قبل از هر چیزی باید بگم اگر اعصاب ضعیفی دارید یا خیلی عاطفی و احساساتی هستید، فکر خوندن این کتاب رو از سرتون بیرون کنید! این کتاب یک شرح‌حال سراسر رنج و اندوهه و مثل پتک بر سر نوعِ آدمی کوبیده میشه! پس احساس اندوهِ عمیق و افسردگیِ وافر در حین خوندن اون اجتناب‌ناپذیره متأسفانه :(

آکواریوم‌های پیونگ‌یانگ، یک زندگی‌نامه‌ی واقعیه از سرگذشت کسی که از کره‌شمالی و نظام توتالیتر و استثماری اون، فرار کرده و تصمیم گرفته رنج بی‌انتهای مردم کشورش رو به گوش جهانیان برسونه. کانگ چول هوان، به عنوان یک شاهد زنده، از همه واقعیات وحشتناکی که در پشت درهای آهنین یک کشور کمونیستیِ افراطی می‌گذره، پرده برداشته و وجدان‌های بیدار رو متوجه مردمی ستمدیده و محصور کرده. 

کره شمالی و حکومت اون، محصول ننگین و بازمانده حکومت کمونیستی شورویه. حکومتی که حتی خودش هم با اون عظمت، پایانی جز متلاشی شدن و اضمحلال نداشت، زمینه‌ساز تیره‌بختی مردمی شد که حتی در دهکده جهانی امروز، نصیبی جز مهجوریت و انزوای تحمیلی ندارند.

کانگ چول هوان، از مردمی میگه که تحت حکومت داهیانه رهبر کبیر و رهبر عزیز، برای نفس کشیدن هم از خود اجازه‌ای ندارن، مردمی که باید نظام طبقاتی رو برای خوشون و همه نسلشون بپذیرن، مردمی که نباید خطا کنند و اگر خطایی کردن،  خطاهایی که شاید هیچ‌وقت ندونن چی بوده!، نه فقط فرد خطاکار، بلکه همه اعضای خانواده اون باید در اردوگاه‌های کار اجباری مجازات بشن.

نویسنده از نه سالگی به همراه همه اعضای خانواده‌ش، به مدت ده سال، به جرمی که خودشون هم هرگز نفهمیدن چی بوده، در یک اردوگاه کار اجباری به نام یودوک زندانی بود و در این مدت شاهد تمام رفتار غیرانسانی حکومت با مردم بوده. از کار سنگین بدون وقفه و قحطی و گرسنگی و فقر و بیماری و اعدام‌های در ملأعام گرفته تا معلمانی که بچه‌های کوچک رو بر سر بهانه‌های واهی تا سرحد مرگ می‌زدن. از معلم‌نمایی گفته که برای تنبیه یکی از همکلاسی‌ها، بعد از کتک زدن بچه اون رو تو فاضلاب انداخته و بچه هم همونجا خفه شده و یا وادار کردن بچه‌ها به اینکه دست‌های سیاه شده از پوست گردوی خودشون رو محکم به زمین بمالن تا تمیز بشه و اگر تشخیص میداده که بچه‌ها این وظیفه رو درست و حسابی انجام نمی‌دن، دست‌های کوچولوشون رو زیر پوتین‌هاش له می‌کرده! معلمی به نام گراز وحشی. در چنین جامعه‌ای دزدی، دروغ، چاپلوسی، خبرچینی، رشوه و دیگر رفتارهای پست آدمی، لاجرم بازار گرمی داره و در یک کلام: در کره شمالی کرامت انسانی نابود و لگدمال میشه! 

در تمام مدتی که کتاب رو می‌خوندم، بارها تصمیم گرفتم که نصفه کاره رهاش کنم و اینقدر به دست خودم سوهان به روحم نکشم. چیزهایی که می‌خوندم واقعاً از حد تحمل من خارج بود. ولی از اونجا که ندونستن من، بودن چیزی رو عوض نمی‌کنه، ترجیح دادم که بخونم و بدونم، هرچند دانستنی دردناک بود. انسان چون مجهز به نیروی عقله، اگر بخواد وحشی باشه و غیرانسانی رفتار کنه، از هر حیوان درنده‌خویی خطرناک‌تر و وحشتناک‌تر میشه و چه نغز گفته شاعر که دزد گر با چراغ آید گزیده‌تر برد کالا. کره شمالی اگر واقعاً مجهز به سلاح‌های کشتار جمعی و موشک‌های دوربرد باشه، یک خطر جدی برای جهانیانه. کشوری که به بهانه اینکه «جنگ بزرگ به‌زودی آغاز خواهد شد» سالهاست مردم خودش رو تحت بی‌رحمانه‌ترین و ظالمانه‌ترین شکنجه‌ها قرار داده، با مردم جهان چطوری معامله خواهد کرد؟! من نمی‌دونم برای کشورهای بدبخت ایدئولوژی‌زده چکار میشه کرد و یا قدرتها چکاری می‌تونن بکنن و نمی‌کنن ولی از ته دل از خدا می‌خوام که ریشه همه حکومت‌های فاسد و جائر رو ریشه‌کن کنه.

