Labels: ارتباطات, ازدواج, دغدغه‏‌های ذهنی, روزنوشت, زنان, فیلم, متن‌های بدون سانسور

Labels: اجتماع, ارتباطات, ازدواج, تنهایی, خودشناسی, دغدغه‏‌های ذهنی, روزمره, زندگی, شخصی, عشق, مردم شناسی

بنده اصولاً از ازدواج به شیوه سنتی تصور خوبی ندارم. به نظرم مسخره‏ترین نوع ازدواجه. تا یه مدت خیلی زیادی هم به هیچ وجه تن نمی‏دادم به این شیوه آشنایی. ولی حالا یه چند وقتیه که به نصیحت و اصرار زیاد خانواده و دوستان، تازه راضی شدم به اینکه دست کم اول طرفو ببینم بعد رد کنم! از چند موردی که پیش اومد و کار به ملاقات و صحبت کشید،هیچ دل خوشی ندارم و اون تصور بدی که داشتم هی داره بیشتر تقویت میشه!
آدمایی که من تا حالا دیدم، به قدری از ایده‏آل‏ها و تصورات من به دور بودن، که ادامه رابطه که هیچی، همون چند ساعت حرف زدن هم برام شده بود یه شکنجه مسجل! نمی‏دونم چرا از لحظه معرفی یک نفر تا لحظه پایان ماجرا اینقققدددددر حس بدی دارم! به قدری این فرآیند برام سخت و انرژی‏بَره که بعدش تا چند مدت حالم بده! اوایل فکر می‏کردم خب برای اینه که تجربه ندارم. ولی بعداً دیدم که نه! کلاً قرار نیست من نسبت به این پروسه حس خوبی داشته باشم! نمی‏دونم! شاید یه کم غیرعادی باشه این رفتار ولی بلد نشدم هنوز که باهاش چطوری کنار بیام!
سؤالی که همیشه تو ذهنم میاد اینه که چرا دنیای آدمایی که می‏بینم تا این حد با دنیای من فرق داره؟! حتی در مواردی که هر دو از یک نسل بودیم! چرا اون کسی رو که دلم میخواد هیچ‏وقت نمی‏بینم؟! یعنی چنین آدمی اصلاً وجود نداره؟! مگه میشه؟! باور کنید من هیچ‏وقت دنبال آدم فوق تصوری نبودم ولی کسانی رو که دیدم، حتی پنجاه درصد، پنجاه درصد که هیچی تو بگو بیست درصدِ چیزی که من میخوام نبودن و این بدجوری آدمو ناامید می‏کنه!
با این حال هنوز تصمیم نگرفتم که آدما رو نبینم (کاری که بی‏تا کرده!). به هر حال حشر و نشر با آدمای جدید، تجربیات جدید هم میاره. به قول مانی حداقلش اینه که بعداً یه "ای کاش" برات باقی نمی‏مونه که مثلاً کاش اونو هم دیده بودم! بگذریم. الان راحتم!

Labels: آدم, ازدواج, روزمره, زندگی

دارم میرم اهواز عروسی دختر خاله. این دختر خاله‌ی ناز نازی، هفت سال از من کوچکتره و این نشون میده که دیگه نوبت جووناست و کار از ما پیر و پاتال‌ها گذشته! ;)
در نتیجه این فرضیه که ما تا آخر عمر مجرد و عزب باقی می‌مونیم و آرزوی شیرین ازدواج و فرار از ترشیدگی رو به گور خواهیم برد، روز به روز قوت بیشتری می‌گیره و عن قریبه که اثبات بشه! D:

پ.ن: رفیق شفیق می‌فرمایند: "تو توی این مدت این همه عروسی رفتی، یعنی یه مادر پسر دار پیدا نمی‌شد تو این عروسی‌ها؟!". از آنجا که در ناامیدی بسی امید است، میریم ببینیم این‌دفعه چی میشه. بلکه هم ییهو لطف الهی شامل حالمون شد! ;) D:

Labels: ازدواج, روزمره, زنان, عمومی

امروز توی اداره چپ و راست هی شیرینی می‌دادن. مناسبتش هم عروسی همکارا بود (هی هی هی! پس کی نوبت شیرینی دادن ما می‌رسه؟!!! ;)) D: ) ولی یکی از این شیرینی‌ها بد جوری همه رو بهت زده کرد! چرا؟ چون یک عدد دختر خانم همکار با مدرک تحصیلی فوق لیسانس با یکی از خدمتگزارها عقد کرده بود! دختر خانم مذکور ظاهراً از خانواده مرفهیه که شغل شریف پدرشون هم وکالت دادگستریه! همه داشتن از تعجب شاخ درمی‌آوردن! گویا این مسأله مربوط به یک سال، یک سال و نیم پیش بوده که چون خانواده دختره قبول نمی‌کردن، تا حالا کش اومده. ولی چون دختره خودش می‌خواسته نهایتاً خانواده هم تسلیم شدن! مثل اینکه باز هم این عشقه که پیروز این نبرد نابرابر شده! امیدوارم که خوشبخت بشن.

Labels: ازدواج, عشق, فرهنگ