود! D: راستش فکرشو هم نمی‌کردم اینو اجرا کنه. ولی خیلی باحال بود خودش. از این لوطی لاتای بامزه! اجرای آخرِ قسمت اول هم با سالار عقیلی بود که با استقبال زیاد مردم مواجه شد و انصافاً شور و حال رو به سالن برگردوند.

با اینکه مجری برنامه اعلام کرد که فقط 5 دقیقه استراحت داریم، ولی قسمت بعد تقریباً یک ربع بعد با اجرای طوفانی نیما مسیحا شروع شد. اجرای آهنگ خلیج فارس توسط ایشون، که صدای خوبی هم داره، با تشویق‌ها و همراهی‌های بی‌امان تماشاچیان مواجه شد. بعدش دوباره حمید خزاعی به روی صحنه اومد و مجدداً با عدم استقبال مواجه شد. در پایان هم دوباره سالار عقیلی با اجرای آهنگ‌های تبریز در مه و وطن سالن رو سرشار از شور و شوق کرد. انصافاً تفاوت قابل ملاحظه‌ای وجود داشت بین صدای سالار و سایر خوانندگان این کنسرت! در حقیقت من فکر می‌کنم بیشتر اعتبار این کنسرت و استقبال از اون، مدیون حضور سالار بود!
حسن ختام برنامه، اجرای شورانگیز و به یاد ماندنی سرود "ای ایران" توسط هر چهار خواننده بود که بسیار زیبا اجرا شد. فکر می‌کنم ساعت از یک نصفه شب گذشته بود که برنامه تموم شد. شب به یاد ماندنی‌ای بود. به نظرم چنین برنامه‌هایی برای برانگیختنِ دوباره حس میهن‌دوستی خوب و قشنگه. به هر حال به طور کلی می‌تونم بگم که راضیم ازشون! D:

عکس‌های بیشتر + و +

Labels: عمومی, کنسرت, موسیقی

در لحظات غم‌انگیزِ پایان تعطیلات، شاید هیچ‌چیزی به اندازه نوشتن از یک کتاب خوب، حالِ آدمو روبه‌راه نکنه! مجموعه داستان «شبانه‌ها»، هدیه یک دوست گرامی رو بعد از مدت نسبتاً طولانی (البته به دلیل تنبلی!) تموم کردم. کازوئو ایشی‌گورو رو قبلاً با رمان «بازمانده روز» می‌شناختم. بر کسانی که با این نویسنده آشنایی دارن، پوشیده نیست که ایشون قلم بسیار توانمندی داره، به‌خصوص در توصیف حال درونی آدم‌ها و انتقال حس اونا! در رمان، شاید این، کارِ خیلی سختی نباشه (که هست!) ولی در نوشتن داستان کوتاه، قطعاً کار هر کسی نیست! «شبانه‌ها»، اونطوری که عنوان کتاب میگه، مجموعه پنج داستان موسیقی و شب هست. بنابراین انتظار داری که با کتابی مواجه باشی که در اون عنصر موسیقی بسیار پُررنگه. با این‌که کتاب پُره از اصطلاحات تخصصی موسیقی و یک تاریخچه نسبتاً کامل از اهالی موسیقی، ولی باز هم داستان‌ها، داستان آدم‌ها، روابط، دغدغه‌ها، مشکلات و درونیات اونا هست و فقط این‌بار، افراد از اهالی این هنر انتخاب شدن که البته این انتخاب، بسیار کمک کرده در ایجاد فضاهای خاص و لطیف و احساسی. نکته جالب اینه که آقای ایشی‌گورو طبق گفته خودش از زبان مترجم، با این‌که ارادت خاصی به موسیقی داره ولی هیچ‌وقت تحصیلاتی در این زمینه نداشته و همین نکته با توجه به متون تخصصی کتاب در زمینه موسیقی، آدم رو متحیر می‌کنه.
نکته قابل توجه دیگه، ترجمه بسیار خوب آقای علی‌رضا کیوانی‌نژاد هست. باید بگم که این کتاب، از یک ترجمه قوی، حرفه‌ای و دقیق برخورداره که با کمی اغراق می‌تونم بگم  نصفِ بار جذاب شدن کتاب رو به دوش می‌کشه.
از بین داستان‌ها، که چندان کوتاه هم نبودن!، من از داستان تپه‌های مالوِرن بیش از بقیه خوشم اومد. هم به خاطر فضای بک‌گراند داستان، هم به خاطر شخصیت اصلیش و هم به خاطر ترجمه عالی:

کافه بعد از رفتن آن‌ها آرام بود تا این‌که جف برگشت و من رفتم طبقه‌ی بالا، احساس می‌کردم بیشتر از آن‌چه باید برای آن‌جا وقت گذاشته بودم. توی اتاقم، نشستم لبِ پنجره و گیتارم را برداشتم و شروع به زدن کردم و مدتی غرق آهنگی شدم که نوشته بودم؛ آهنگی که نیمه‌کاره بود. اما بعد - این‌طور به‌نظرم رسید که زمان از دستم دررفته - صدای شلوغی عصر کافه را می‌شنیدم که ناشی از ازدحام مشتری برای نوشیدن چای بود. اگر واقعاً آن‌جا شلوغ بود، که معمولاً هم بود، مگی مجبور می‌شد از من بخواهد بروم پایین؛ واقعاً هم  بی‌انصافی بود چون به‌اندازه‌ی کافی وقت گذاشته بودم. اما به این نتیجه رسیدم که بهترین کار برای من رفتن به تپه‌ها و ادامه‌ی کاری بود که به خاطرش آمده بودم این‌جا.

از در پشتی بدون این‌که کسی مرا ببیند رفتم بیرون و از این‌که خارج شدم فوری احساس شادمانی کردم. هوا نسبتاً گرم بود، مخصوصاً این‌که جعبه گیتار را هم با خودم آورده بودم و خوشحال بودم که نسیمی هم می‌وزید.

داشتم می‌رفتم جایی که هفته پیش کشفش کرده بودم. باید از یک سراشیبی باریک پشت خانه بالا می‌رفتی و چند دقیقه‌ای در امتداد یک سراشیبی ملایم پیاده‌روی می‌کردی تا برسی به این نیمکت. این یکی را بادقت انتخاب کرده بودم، نه برای این‌که چشم‌اندازی فوق‌العاده داشت، بلکه مسیری نبود که مردم با بچه‌های خسته‌شان تلو تلو بخورند و کنارت بنشینند. از طرف دیگر، خیلی هم جای پرتی نبود و هرازچندگاهی رهگذری رد می‌شد و سلام می‌کرد و بعضی‌شان عادت داشتند درباره‌ی گیتارم چیز بامزه‌ای بگویند یا مزه‌ای بپرانند بدون این‌که از راه رفتن بایستند. اصلاً اعتنایی نمی‌کردم. به این می‌مانست که شنونده‌ای داری و نداری، و همین قوه‌ی تخیلم را بارور می‌کرد. 

و آخر این‌که گویا انسان‌های حزین در همه دنیا وجود دارن. هر جا که باشی، با هر شغل و علاقه‌‌ای، باز هم گاهی ویرانی!


شبانه‌ها- نوشته کازوئو ایشی‌گورو- ترجمه علی‌رضا کیوانی‌نژاد- نشر چشمه- چاپ سوم- قیمت 5500 تومان

Labels: داستان کوتاه, کتاب, معرفی کتاب, موسیقی

Labels: موسیقی

Labels: زنان, موسیقی

Labels: عکس, موسیقی

Labels: چرندیات, موسیقی, هذیان

کنسرت همایون شجریان و گروه دستان در نوع خود واقعاً بی‌نظیر بود. لذت فراوان بردیم از آن نوای دلنشین و شعرهای زیبا و موسیقی گوش‌نواز. الحق که همایون فرزند خلف استاد آواز این سرزمین است با صدایی به غایت شبیه پدر! گروه دستان نیز که نیاز به معرفی ندارد با آنهمه هنرمندانی که هر یک استادانی مسلم‌اند.

اشعاری که برای اجرا انتخاب شده بود، انصافاً اشعار بسیار زیبایی بود و معلوم است که با دقت و وسواس خاصی انتخاب شده‌اند. اشعاری از شفیعی کدکنی، حافظ، مولانا، فریدون مشیری، عطار نیشابوری، عراقی و سیاووش کسرایی. شعرهایی بسیار تأثیر گذار و پرمغز و پرمعنی.

نغمه و نوای دلنشین همایون (و هر کس که صدای خوبی دارد)، گویی از جهانی دیگر می‌آید و رنگی آسمانی و ملکوتی دارد که چنین انسان را از خود بی‌خود می‌کند. چقدر باید زیبا باشد خالق جنین صدای زیبایی. وَ تَبارَک الله احسَن الخالقین.