روحم درد می‌کنه ...

کیوان ارزاقی رو همه می‌شناسن. یعنی بیشتر اونایی که تو دوره اوج وبلاگستان فارسی، وبلاگ‌نویس و وبلاگ‌خوان بودن، حتماً وبلاگ "از پشت یک سوم" و بعدها "لابیرنت" رو می‌خوندن. از وبلاگای پر طرفدار بود چون هم لحن ساده و خودمانی‌ای داشت و هم خیلی فعال بود و تند و تند به‌روز می‌کرد و همیشه جزء پینگ (ping) شده‌های بلاگ‌رولینگِ اون زمان‌ها بود. من هم البته جزء خواننده‌های ثابت صفحه‌ش بودم اون‌وقت‌ها. بعدها که یواش یواش فیدخوانی مد شد و همه هر چی می‌خواستن بنویسن یه نُت میذاشتن تو گودر و وبلاگ‌ها کم‌رونق شدن، منم عادت سر زدن به وبلاگ‌ها از سرم افتاد و خیلی‌ها کم‌کم فراموش شدن از جمله همین وبلاگ "از پشت یک سوم".
اینا رو به این دلیل گفتم که بگم، تا حدود زیادی با قلم ایشون آشنایی داشتم. یادمه همون‌موقع‌ها که می‌خواست بره آمریکا و بعدها که رفت، کلی می‌نوشت از احساسش و دیده‌ها و شنیده‌هاش. بعداًتر که شنیدم کتاب نوشته و موضوعش درباره یه زن و شوهر مهاجر به آمریکا و دغدغه‌ها و مشکلات اوناست، حدس زدم که احتمالاً ردپای زندگی خودش به شکل پررنگی در این رمان هست که بود! 
"سرزمین نوچ" حکایت زن و شوهریه که به امید یک زندگی بهتر و شادتر، دل از همه داشته‌هاشون، که اونا رو دوست دارن، می‌کنن و راهی ینگه دنیا می‌شن. از همون ابتدای داستان معلومه که زن، صنم، راحت‌تر از مرد، آرش، دل کنده از همه گذشته‌س. آرش اما مدام ذهنش درگیره و در رفت‌و‌آمد بین حال و گذشته. چیزی که باعث میشه هی مقایسه کنه و نتونه فراموش کنه. حتی اینکه الان تهران شلیل اومده یا نه، برای مرد مهمه! به علاوه اشاره‌هاش به هر چیزی که نشونی از ایران داره، از یاد محرم و قیمه‌های نذری عاشورا بگیر تا چراغونی نیمه شعبان و نمایشگاه کتاب.
مرد راوی ماجراست و به همین خاطر ما بیشتر، دید انتقادی رو می‌بینیم نسبت به زندگیِ آمریکایی. زندگی‌ای که به قول آرش ماشینیه و غربت و تنهایی. تکون بخوری باید تکس بدی و تقریباً هیچ‌چیز مال خودت نیست. آرش حتی از فارسی حرف نزدن، از تعامل با آمریکاییها و حتی مثبت‌اندیشی در مورد اونا (رجوع کنید به مکالمه آرش و معلم ژاپنیش) گریزونه. به علاوه، آرش هر چقدر هم که سعی می‌کنه روشنفکر باشه، ولی بعضی جاها نمی‌تونه فرهنگ اونجا رو بپذیره و تعصبش رو پس بزنه:
صنم با شور و حرارت می‌رقصد. تقلا که می‌کند، لبه‌ی پیرهنش کنار می‌رود. سفیدی بالای سینه‌اش مشخص می‌شود. لبه‌ی لباس را صاف می‌کنم. 


یا جای دیگر:
- خودت خوبی؟ مریض نشدی؟
- به خدا خوبم مامان. الکی نگرانی.
- به‌هر حال اون‌هم دختر جوونه اگه یه موقع حرفی زد، مهمونی رفتین لباس کوتاهی پوشید ناراحت نشو. یکی تو بگی، یکی اون، اوقات هم‌دیگه رو تلخ کنین. 

نقطه مقابل آرش، صنمه. صنم اینقدر خاطرات بد از ایران داره که به‌هیچ‌وجه حاضر نیست در مورد ایران فکر کنه و بیشترین تلاشش رو می‌کنه که در قالب زندگی آمریکایی جا بیفته.
آره تو راست میگی آرش، چون هیچ‌وقت بابت لاک ناخن یه هفته از مدرسه اخراج نشدی. باید هم از حست حرف بزنی چون به‌خاطر یه ذره مو که از روسریت بیرون بوده، ده تا تعهد ندادی. باید هم اینجا happy نباشی چون متر نذاشتن قد مانتویی رو که به زور تنت کردند، اندازه بگیرن. مدرسه رفتیم معلم امور تربیتی هر روز سین جیم‌مون کرد. دانشگاه رفتیم یه فیلم دیگه داشتیم. چپ و راست گفتن خواهر این‌وری نرو، خواهر اون‌وری برو. خواهر بشین. خواهر بتمرگ. خواهر سرت رو بذار زمین بمیر. تو خیابون، سر کار. هر روز. هر روز. آره آرش زندگی بنز و بی‌ام‌و نیست ولی به خدا من هم آدمم. پس سهم من چی میشه از زندگی؟

آرش در آمریکا حس خوبی نداره و همین باعث میشه که مریض بشه. یک مریضی عجیب و دردناک که اونو داغون می‌کنه. نهایتاً هم کار به جایی می‌رسه که همین تفاوت نظرها و دیدگاه‌ها بین آرش و صنم، مشکلاتی رو به‌وجود میاره که حوادث آخر داستان رو رقم می‌زنه.

"سرزمین نوچ" بدون شک، تا حدود زیادی زندگینامه‌س. این رو با توجه به پست‌های خودِ کیوان میگم در همون روزهای مهاجرتش. در کل داستان، برای من آرش از کیوان تفکیک‌پذیر نبود و بنابراین نمی‌تونستم آرش رو کسی به‌غیر از کیوان تصور کنم. این البته اشکالی به حساب نمیاد. چون اونطوری که من دیدم و شنیدم، اکثر نویسنده‌ها داستان‌های زندگی خودشون رو می‌نویسن. ولی اشکال زمانی پیش میومد، که کیوان مجبور می‌شد به ملاحظه‌کاری و گاهی خودسانسوری. شاید به همین خاطره که شخصیت صنم، اصلاً در طول داستان پرورش پیدا نمی‌کنه و هیچگاه حرفی از زندگی خصوصی آرش و صنم زده نمیشه و خواننده نمی‌فهمه چه مشکل لاینحلی پیش میاد که مشکلات بین این زن و شوهر تا این حد جدی میشه.
مشکل دیگه‌ای که باعث میشه نشه آرش و کیوان را جدای از هم دید و قضاوت کرد، یکی انتخاب راوی اول شخصه و دیگری زمان‌هاییه که آرش حرف می‌زنه چون دقیقاً لحنی بسیار شبیه به لحن کیوان پیدا می‌کنه در نوشته‌های وبلاگش به‌خصوص استفاده مکرر از کلماتی که مختص خودشه و چندبار هم تکرار میشه. مثلاً کلمه‌ای مثل تن و بدن!
کتاب پُره از غلط‌های تایپی و بدتر از اون غلط‌های نگارشی! به نظر می‌رسه که کتاب خیلی شتاب‌زده چاپ شده شاید به این خاطر که به نمایشگاه برسه. ولی به نظر من خیلی مهمه که اولین اثر یک نویسنده تا حد امکان بی‌غلط باشه تا خواننده‌های سختگیر احتمالی رو از دست نده.
اما عنوان کتاب به نظر من بسیار هوشمندانه انتخاب شده بود. نوچ اگرچه در بسیاری از گویش‌های ایرانی، کلمه معادل دیگه‌ای داره و ممکنه بعضی‌ها معنی‌شو نفهمن، صفت جالب و جدیدی بود برای سرزمین! نوچ یعنی چسبناک. چسبناکیِ دست بر اثر تماس با چیزهای چسبناک و شیرین. چسبناکی‌ای که خیلی هم خوشایند نیست. وطن ما جاییه که با همه مشکلاتی که برای مردمش ایجاد می‌کنه، بازهم جذابه و چسبناک. چسبناکی‌ای که باعث میشه هم نتونی بودن در اون رو تحمل کنی و هم نبودن رو!
به‌هر حال این رمان، حداقل برای منِ خواننده‌ی سابقِ "از پشت یک سوم"، خیلی چیز جدیدی نداشت. ولی باید اعتراف کنم که فضای داستان به‌شدت تحت تأثیرم قرار داده بود. نمی‌دونم این به خاطر حال و هوای روحیِ خرابِ خودم بود یا حال و هوای کیوان موقع نوشتن این کتاب، که بسیار غمگین و اندوهناک بودم وقت خوندنش. یعنی واقعاً بگم خدا چیکارت نکنه کیوان با این کتاب نوشتنت که اینقدر غمگینمون کردی! تو خودت چقدر گریه کردی موقع نوشتن‌اش؟! :(
من از همین تریبون تبریک فراوان میگم به آقای ارزاقی و امیدوارم که به نوشتن ادامه بده، هر چه بهتر و هر چه متفاوت‌تر و بتونه مخاطبین زیادی پیدا کنه. چون تجربه نشون داده که ایشون هنر جذب مخاطب رو در حد بالایی داره. دلایلش بماند! ;)