پ.ن:

1. خدا رو شکر هیچ‌وقت در این مملکت هیچ چیز نظم و ترتیب نداره! فکرشو بکن، قبل از اینکه برنامه شروع بشه برق رفت! برنامه با یک ساعت تأخیر شروع شد. اون هم با برق اضطراری که فقط برق بلندگوها و روشنایی اندکِ سالن رو تأمین می‌کرد! یعنی پختیم از گرما! یه چیزی می‌گم یه چیزی می‌شنوید!

2. از تمام مراسم فیلمبرداری کاملی انجام شد که به گفته حمید متبسم (سرپرست گروه) قراره به صورت سی دی به بازار عرضه بشه. به شدت توصیه می‌کنم که بخریدش!

3. تصنیف "وطن" با لحن و موسیقی حماسی اجرا شد. سازهای کوبه‌ای نقش مهمی داشتن در ایجاد یک فضای حماسی. تصنیف "زهی عشق" هم که در بعضی قسمتهایش با همخوانی همه گروه همراه بود، حالتی عرفانی شبیه سماع را تلقین می‌کرد.

4. تصنیف درخواستی در پایان برنامه "مرغ سحر" بود که به نظر من درخواست لوس و بی‌معنی‌ای بود. خود همایون این همه تصنیف‌های زیبا داره. من ترجیح می‌دادم که "هوای گریه" رو بخونه یا مثلاً "نسیم وصل".

5. خودمونیم، از بین همه سازها خداییش دف یه چیز دیگه‌س! از بس شور و حال ایجاد می‌کنه! ((;

عکس‌ها از اینجا

Labels: موسیقی

خیلی دوست داشتم برای یک‌بار هم که شده در یکی از کنسرت‌های استاد شجریان حضور داشته باشم. به هر زحمتی بود برای پنجشنبه شب بلیت گیرمان آمد، آن هم در قسمت بالکن تالار بزرگ کشور به قیمت هر نفر بیست هزار تومان (سایت دل آواز که متصدی فروش بلیت اینترنتی بود، مشکلات زیادی داشت! این سایت نمی‌تواند پاسخگوی سیل علاقمندان باشد!).

کنسرت قرار بود ساعت 8 شب شروع شود. از ساعت 7 که درهای تالار را باز کردند تا یک ساعت و نیم بعد از آن همینطور علاف بودیم تا جمعیت بی‌نظم بیایند و در جایگاه‌هایشان قرار بگیرند! ساعت 8:30 بالأخره با نیم ساعت تأخیر کنسرت شروع شد. استاد شجریان را یک گروه 13 نفره (گروه شهناز) همراهی می‌کردند:

مجید درخشانی/ سرپرست گروه/ تار

حسین رضایی‌نیا / دف، دایره

رامین صفایی / سنتور

کاوه معتمدیان و سینا جهان آبادی / کمانچه

شاهو عندلیبی / نی

رادمان توکلی / تار

مژگان شجریان / سه تار

مهرداد ناصحی / قیچک آلتو

حامد افشاری / قیچک باس

محمد‌رضا ابراهیمی / عود

مهدی امینی / رباب

حمید قنبری / تنبک

با توجه به اجراهای قبلی شجریان که معمولاً گروه بسیار کوچکی بودند، دیدن چنین گروه عریض و طویلی کمی دور از انتظار بود! قبل از شروع برنامه، صدایی که از بلندگوهای تالار پخش می‌‌شد، از مردم خواست تا طبق درخواست گروه از هر گونه فیلمبرداری، عکسبرداری و ضبط صدا خودداری کنند. برنامه با یک پیش درآمد شروع شد که وسط آن شجریان برنامه را قطع کرد و با لحنی دلخورانه (!) از مردم خواست که فیلم و عکس نگیرند و تا خاموش کردن دوربین‌هایی که می‌دید، اجرا را ادامه نداد!!! (این در حالی بود که به علت ممنوع بودن ورود دوربین، مردم نهایتاً داشتند با موبایلهایشان فیلم می‌گرفتند که آن هم مسلماً کیفیت چندانی نداشت!).

بخش اول در دستگاه همایون و با عنوان "رندان مست" اجرا شد و شامل پیش درآمد، زنگ شتر، ساز و آواز، تصنیف "چشم یاری"، ادامه ساز و آواز، تصنیف "باد صبا"، آواز شوشتری، چهار مضراب بیداد، ساز و آواز و تصنیف "رندان مست" بود.