سرزمین نوچ- کیوان ارزاقی- نشر افق- چاپ اول- 9000 تومان

حالا درسته که نمایشگاه کتاب تموم شد ولی خب چون من وقت نکردم اون‌موقع در موردش بنویسم، الان می‌نویسم! D: آقا ما مثلاً تصمیم گرفته بودیم که امسال نریم نمایشگاه، چون هم حس‌اش نبود، هم خاطره شلوغی و ازدحام سال‌های قبلش آدمو منع می‌کرد از رفتن و هم همراهی نداشتم. اما مگر این وسوسه‌های شیطانی اجازه میدن آدم رو تصمیمِ کبراش باقی بمونه؟! میخوام بگم که امسال هم مثل هر سال آخرش خر شدم و رفتم! چهارشنبه بود فکر کنم و من از هر روز خسته‌تر ولی گفتم چون روزای آخره، ملت دیگه دست برداشتن و شاید خلوت‌تر باشه. وقتی رسیدم دیدم به به! زهی خیال باطل و فکر خام! اینقدر شلوغ بود که نمی‌شد تکون خورد و حتی نفس کشید! با این حساب احتمالاً آمار سرانه مطالعه تو کشور ما غلطه! چون اگر ما اینهمه جمعیت کتابخوان داریم، نمی‎‌شه سرانه مطالعه‌مون اینطوری باشه که! خلاصه نمی‌دونیم دم خروس رو قبول کنیم یا قسم حضرت عباس رو! والله به خدا!

در بدو ورود اول رفتم نشر افق اول به هوای خریدن کتاب رضا امیرخانی و بعدش هم اولین کتاب کیوان ارزاقی (نویسنده وبلاگ از پشت یک سومِ سابق!). دیدم دمش غلغله‌س و برداشتن زنونه مردونه‌ش کردن. رفتم جلو دیدم بله، امیرخانی وایساده اونجا داره چپ و راست به ملت امضا میده. به هزار دردسر کتابایی رو که می‌خواستم خریدم و رفتم سمت ناشرای بزرگ ته شبستان. راستش چشمه که نبود هیچی، بقیه ناشرها هم خیلی چنگی به دل نمی‌زدن. تازه، اینقدر جلوی پیشخوان‌ها شلوغ بود که من نه توانش رو در خودم می‌دیدم که برم جلو و نه احساس امنیت رو! بنابراین بعد از خرید دو، سه تا کتاب بی‌خیال شدم و اومدم بیرون.