بخش دوم هم که بعد از نیم ساعت (بلکه هم بیشتر!) استراحت آغاز شد در دستگاه شور و با عنوان "مرغ خوشخوان" و شامل پیش درآمد، ساز و آواز، تصنیف "پیام نسیم"، ساز و آواز، چهار مضراب، آواز مثنوی و تصنیف "مرغ خوشخوان" بود.

در پایان برنامه به درخواست حضار، تصنیف زیبای "مرغ سحر" اجرا شد.

پ.ن 1: جای همایون شجریان به شدت خالی بود!

پ.ن 2: جای دوستان و همراهان کنسرتهای قبلی هم به همچنین!

پ.ن 3: بی‌نظمی‌ها و هوای نسبتاً گرم سالن کمی اذیت کرد. آخر سر تقریباً خسته و کلافه بودم!

پ.ن 4: بر خلاف انتظار هیچ قسمتی برای فروش CD های استاد در سالن در نظر گرفته نشده بود!

پ.ن 5: حضور مژگان شجریان که گویا قرار بوده با استاد همخوانی کند (که احتمالاً مجوز به آنها نداده‌اند!)، حضوری کم‌رنگ بود. بود یا نبود سه تار هم در آن خیل سازها، چندان فرقی نداشت!

پ.ن 6: بعد از پایان برنامه، یک نفر که به شدت جو گیر شده بود، خود را به بالای سن رساند و افتاد روی پای استاد به بوسیدن!!!

پ.ن 7: ملت اکثراً با لباسهای خیلی رسمی، آقایان:کت و شلوار و کراوات و خانومها: مانتوهای مجلسی و کفش‌هایی با پاشنه‌های بسیار بلند(!!!) (که من باز هم نفهمیدم چطوری با آنها راه می‌روند و زمین نمی‌خورند!) آمده بودند.

پ.ن 8: در حین اجرای برنامه داشتم به این فکر می‌کردم که مثلاً با این پولی که جمع سه نفره ما برای بلیت پرداخته‌اند، شکم چند کودک گرسنه را در همان شب می‌شد سیر کرد! لحظه‌ای از خودم و جمعیت حاضر بدم آمد!

پ.ن 9: از سالن که بیرون آمدیم، نوازنده‌های دوره گرد دم در جمع شده بودند و می‌نواختند. این پسر بچه هم در بین آنها بود. خیلی برایش زود بود که برای لقمه‌‌ای نان تا آن موقع شب بیدار باشد و از اعماق وجودش مثلاً بخواند. مرفهان بی‌درد(!!!) شاید فقط برای لذت خودشان محاصره‌اش کرده بودند و عکس می‌گرفتند!

Labels: موسیقی, هنر

سیمین غانم را با ترانه "گل گلدون" می‌شناختم (ترانه‌ای که خیلی هم دوستش دارم)، ولی هرگز تصویری از او ندیده بودم. به همت یکی از دوستان موفق شدیم برای آخرین روز کنسرت (دیروز) که در تالار وحدت برگزار شده بود، بلیت تهیه کنیم. خانم سیمین با ترانه "یا مولا دلم تنگ اومده" و به نام علی(ع) برنامه‌اش را شروع کرد. "آسمون آبی"، "قلک چشات"، "گل گلدون"، "مرد من" و ... ترانه‌هایی بود که اجرا کرد. با اینکه سن و سالی از او گذشته ولی هنوز صدایی بس تحسین برانگیز دارد. خیلی جاها امتداد صدای دستهای ما از چهچهه‌های زیبای او جا می‌ماند!

گروه موسیقی شامل نوازنده پیانو، نوازنده ویولن و نوازندگان دف بود که انصافاً بسیار خوب و مسلط و زیبا می‌نواختند. برایم جالب بود که نوازندگان ویولن و دف اینقدر جوان بودند و با این حال ماهر و مسلط بر سازهایشان!

سالن هم کاملاً پُر بود (تا جایی که من شنیده‌ام خیلی‌ها هم نتوانسته‌اند بلیت تهیه کنند). بعضی‌ها،که لابد خاطراتی با این آهنگها در گذشته داشته‌اند، گریه می‌کردند. ولی روی هم رفته جو شاد و مفرحی حاکم بود. حسن ختام برنامه هم ترانه "ای ایران" بود که همه در حالت ایستاده با خانم غانم خواندند. برای این خواننده گرانقدر آرزوی سلامتی دارم.

ویدئوی 1 دقیقه‌ای از ترانه "آسمون آبی"- (در سالهای جوانی خانم غانم)

Labels: موسیقی

Labels: موسیقی