به نظر من نمایشگاه کتاب حالت اسفباری پیدا کرده! اولاً که متأسفانه پُره از آدم‌های بیمار که انگار هیچ جایی رو بهتر از نمایشگاه پیدا نکردن برای روانی‌گریشون! بعدش هم اینقدر دختر و پسرهای کودک و نوجوان ریختن تو بخش ناشران عمومی (واقعاً من نمی‌دونم به چه علت!!!) و تو سر و کله همدیگه میزنن و شلوغ‌بازی درمیارن که احساس می‌کنی وارد مدرسه شدی! یه چیز دیگه رو هم من واقعاً درک نمی‌کنم! این خانومایی که با نوزاد و بچه کوچک و کالسکه و اینا میان نمایشگاه به چه انگیزه‌ای میان؟!!! یعنی حتی هوای اونجا هم سالم نیست برای نفس کشیدن اون بچه. تازه حمل و نقل بچه خودش یه پروژه‌س بعد اینا چطوری میخوان اونهمه راه رو با بچه و با خریدهای احتمالی طی کنن؟!!! نه! واقعاً نمی‌فهمم! آخه اونقدری هم تخفیف نداره که ارزش اینو داشته باشه که آدم اینقدر به خودش سختی بده! 

بگذریم. چندتا کتابی که از نمایشگاه خریدم اینا هستن:

قِیدار (رمان)                       رضا امیرخانی                    نشر افق

سرزمین نوچ (رمان)              کیوان ارزاقی                     نشر افق

فصل کبوتر (رمان)               حسین فتاحی                    انتشارات سوره مهر

سه‌گانه (شعر)                   فاضل نظری                      انتشارات سوره مهر

سووشون (رمان)                 سیمین دانشور                  انتشارات خوارزمی (قبلاً خوندم) 

رگتایم (رمان)                    ای.ال.دکتروف                     انتشارات خوارزمی

نامحرم (رمان)                   یاسر نوروزی                       نشر آموت

دیروز هم یه سر رفتم نشر چشمه که خودش تا بیست و پنجم نمایشگاه گذاشته با تخفیف بیست درصد. واقعاً حال داد! کاش اصلاً چشمه به جای نمایشگاه کتاب همیشه تو کتابفروشیش نمایشگاه میذاشت! با اینکه شلوغ بود ولی اون ازدحام کُشنده نمایشگاه رو نداشت! در هوای مطبوع و با فراق بال برای خودم گشتم و یه عالمه کتاب خریدم. کتابا اینا هستن:

قلابی (مجموعه داستان)                                            رومن گاری

عامه‌پسند (رمان)                                                    چارلز بوکفسکی

کجا ممکن است پیدایش کنم (مجموعه داستان)                هاروکی موراکامی

قطار به موقع رسید (رمان)                                          هاینریش بل 

گل‌های معرفت (مجموعه داستان)                                اریک امانوئل اشمیت

بالأخره یه روزی قشنگ حرف می‌زنم (رمان)                     دیوید سِداریس

به کسی مربوط نیست (رمان)                                    جومپا لاهیری

طناب‌کشی (رمان)                                                  مجید قیصری

بودای رستوران گردباد (مجموعه داستان)                       حامد حبیبی

یکشنبه (رمان)                                                       آراز بارسقیان

جیرجیرک (رمان)                                                     احمد غلامی

این‌جا باران صدا ندارد (رمان)                                       کامران محمدی

دو تا نقطه (مجموعه داستان)                                     پیمان هوشمندزاده

بازی عروس و داماد (مجموعه داستان)                         بلقیس سلیمانی  

در عمق صحنه  (مجموعه داستان)                               فریبا وفی  

میم و آنِ دیگران                                                     محمود دولت‌آبادی

یه کتاب هم از نشر ثالث گرفتم:

آکواریوم‌های پیونگ‌یانگ (زندگینامه)                         کانگ چول-هوان و پیر ریگولت    

 

در لحظات غم‌انگیزِ پایان تعطیلات، شاید هیچ‌چیزی به اندازه نوشتن از یک کتاب خوب، حالِ آدمو روبه‌راه نکنه! مجموعه داستان «شبانه‌ها»، هدیه یک دوست گرامی رو بعد از مدت نسبتاً طولانی (البته به دلیل تنبلی!) تموم کردم. کازوئو ایشی‌گورو رو قبلاً با رمان «بازمانده روز» می‌شناختم. بر کسانی که با این نویسنده آشنایی دارن، پوشیده نیست که ایشون قلم بسیار توانمندی داره، به‌خصوص در توصیف حال درونی آدم‌ها و انتقال حس اونا! در رمان، شاید این، کارِ خیلی سختی نباشه (که هست!) ولی در نوشتن داستان کوتاه، قطعاً کار هر کسی نیست! «شبانه‌ها»، اونطوری که عنوان کتاب میگه، مجموعه پنج داستان موسیقی و شب هست. بنابراین انتظار داری که با کتابی مواجه باشی که در اون عنصر موسیقی بسیار پُررنگه. با این‌که کتاب پُره از اصطلاحات تخصصی موسیقی و یک تاریخچه نسبتاً کامل از اهالی موسیقی، ولی باز هم داستان‌ها، داستان آدم‌ها، روابط، دغدغه‌ها، مشکلات و درونیات اونا هست و فقط این‌بار، افراد از اهالی این هنر انتخاب شدن که البته این انتخاب، بسیار کمک کرده در ایجاد فضاهای خاص و لطیف و احساسی. نکته جالب اینه که آقای ایشی‌گورو طبق گفته خودش از زبان مترجم، با این‌که ارادت خاصی به موسیقی داره ولی هیچ‌وقت تحصیلاتی در این زمینه نداشته و همین نکته با توجه به متون تخصصی کتاب در زمینه موسیقی، آدم رو متحیر می‌کنه.
نکته قابل توجه دیگه، ترجمه بسیار خوب آقای علی‌رضا کیوانی‌نژاد هست. باید بگم که این کتاب، از یک ترجمه قوی، حرفه‌ای و دقیق برخورداره که با کمی اغراق می‌تونم بگم  نصفِ بار جذاب شدن کتاب رو به دوش می‌کشه.
از بین داستان‌ها، که چندان کوتاه هم نبودن!، من از داستان تپه‌های مالوِرن بیش از بقیه خوشم اومد. هم به خاطر فضای بک‌گراند داستان، هم به خاطر شخصیت اصلیش و هم به خاطر ترجمه عالی:

کافه بعد از رفتن آن‌ها آرام بود تا این‌که جف برگشت و من رفتم طبقه‌ی بالا، احساس می‌کردم بیشتر از آن‌چه باید برای آن‌جا وقت گذاشته بودم. توی اتاقم، نشستم لبِ پنجره و گیتارم را برداشتم و شروع به زدن کردم و مدتی غرق آهنگی شدم که نوشته بودم؛ آهنگی که نیمه‌کاره بود. اما بعد - این‌طور به‌نظرم رسید که زمان از دستم دررفته - صدای شلوغی عصر کافه را می‌شنیدم که ناشی از ازدحام مشتری برای نوشیدن چای بود. اگر واقعاً آن‌جا شلوغ بود، که معمولاً هم بود، مگی مجبور می‌شد از من بخواهد بروم پایین؛ واقعاً هم  بی‌انصافی بود چون به‌اندازه‌ی کافی وقت گذاشته بودم. اما به این نتیجه رسیدم که بهترین کار برای من رفتن به تپه‌ها و ادامه‌ی کاری بود که به خاطرش آمده بودم این‌جا.

از در پشتی بدون این‌که کسی مرا ببیند رفتم بیرون و از این‌که خارج شدم فوری احساس شادمانی کردم. هوا نسبتاً گرم بود، مخصوصاً این‌که جعبه گیتار را هم با خودم آورده بودم و خوشحال بودم که نسیمی هم می‌وزید.

داشتم می‌رفتم جایی که هفته پیش کشفش کرده بودم. باید از یک سراشیبی باریک پشت خانه بالا می‌رفتی و چند دقیقه‌ای در امتداد یک سراشیبی ملایم پیاده‌روی می‌کردی تا برسی به این نیمکت. این یکی را بادقت انتخاب کرده بودم، نه برای این‌که چشم‌اندازی فوق‌العاده داشت، بلکه مسیری نبود که مردم با بچه‌های خسته‌شان تلو تلو بخورند و کنارت بنشینند. از طرف دیگر، خیلی هم جای پرتی نبود و هرازچندگاهی رهگذری رد می‌شد و سلام می‌کرد و بعضی‌شان عادت داشتند درباره‌ی گیتارم چیز بامزه‌ای بگویند یا مزه‌ای بپرانند بدون این‌که از راه رفتن بایستند. اصلاً اعتنایی نمی‌کردم. به این می‌مانست که شنونده‌ای داری و نداری، و همین قوه‌ی تخیلم را بارور می‌کرد. 

و آخر این‌که گویا انسان‌های حزین در همه دنیا وجود دارن. هر جا که باشی، با هر شغل و علاقه‌‌ای، باز هم گاهی ویرانی!


شبانه‌ها- نوشته کازوئو ایشی‌گورو- ترجمه علی‌رضا کیوانی‌نژاد- نشر چشمه- چاپ سوم- قیمت 5500 تومان